1809. Samotność, ale nie osamotnienie

Jestem osobą samotną. Chociażby dlatego, że mieszkam samodzielnie. Ale do osamotnienia to mi chyba daleko. Nie mogę powiedzieć, że nie mam wokół siebie ludzi, że nie otaczam się nimi. Wręcz przeciwnie. Staram się przebywać w ich towarzystwie tak często, jak to tylko możliwe. Chyba mogę nazwać siebie szczęściarą, ponieważ spora ilość z nich akceptuje mnie taką jaka jestem. Wielokrotnie to powtarzałam i powtórzę jeszcze raz: nie oczekuję od wszystkich, aby mnie lubili, bo i ja nie lubię całego świata. Ale akceptacji mojej osoby takiej, jaka jestem, już tak. 

Czym się różni lubienie od akceptacji? Jeżeli kogoś lubimy, to myślę że po prostu spędzanie z nim czasu jest dla nas przyjemnością. Możemy z nim rozmawiać, spacerować, a nawet zwyczajnie milczeć, a i tak będziemy czuli się w swojej obecności dobrze. A akceptacja? To coś mniej - nie musimy czuć się komfortowo w swojej obecności, nie musimy mieć wspólnych tematów, a jednak przyjmujemy drugą osobę taka jaka jest, z wszystkimi jej zaletami, ale też wadami. Myślę, że to można wyczuć, czy ktoś kogoś lubi, czy też nie, czy akceptuje, czy może ma z tym problem. Przynajmniej ja to czuję.

Samotność, wbrew pozorom, też jest ważna. Będąc samemu można się wyciszyć, zebrać myśli, przemyśleć wiele spraw. W towarzystwie nie zawsze jest to możliwe. Ale samotność nie może przemienić się w osamotnienie, swojego rodzaju wykluczenie i odosobnienie w społeczeństwach, w których przyszło nam żyć. Człowiek jest istotą stadną i do prawidłowego rozwoju potrzebuje obcowania z drugim człowiekiem. Nie bez powodu małe, porzucone dzieci w większości przypadków zapadają na tzw. chorobę sierocą, a nawet umierają z powodu braku dotyku i odrzucenia. Nawet introwertycy potrzebują od czasu do czasu spotkania z kimś innym, kimś podobnym sobie.

Świąteczny czas sprzyja tego typu spotkaniom. Z rodziną, z bliskimi, ze znajomymi. Nawet zwykły uśmiech posłany przypadkowej osobie na ulicy ma tu niecodzienny wymiar. I w moim przypadku nie zabrakło takich wzajemnych wizyt. Tata wrócił z zagranicy, przyjechała siostra z małżonkiem, Kropka z siostrzeńcem spędzili Pierwszy Dzień Świąt u mnie. Było rodzinnie na tyle, na ile mogło być. Dzisiaj spotkałam się ze znajomymi jeszcze z czasów szkoły podstawowej i gimnazjalnych. W ciągu roku nie zawsze jest na to czas, jeżeli nawet nie wiem jakby się chciało tak po prostu odwiedzić. Dlatego dobrze, że są święta, bo wtedy jest więcej czasu na to, na co z reguły go nie starcza. Na spotkania z innymi, na wspomnienia i rozmowy. Na gry planszowe. I na to, aby samotność nie zamieniła się niespodziewanie w osamotnienie.

Osamotniona samotność

Nikt nie chce być chyba samotny,

tak bardzo pragniemy bliskości

i ciepła drugiej osoby.

Akceptacji takimi, jacy jesteśmy.

Dobrego słowa z ust wypływającego,

niczym woda ze źródła prawdy.

Dotyku, chociażby muśnięcia palcami

niepozornego, a jednak mającego tą moc

co sprawia, że samotność znika.

Nikt nie chce osamotnionej samotności,

tak wszechobecnej w dzisiejszych czasach.

Tysiące znajomych na facebooku.

Żadnego w codziennym życiu.

Trzymajcie się ciepło i róbcie wszystko, aby nie być osamotnionym w świecie. To może być dobre na chwile, ale nie na dłuższy czas.