600. W krainie książkowych czarów

A jednak pojechałam na 21. Międzynarodowe Targi Książki do Krakowa. Kiedy jakieś dwa tygodnie temu czytałam informacje na temat biletów wstępu na wystawę, jedyna opcja, jaka była to płatność za niego za pośrednictwem konta internetowego. Nie mam takiegoż, toteż odpadało. A tak zależało mi na pojechaniu na to wydarzenie, no bo książka o ŚDMie, i w ogóle książki, czyli całe moje życie. Bo jak to już kiedyś pisałam - bez telewizora czy nawet komputera umiałabym żyć, ale bez książek - niekoniecznie. W sumie to byłoby ciężko.

Wczoraj w pojawiła mi się reklama internetowa Targów. Tak jakoś przypadkowo w nią weszłam i rzuciłam oko na dół strony. A tam - Panie i Panowie - jak byk pisze, że jest możliwość kupna biletów na miejscu. Co więcej, emeryci i renciści, po okazaniu legitymacji, mają wstęp wolny. Czasami warto jest czytać wszystko bardzo dokładnie przeczytać, bo dzięki temu można chociażby zaoszczędzić kilka złotych. Chciało mi się wrzeszczeć z radości, ale po 22 to już chyba nie wypada, prawda? Sąsiedzi jeszcze by Straż Miejską wezwali.

Jedni w barku trzymają trunki, a ja trzymam kłotecka

Dzisiaj wstałam skoro świt. Pięć razy pogłaskałam Pusię, która ostatnio znalazła sobie nowe miejsce do niuchania(swoją drogą orientuje się ktoś, dlaczego kot "musi dotknąć" każde nowe miejsce? Oznacza tak teren, czy co?), wcisnęłam się w niebieską koszulę, schrupałam kanapkę z jajeczkiem, zarzuciłam plecak na plecy(ten niebieski, z ŚDM-u) i w drogę do Krakowa. Busa miałam o 9:50, ale tradycyjnie się spóźnił. A żeby było śmieszniej i ciekawiej - stracił moc po kilkuset metrach. Ja tam na mechanice się nie znam, ale zwrot "nie ma mocy" brzmiał dla mnie strasznie. Na szczęście dojechaliśmy jakoś do Olkusza, a tam czekał już na nas podstawiony inny bus. Mogłoby się wydawać, że dalsza droga minie nam bezproblemowo. Jednak w Białym Kościele chwilę przed nami zderzyły się dwa samochody i zakorkowały obydwa pasy drogi. Na szczęście nikomu nic strasznego się raczej nie stało, jednak droga była mało przejezdna, a i policja jeszcze nie dotarła, aby kierować ruchem(w sumie dopiero pod Krakowem minęliśmy Straż Pożarną). Kierowcy sami się przepuszczali co kilka pojazdów w przeciwną stronę. Do Krakowa dojechaliśmy z przygodami. Teraz pozostało tylko znalezienie hali targowej. Kurcze, w tamte rejony miasta nigdy się nie zapuszczałam. Niby wiem, gdzie jest M1, ale dalej szłam na intuicję. Bez jakiejś nawigacji w telefonie, jedynie z zarysem mapy w głowie. I wiecie, że doszłam? W pewnym momencie moim oczom ukazał się ogromny prostokąt(w rozumieniu, że każdy kwadrat jest prostokątem, ale nie każdy prostokąt jest kwadratem, bo tak naprawdę mógł to być kwadrat), zaś bilbordy nie pozostawiały wątpliwości, że to właśnie tam odbywają się Targi.
Na halę były cztery wejścia - jedno dla grup zorganizowanych(czyli nie dla mnie), dwa dla VIPów(jeszcze się do nich nie zaliczam), no i jedno dla zwykłych śmiertelników, czyli właściwe dla mnie. Przed wejściem na teren hali sprawdzano zawartość bagaży, a kiedy stwierdzono że ich zawartość jest bezpieczna, puszczano dalej.

W kasie nie zdążyłam wytłumaczyć o co mi chodzi z biletem - kasjerka popatrzała na trzymaną przeze mnie legitymację emeryta-rencisty i z uśmiechem wręczyła mi bilet na darmowy wstęp na teren targów. Za bramkami inna dziewczyna przedarła go, a ja mogłam iść dalej.
Mój pierwszy punkt to stoisko Wydawnictwa św. Stanisława C22. Trochę musiałam go poszukać, zwłaszcza że wlazłam nie do tej sali co trzeba👍. Na szczęście dosyć szybko się odnalazłam. Ze wzruszeniem spojrzałam na niepozorny stosik niebieskich książeczek znajdujących się na stoliku oraz stojących na półce. Dziś rano wyszły z drukarni, pachniały jeszcze nowością.

