719. A może wśród tych osób znajdzie się ktoś, kto uratuje czyjeś życie

Jakiś czas temu zgłosiłam się do bazy wolontariuszy fundacji DKMS. Dawcą szpiku niestety nie mogę być, jednak jeżeli mogę w jakiś sposób pomóc w tym, czy tamtym to czemu nie.

W ostatni piątek miałam okazję być takim wolontariuszem podczas rejestracji potencjalnych dawców szpiku kostnego, która odbyła się w większości sklepów sieci Auchan. Do hipermarketu naprawdę rzadko chodzę, jednak teraz sprawa była raczej słuszna. Dzień wcześniej zadzwoniła do mnie koordynatorka całej akcji, pani M., z którą wstępnie omówiłyśmy wszystkie niezbędne szczegóły. Tym bardziej, że to była nasza pierwsza współpraca(i mam nadzieję, że nie ostatnia).

Nazajutrz wstawiłam się o określonej godzinie w hali sklepowej. Szybko znalazłam stoisko i oczywiście się odmeldowałam. W zamian dostałam plakietkę z imieniem, firmową smycz oraz zostałam wstępnie poinstruowana o procedurze rejestracji nowych dawców. Jednak żeby tak na dobre załapać o co w tym wszystkim chodzi, musiałam poobserwować tych, którzy dłużej są w nią wtajemniczeni. Nie jest to dosyć skomplikowane, dlatego już po godzinie mogłam z powodzeniem zasiąść po właściwej stronie stołu. I nawet zarejestrowałam 3 osób. Może wynik nie jest jakoś oszałamiający, ale zawsze coś. Ogólnie w ciągu 8 godzin udało nam się zarejestrować 22 osoby. Zakładając, że badania ich materiału genetycznego nie zdyskwalifikują ich jako dawców, to można będzie pomóc 22 osobom na całym świecie. Wiem, że akcja była też w sobotę, jednak strona DKMS-u podała tylko piątkowy termin. Mam nadzieję, że w sobotę wynik rejestrujących się osób był taki sam, jeżeli nie wyższy. Tym bardziej, że przed galerią handlową, w której znajduje się hipermarket, odbywał się zlot motocykli.

W akcji, jako wolontariusze, brali też udział uczniowie pobliskiej szkoły podstawowej oraz jednego z miejskich gimnazjum. Dzieciaki chodziły po sklepie i zachęcali klientów do udziału w akcji, jak także na drobne datki do puszki na rzecz fundacji. O ile z gimnazjalistów pracownicy Auchan byli zadowoleni, o tyle z dzieciaków z podstawówki już nie za bardzo...

I na koniec takie dwa pozytywne akcenty. Pracownicy sklepu, którzy brali udział w akcji musieli go pogodzić ze swoją zmianą(o ile nie wzięli sobie na ten dzień wolnego). W pewnym momencie usiadła obok mnie kobieta i zaczęła mi się przyglądać. W sumie po tylu latach natarczywy wzrok kogoś obcego przestał mi już przeszkadzać. Jednak nagle usłyszałam.

 - A ja ciebie znam. Ty chodziłaś z moją córką do klasy. XYZ, kojarzysz?

Co jak co, ale żadnej XYZ nie mogłam sobie przypomnieć. Grzecznie więc przeprosiłam kobietę, ale tym razem pamięć mnie zawiodła.

 - No przecież chodziłaś do szkoły podstawowej XYZ. Kojarzę cię ze zdjęcia klasowego. Miałaś takie piękne, długie włosy... Jak mi się one podobały...

No tak, chodziłam przez trzy lata do tamtej szkoły, niewykluczone więc, że i z córką tej kobiety do klasy. Za nic na świecie nie mogłam sobie jej skojarzyć(i w sumie, patrząc na nasze klasowe zdjęcie dalej nie mogę). Na swoje usprawiedliwienie mam jednak to, że w klasach 4 podstawowa - 3 gimnazjum w mojej nowej szkole była taka roszada uczniów(co roku była częściowa zmiana składu uczniów), że człowiek już się gubił kiedy z kim chodził do klasy, tym bardziej, że nie było zwyczaju zdjęć klasowych. Aczkolwiek miło, że ta kobieta mnie rozpoznała pomimo upływu lat.

I druga sytuacja, kiedy jedną z klientów sklepu była kobieta z naszej parafii. Przechodząc obok stoiska od razu mnie wypatrzyła.

 - O, Lolek. Ty tutaj też się udzielasz? Szczerze podziwiam.

Ech, co jak co, ale anonimowość, to mi chyba nie grozi, niestety.

A następna tego typu akcja w Auchan dopiero w grudniu, więc może znowu się na nią załapię jako wolontariusz. Tym bardziej, że dziewczyny serdecznie mnie zapraszały, więc może moja skromna pomoc na coś się przydała...