595. Niech im się wiedzie na tej nowej drodze życia...

Miło jest patrzeć na młodych ludzi, którzy darzą siebie sympatią i wzajemnym szacunkiem. Z czasem uczucie dojrzewa i zmienia się w coś bardziej poważnego i dojrzałego. Wtedy z całego serca życzy się takim osobom, aby ich uczucie przetrwało. Aż w końcu nadchodzi moment, kiedy człowiek dowiaduje się, że oto tych dwoje jego dobrych znajomych, których zna od wielu ładnych lat, postanawia wejść w święty związek małżeński. Radość sięga wtedy zenitu i z niecierpliwością czeka się dnia, w którym owa dwójka powie sobie sakramentalne "Tak".

Ten dzień nastał właśnie dzisiaj. Jeszcze kilka tygodni wcześniej otrzymaliśmy oficjalne zaproszenie na ślub jako wspólnota Oratorium. Tzn. kilka osób dostało, ale wiadomo jakie były intencje narzeczonych. Z drugiej strony Boski Oski podczas czwartkowego spotkania zapewniał nas, że nikomu nie powinno zabronić się udziału w takiej uroczystości w kościele choćby po to, aby dobrze życzyć młodej parze i pomodlić się o pomyślność jej związku. Przecież przez wiele lat pomagali nam w organizacji półkolonii dla dzieci, to i miło im będzie, jak ktoś z nas się pojawi na uroczystości.

Wiedziałam, że na ślub wybierają się z prezentem siostry A. - wykonany przez nie łabędź z papieru był urzekający(aż chce mi się śmiać, kiedy sobie przypomnę minę brata pana młodego kiedy słuchał, jak ma się obchodzić z prezentem, aby go nie zniszczyć😂). To takie coś od nas - Oratorium. Ale przecież nie przeszkadzało w tym, żeby i tak się udać do kościoła i uczestniczyć w tak pięknej uroczystości, prawda? Sam Boski tak mówił, a księdza trzeba się słuchać. Przynajmniej tego księdza 😊. Poszłam więc sobie chwilę przed rozpoczęciem nabożeństwa, zasiadłam grzecznie na chórze, aby wszystko dobrze widzieć i czekałam, aż najpierw wejdzie do świątyni pan młody, a następnie panna młoda prowadzona przez tatę. Jejciu, jak oni przepięknie razem wyglądali...

Mszę prowadził nasz ksiądz Paweł. W sumie to swego czasu działali w jednej wspólnocie, więc było to do przewidzenia. On także udzielił im samego sakramentu małżeństwa. Kazanie zaś zostało wygłoszone przez księdza Franciszka, który w sierpniu został przeniesiony do innej parafii. O oprawę muzyczną zadbał młodzieżowy zespół, w którym zarówno pan, jak i panna młoda śpiewają.

Po skończonej Mszy świętej wraz z innymi wyszłam z naszego kościoła. Na schodach połączyłam się z siostrami A. i razem poszłyśmy złożyć młodej parze życzenia, które przyjęli z uśmiechami na twarzy. Tak niewiele, a tak wiele. A ja naprawdę z głębi serca im życzę, aby wytrwali w tym związku po kres swoich dni. Bo w dzisiejszym świecie różnie to bywa...