Chociaż w meilu, jaki przyszedł do mnie kilka dni wcześniej zapewniano, że na stoisku będzie ktoś z projektu, stały na nim tylko przedstawicielki wydawnictwa. Trochę dziwnie mi się zrobiło, kiedy kazały mi odłożyć książkę na miejsce, chociaż inni mogli oglądać ją do woli(pewnie bały się, że potargam, opluję, albo coś innego z nią zrobię), coś niecoś udało mi się jednak w niej podejrzeć. I powiem, że już po tych kilku kartkach zrobiła na mnie pozytywne wrażenie. Nawet nie przejęłam się zbytnio tym, że niezbyt pozwolono mi się nacieszyć tą pozycją - przyjdzie czas, że i ona zagości na mojej półce. Prapremiera, jak to pięknie brzmi...
Ale przecież bez sensu byłoby stać cały czas na jednym stoisku, kiedy wokół człowieka tyleee książek. Z zainteresowaniem chodziłam po całej hali, ciesząc oczy okładkami. Co roku na Targach jest inny zagraniczny gość honorowy. W tym roku była to Francja.

Taką książkę raczej bym zrozumiała z moim poziomem A2 z francuskiego

A tu coś bardziej ambitnego

Książki były prezentowane w różnoraki sposób. Niektóre tak:

Inne w ten sposób:

Z tego co widziałam, to biografia przedwcześnie zmarłej aktorki, Anny Przybylskiej cieszyła się niemałym zainteresowaniem

Ten sposób też jest ciekawy...

A jeszcze inne tak. Tak w ogóle zobaczcie kogo spotkałam na tych Targach. Poznajecie tych chłopaków?

Na Targach pojawiło się też liczne grono wydawnictw mieszczących się przy szkołach wyższych(to tylko niektóre z nich).

Takie Targi to także okazja do spotkań z autorami książek, z wydawcami i prężne z nimi rozmowy przy kawie i ciastku.

Ci Panowie w ciekawy sposób zachęcali najmłodszych do zapoznania się z oferowanym przez nich asortymentem.

Zaś ten Pan w góralskim kapeluszu w niezwykły sposób opowiadał legendy związane z Krakowem.

Na Targach Książki można było też zobaczyć komiksy, gry planszowe, czy nawet puzzle i wiele innych pobocznych rzeczy.

Z dedykacją dla naszej Jadzi, która na pewno bardzo cieszyłaby się z takiej ilości puzzli

I na koniec jeszcze taka anegdotka: w którymś momencie podeszłam do stoiska z grami planszowymi i zaczęłam im się przyglądać. Widząc to przedstawicielka zaczęła do mnie zagadywać jak do dziecka i opowiadać o nowościach w tej dziedzinie. Na ladzie były wystawione dwie gry w które można było zagrać. Zaczęła mi je przedstawiać. Jedna z nich była o pszczółkach i polegała na dodawaniu w zakresie 100. Stwierdziła, że w sumie mogłaby w nią ze mną zagrać, ale nie wie, czy uczyłam się już dodawania. Pilnowałam się, żeby nie wybuchnąć śmiechem, bo tutaj wszystkie świadectwa szkolne z celującym z matematyki, w dodatku na maturalnym maks punktów z rozszerzenia z tego przedmiotu, więc co jak co, ale dodawać chyba umiem. Ja wiem, że trochę wyglądam na przygłupa, ale pozory mylą. Z uśmiechem na twarzy i jak największym spokojem powiedziałam dziewczynie, że akurat ukończyłam studia, więc matematykę raczej jako tako umiem. Widać było, że się zmieszała, zaczęła mnie przepraszać. Spoko, przecież nic takiego się nie stało. Mam do siebie dystans, a w sumie może jej uświadomiłam, że pozory mylą. Kto to wie...

Z samych zaś Targów przywiozłam książkę o Poznańskiej Piątce. Jakaś pamiątka musi być, a za egzemplarz zapłaciłam 15 złotych. W czerwcu w Poznaniu ta sama książka kosztowała 25 złotych, w salezjańskiej księgarni internetowej widziałam ją za niecałe 20 + koszty wysyłki. Teraz zaoszczędziłam trochę. Zastanawiałam się nawet, czy nie kupić książki dla dzieci, w której w ciekawy sposób przedstawiono życiorys św. Jana Bosko. W sumie skoro kontynuujemy dzieło księdza z Turynu, to można by przedstawić im w przystępny sposób jego biografię. Ciekawa jestem co o nim wiedzą. Bo ja przez długi czas nic nie wiedziałam. Ale za dwa tygodnie są kolejne Targi, tym razem tuż za miedzą, bo w Katowicach, można więc się wybrać i jej poszukać. A nóż widelec się znajdzie...