1813. Uspokajający dźwięk dzwoneczków

Podobno każdy z nas ma jakieś dziwactwa. Jeżeli czymś dziwnym jest to, że ktoś idąc chodnikiem, zwłaszcza po ciemku, dzwoni dzwoneczkami, aby sobie animuszu, to można powiedzieć, że jest to moje małe dziwactwo. I chociaż nie odgadłam dlaczego faktycznie już drugi raz z rzędu otrzymałam w adwentowej scholowej paczuszce dzwoneczek (bo raczej nie znalazł się w niej bez powodu), to znalazłam jego ukryte przeznaczenie. I tak przez cały adwent kroczyłam przez ciemne ulice Katowic, aby zdążyć na 6:45 na akademickie roraty, w jednej ręce trzymając lampion, a w drugiej dzwoneczek  przydzwaniając sobie po drodze. Nie wiem co sobie myśleli mijający mnie ludzie, nie interesuje mnie to zbytnio. Może uznawali mnie za zbyt dziecinną, zbyt infantylną, może z niedorozwojem umysłowym. Ale mnie to niewielkie światełko połączone z niegłośnym metalicznym dźwiękiem naprawdę dodawały odwagi. I nie przeszkadzało mi nawet to, że chodnik, jak i same ulice, są oświetlone przez gęstą sieć latarni ulicznych.

Tak samo wieczorem, kiedy już mrok ogarniał świat, a ja wysiadałam z autobusu, automatycznie sięgałam po schowane w kieszeni kurtki dzwoneczki i dzwoniłam nimi aż do momentu przekroczenia progu kościoła albo domu. W pewnym momencie zaczęłam wręcz nimi przydzwaniać na uczelni, zwłaszcza przed kolejnym kolokwium (a tych nie brakowało w grudniowym czasie). Ale spokojnie, zazwyczaj wyciszałam się w ten sposób, kiedy nikogo nie było w pobliżu, czyli około 7 rano, po roratach. A może to był mój sposób na odreagowanie braku dzwonków na Mszy świętej.

Czasami dzwonię sobie czekając, aż ksiądz Andrzej otworzy drzwi kościoła przed poranną Mszą świętą. Teraz się tak zastanawiam, co sobie mogą myśleć ludzie, np. spacerujący z psem, albo idący do pracy, kiedy słyszą taki dźwięk. Albo sam ksiądz. Chociaż, czy ja wiem, czy przez tak masywne drzwi można usłyszeć niezbyt głośne brzęczenie?

Podzwonić lubię sobie też w domu. Na przykład kiedy jest mi smutno, kiedy się czegoś boję, albo jestem zdenerwowana. A wbrew pozorom i tych emocji nie brakuje w moim życiu, zwłaszcza ostatnio. Dźwięk dzwonienia przerywa moją melancholię i sprawia, że automatycznie się uśmiecham. I nawet Pusia jest zainteresowana tym, co wydaje taki dźwięk.