780. Z pamiętnika zaginionego kota

Tym razem nie pisze autorka tego bloga, Karolina, tylko jej kotka, Pusia.

Karolina dzisiaj zaczęła zabiegi reha..., reha..., w każdym razie reha coś tam i nawet nie wie, że dorwałam się jej do laptopa. Ale Wy też o tym nic nie wiecie, dobra? Kiedyś podpatrzyłam jak włącza to wszystko i uruchamia przeglądarkę internetową(kto wymyślił taką trudną nazwę) i postanowiłam spróbować samej coś napisać. Może mi się uda?

W ogóle nie rozumiem Was, ludzi, jak można być aż tak zabieganym. Ja tam spędzam większość dnia na spaniu, potem na myciu swojej białej sierści(chociaż teraz bliżej jej do burości, przynajmniej tak stwierdził tata Karoliny), na jedzeniu, na mruczeniu. A Karolina? Karolina ciągle gdzieś biega, ciągle coś załatwia. Aż dziw, że w tym swoim zabieganym życiu znalazła jeszcze czas na szukanie mnie. A wiecie co jest w tym wszystkim najlepsze? Że szukała mnie daleko, a byłam całkiem blisko.

Podobno zaginęłam na trzy tygodnie. Ja tam nie wiem, nie znam się na tym Waszym ludzkim kalendarzu. Wiem tylko tyle, że nie było mnie w domu bardzo, bardzo długo, zresztą każdy dzień dłużył mi się w nieskończoność. Gdybym wiedziała, że to tak się skończy, to nigdy nie wychyliłabym nawet nosa zza drzwi naszego mieszkania.

Pewnego dnia, a raczej wieczoru, do Karoliny przyszedł jej tata z jakąś torbą. Korzystając z tego, że nie zamknął za sobą drzwi, postanowiłam czmychnąć na korytarz. W sumie często tak robiłam, bo ileż można siedzieć w domu. Miało być jak zawsze - wychodzę z domu, rozglądam się dookoła i wracam z powrotem. Tym razem jednak zza drzwi obok wyszedł jakiś inny człowiek z istną bestią. Potwora tego wielokrotnie słyszałam zza ściany jak szczeka(przynajmniej Karolina tak nazywała ten dźwięk) i zawsze wtedy truchlałam. Teraz stanęłam z nią twarzą w twarz. Uwierzcie mi - wszystkie włoski na moim grzbiecie stanęły mi dęba. To coś zaczęło na mnie warczeć. Co zrobilibyście na moim miejscu? Trzeba było brać nogi za pas. Drzwi do mojego domu jakimś cudem były zamknięte, wejścia na schody prowadzącego w górę pilnowało to coś, jedynym wyjściem było pobiegnięcie w dół. Więc pobiegłam. Akurat drzwi prowadzące na świat były otwarte, w przeciwieństwie do tych do piwnicy. Nie było innego wyjścia i musiałam wyskoczyć przez nie do ogródka przy bloku. Plan był prosty: człowiek z bestią sobie pójdzie, a ja wrócę bezpiecznie do domu. Proste, prawda? Kątem oka zauważyłam, że wychodzą oni z klatki wraz z tatą Karoliny. Ale zaraz potem usłyszałam niezapowiadający nic dobrego brzdęk. Z przerażeniem odkryłam, że drzwi się zatrzasnęły, a kiedy odwróciłam łebek, taty nie było już w pobliżu. Postanowiłam sama znaleźć jakieś wejście do bloku. Szłam przy ścianie, aż nagle zobaczyłam jakieś uchylone okienko. Postanowiłam spróbować tamtędy wejść. Przecisnęłam się przez szparę i wskoczyłam do środka. Niestety, lądując spowodowałam, że osunęły się zostawione przy oknie kartony. Jednocześnie usłyszałam znajome:

 - Pusia, Pusia, Pusia!

