739. Wrrr...

Tak bardzo bym chciała, aby ta notka była zupełnie inna.

Tak bardzo bym chciała Wam napisać, że w tym roku wszystko się udało i uniknęliśmy wypadków takich, jak rok temu.

Tak bardzo bym chciała napisać, że nabrałam nowych doświadczeń i z pewnością wykorzystam je w pracy z dziećmi podczas zajęć w Oratorium.

A tym czasem...

Już na początku zaczęły się kłopoty, ponieważ z dnia na dzień drugi wychowawca wyjeżdżający z dziećmi ze Skoków musiał zrezygnować z swojej pracy. No dobrze, wypadek losowy - każdemu może się zdarzyć. Ale organizator powinien znaleźć natychmiast zastępstwo. W Skokach pilot oznajmił mi, że drugi wychowawca przyjedzie dopiero do Milówki. 

Po dziewięciu godzinach jazdy dotarliśmy na miejsce. Kierownik kolonii rozlokował dzieciaki po pokojach i poszedł z nimi na górę. Po chwili na dół zbiegła wychowawczyni innej grupy i zupełnie ignorując moją osobę, pobiegła do kierowcy z pytaniem, kto przyjechał jako wychowawca z dziećmi. Powiedziałam, zgodnie z prawdą, że ja. Dziewczyna coś tam mruknęła pod nosem i poszła na górę. Po chwili zlazł na dół kierownik z pytaniem, a raczej twierdzeniem, czy przyjechałam tylko przywieźć dzieciaki. Odpowiedziałam mu, że nie, że zgodnie z umową z biurem jestem zakwalifikowana jako normalnie wychowawca grupy. Coś tam mruknął pod nosem i zniknął w budynku. Przyszła za to wychowawczyni z grupy z Zamościa i kazała mi iść do pokoju.

Wieczorem odbyła się odprawa, dzieciaki zostały przydzielone do wychowawców. Kiedy zorientowałam się, że zostałam pominięta, kierownik ze sztucznym uśmiechem odpowiedział mu, że on weźmie całą grupę, aż nie przyjedzie wychowawca, a ja mu będę "pomagać". Ok., sądziłam, że kiedy przyjedzie ów drugi wychowawca, to wtedy dzieciaki zostaną nam przydzielone.

Minęła sobota.

Minęła niedziela.

Nastał poniedziałek.

Tradycyjnie zjedliśmy śniadanie, po którym dzieci miały zrobić porządki w swoim pokoju. A potem poszliśmy z nimi na miasto i do parku. W międzyczasie przyjechał chłopak, który, jak przypuszczałam, okazał się wychowawcą. On się rozpakowywał, ja z kierownikiem i chmarą 35 dzieciaków poszliśmy. Nagle okazałam się bardzo potrzebna, wszak ktoś musiał zostać z dziećmi kiedy jedna grupa szła kupować pamiątki, albo kierownik w parku chciał napić się kawy...

Po powrocie do ośrodka kierownik zebrał dzieciaki na podwórku i przedstawił im dwóch nowych wychowawców dzieląc ich między nich. Więcej mi nie było trzeba. Spakowałam się i wróciłam wczoraj wieczorem do domu...

Wiecie co. Może bym się nie wkurzyła, gdyby gościu przydzielił mi przepisową 15 dzieci(a to byłoby możliwe, gdyby od początku był komplet wychowawców) i po jakimś czasie stwierdził, że sobie nie radzę. A tak spisał mnie na straty już od samego początku. Co prawda nie powiedział mi tego oficjalnie, ale takie rzeczy się wyczuwa... Dziwi mnie też to, że na spotkaniu kadry tak się chwalił, że na co dzień pracuje z osobami niepełnosprawnymi, że zdobył tyle i tyle wyróżnień za tą pracę... Skoro pracuje z niepełnosprawnymi, to chyba wie, że w większości z nas potrafimy stawiać czoła czekającym nas wyzwaniom. Ok. może niewyraźnie mówię i pewne rzeczy robię wolniej, ale przecież nie pierwszy raz zajmuję się najmłodszymi. Tym bardziej, że po tych dwóch dniach oswoiły się z moją specyficzną wymową. I bez problemu rozumiały co do nich mówiłam. Co więcej, niejeden z nich żałował, że już jadę... A to chyba o czymś świadczy...
Ech, kolejny raz źle mi z tym, że ludzie oceniają po wyglądzie a nie po umiejętnościach... Wkurza mnie też to, że nie podali oficjalnej przyczyny rozwiązania umowy, a chyba powinni. No nic, mówi się trudno, żyje się dalej...

P.S. Beatko Kochana, kartki co prawda nie zdążyłam wysłać, ale mam nadzieję to nadrobić jeszcze w te wakacje 😃