587. Bez spiny

Z małą obawą pojechałam dzisiaj do Sosnowca na spotkanie w sprawie organizacji najbliższej Oratoriady. Na samą Oratoriadę co prawda nie jadę, ale przecież nie jest to problemem, abym pomogła w kwestii praktycznej, prawda? Zresztą ksiądz B. sam nam, jako sąsiedniemu Oratorium, zaproponował. A wiecie, pomaganie to moja pasja 😀. Byle tylko inni umieli dostrzec we mnie kogoś, kto chce się na coś przydać. W dodatku miało na niej nie być księdza Oskara, więc stwierdziłam, że nawet jak zobaczy mnie na Oratoriadzie przy czymś, to może i będzie zły, ale już raczej nie będzie mógł mnie zawrócić. Chyba... Chociaż cicha woda brzegi rwie...

Zebranie odbyło się w Urzędzie Miejskim. Szczerze powiedziawszy, nie za bardzo wiedziałam gdzie to jest, a i telefon mam raczej ubogi we wszelkie wspomagające w tym temacie aplikacje. No, ale przed wyjściem na nie popatrzyłam na mapę google i uznałam, że w najgorszym wypadku będę pytać ludzi. Statystycznie 1/10 osób powinna mi pomóc się odnaleźć. Na szczęście nie było takiej potrzeby. Urząd Miasta migotał mi już z głównej ulicy. Ponieważ byłam trochę przed czasem, musiałam poczekać na resztę, czyli Oratorium z Sosnowca. Ale i oni wkrótce się zjawili. 

Wkrótce weszliśmy do okazałej sali posiedzeń Rady Miasta. Automatycznie przypomniały mi się piękne czasy gimnazjalne, kiedy reprezentowałam szkołę w Młodzieżowej Radzie Miejskiej. Piękna, pouczająca przygoda. Chwilę potem zaczęli nas przydzielać do poszczególnych zadań. Trochę śmiesznie było, kiedy ksiądz B. nie mógł sobie przypomnieć imion naszej trzyosobowej ekipy z DG, ale podejrzewam, że Boski Oski też miałby ten problem w stosunku do Sosnowca😄. W każdym razie wcisnęli mnie do gry miejskiej. Mnie tam odpowiada, wymagająca nie jestem. Spotkanie trwało, my sobie tutaj gadu-gadu, a tutaj nagle drzwi o mało nie wypadają z zawiasów, a za nimi stoi nie kto inny niż ksiądz Oski. Pięknie - przemknęło mi przez myśl i odruchowo dałam nura pod siedzenie, wywołując śmiechy i chichy na sali. Ksiądz chyba nie zauważył zamieszania, bo spokojnie usiadł sobie na końcu sali. Na wszelki wypadek wolałam jednak się nie wychylać przez całe spotkanie. Ale ono musiało się kiedyś skończyć. I wtedy wpadłam na księdza Oskiego. Taa... już zaczęłam szykować sobie argumenty, dlaczego przyjechałam, kiedy do moich uszów doszło "Cześć Lolku" połączone z przyjaznym uśmiechem...

Zaraz, zaraz. A gdzie reprymenda? Jakiś ochrzan? No nie wiem? Stałam przez chwilę oszołomiona, próbując przetrawić to wszystko. "Choć, ksiądz B. powiedział, że mnie podwiezie, to i ciebie przy okazji zabierzemy...". On na serio nie jest na mnie wściekły, zły, czy coś w tym rodzaju? Jeszcze się ze mną wykłóca co do tego, że lepiej mi będzie siedzieć na przodzie... A zawsze myślałam, że to długonodzy wolą siedzieć na przednich siedzeniach. Ale ok. skoro sam mi to zaproponował. 

Droga z jednego miasta do drugiego minęła nam dosyć szybko i sprawnie. Księża rozmawiali, ja siedziałam i słuchałam. Kiedy dotarliśmy pod Oratorium wyskoczyłam z samochodu żegnając się z księżmi tradycyjnym "Dziękuję, z Panem Bogiem". "Spokojnej nocy Lolku" łagodny głos księdza dobiegł do moich uszów, kiedy minęłam bramę prowadzącą pod Dom Młodzieżowy. "Dobranoc" odpowiedziałam mu już w myślach. Akurat przekroczył już próg swojego domu...