 - Mamo! Tutaj jestem! - krzyczałam. Nikt mnie jednak nie słyszał. To "Pusia, Pusia" powtarzało się co jakiś czas. A ja za każdym razem wołałam na pomoc. W końcu wołanie ucichło. Co prawda w kąciku komórki stał pojemnik z suchą kocią karmą, która na jakiś czas mogła mi wystarczyć, jednak nikt tutaj nie zaglądał. Ja zaś straciłam nadzieję, że ktoś mnie tutaj znajdzie. Raz nadzieja na nowo odżyła, kiedy usłyszałam znajome kroki na korytarzu. Chciałam zapiszczeć, że jestem tutaj, ale z mojego gardła wydobył się tylko żałosny, cichy jęk. Kilka razy inne bezdomne koty radziły mi co zrobić, aby się stąd wydostać, jednak nigdy nie udało mi się wystarczająco wysoko skoczyć, aby dosięgnąć okienka. W dodatku nie było się tam o co zaczepić pazurkami i podciągnął, więc musiałabym mieć naprawdę duży odskok. Coraz bardziej dokuczało mi pragnienie. Zabawne, zawsze gardziłam wodą pamiętając, że o mało nie skończyłam w niej życia jako maleńki kociak. To Karolina uratowała mnie wtedy przed strasznym końcem. Teraz oddałabym wszystko za jej łyk. Sucha karma paliła w gardło. Z żałością przypominałam sobie o pysznych karmach podawanych mi w zawsze czyściutkiej miseczce. Jednak najbardziej brakowało mi pieszczot i miziania, nie byłam już "najpiękniejszym i najukochańszym kotkiem na świecie". Czasami płakałam sobie z tego powodu.

Mijały dni. Pewnego razu ktoś przekręcił klucz w drzwiach. "Mama?" przemknęło mi przez myśl. Nie, to nie była mama. Ale, ale... wiedziałam że skądś znam tą kobietę. Tak, ona mieszka w tej samej klatce co Karolina, też ma bestię, ale dużo bardziej przyjazną od tej wtedy, ma mojego kolegę Dextera i czasami daje mi smaczne kąski. "Zabierz mnie do mamy..." mruknęłam cichutko. Jednak ku mojemu przerażeniu zamknęła na nowo mnie w tej komórce. Przeleciało mi przez głowę, że to już koniec i zapadłam w letarg. Jednak po chwili drzwi ponownie się otworzyły i stanęła w nich Karolina. Nie mogłam uwierzyć w to, że ją widzę.

 - Poznajesz mnie mama, poznajesz?

 - Tak, to ona. Po trzech tygodniach wreszcie ją znalazłam.

A potem wzięła mnie na ręce i poszłyśmy do domu. Po wejściu do klatki zaczęłam wierzyć w moje szczęście, a po przekroczeniu progu mieszkania w to, że nigdy nie należy przestać marzyć. Karolina szybko nalała mi wody do miseczki i dała pysznej karmy z tuńczykiem, zresztą mojej ulubionej.

 - Dlaczego mi dałaś tak mało jeść. Wiesz jaka jestem głodna? - zapytałam opróżniwszy całą miskę.

 - Nie dam ci Pusiu więcej, bo ci zaszkodzi - usłyszałam w odpowiedzi. Ech, człowiek chyba bardziej się na tym wszystkim zna od kota, prawda? Po posiłku umyłam sobie łapeczki i poszłam skontrolować mieszkanie. Nie uwierzycie, ale wszystko było na swoim miejscu. Nawet moja ubikacja i legowisko. Kochana mama, wiedziała, że wrócę. Oczywiście dostałam burę, którą pokornie przyjęłam. Ale też znowu usłyszałam, że jestem najpiękniejszym i najukochańszym kotem na świecie. Na dobranoc zostałam wymiziana po wszystkim co się dało. Och, jak mi tego brakowało. A jak mi się dobrze spało... Nie ma to jak wygodne ludzkie łóżko. Chociaż chyba już nie zdecyduję się na taki krok. Te trzy tygodnie zupełnie mi wystarczyły, a poza tym któregoś pięknego dnia Karolina jeszcze gotowa jest wystawić mi rachunek za farbę pokrywającą jej siwe z nerwów włosy, miau.