Dwa lata temu, oczekując na , faktyczne rozpoczęcie się Światowych Dni Młodzieży w Krakowie, zaczęłam sobie czytać "Dzienniczek" siostry Faustyny. Atmosfera ku temu była wyborna - wszak Kraków to miasto, z którego wypłynęła iskra Bożego Miłosierdzia, poza tym trwał właśnie Rok Bożego Miłosierdzia. Niestety, nie zdążyłam przeczytać całej książki przed tym ważnym dla mnie wydarzeniem(kto czytał mojego bloga ten wie o czym mówię), ale jakiś czas później.
I byłam nią szczerze wzruszona. A szczególnie tym, że po raz kolejny Bóg posłużył się maluczkim, prostą polską zakonnicą, która ukończyła zaledwie trzy klasy w szkole. Ale z drugiej strony czy to pierwszy raz tak się stało? Przykładów można mnożyć i mnożyć.
Żyła zaledwie 33 lata. Tyle samo, ile Jezus, któremu poświęciła swoje życie i który do niej tyle razy przemawiał. Było to jednak życie niezwykłe. Z zewnątrz wydawałoby się, że nudne, zwykłe i monotonne, jednak od wewnątrz. Ach, jej wewnętrznego życia niejeden z nich mógłby jej pozazdrościć. Dzięki bystrości umysłu jej spowiednika, który nakazał zakonnicy prowadzić dzienniczek, w którym zapisywała swoje spotkania z Najwyższym. Jego przesłanie jest aktualne po dzień dzisiejszy.
Siostra Faustyna Kowalska zmarła w swojej celi w krakowskich Łagiewnikach 80 lat temu, 5 października 1938 roku, zaledwie 11 miesięcy przed wybuchem II wojny światowej. Dwa dni później odbył się jej pogrzeb, na którym nie pojawił się nikt z jej rodziny. Siostra Faustyna nie chciała bowiem nikogo narażać na koszty podróży z tym związane.
Po skromnej siostrze Faustynie pozostał nam jednak nie tylko wspomniany przeze mnie "Dzienniczek", ale też znany na całym świecie obraz Jezusa Miłosiernego oraz Koronka do Bożego Miłosierdzia, którą miał jej podyktować sam Jezus, podczas jednego z widzeń. Szerzej o Bożym Miłosierdziu można było się dowiedzieć w 2002 roku, kiedy papież Jan Paweł II konsekrował Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, który mieści się w miejscu objawień(w latach 30 ubiegłego wieku mieściła się tam łąka, na której siostra Faustyna miała kilka widzeń), tuż obok klasztoru, w którym żyła siostra oraz w 2016 roku, z okazji ogłoszenia Roku Miłosierdzia Bożego.
Miłosierdzie Boże jest jednak nieskończone i będzie trwać tak długo, jak będą żyli ludzie. A taką tratwą ratunkową jest Koronka do Bożego Miłosierdzia oraz akt strzelisty "Jezu ufam Tobie".
Żyła zaledwie 33 lata. Tyle samo, ile Jezus, któremu poświęciła swoje życie i który do niej tyle razy przemawiał. Było to jednak życie niezwykłe. Z zewnątrz wydawałoby się, że nudne, zwykłe i monotonne, jednak od wewnątrz. Ach, jej wewnętrznego życia niejeden z nich mógłby jej pozazdrościć. Dzięki bystrości umysłu jej spowiednika, który nakazał zakonnicy prowadzić dzienniczek, w którym zapisywała swoje spotkania z Najwyższym. Jego przesłanie jest aktualne po dzień dzisiejszy.
Siostra Faustyna Kowalska zmarła w swojej celi w krakowskich Łagiewnikach 80 lat temu, 5 października 1938 roku, zaledwie 11 miesięcy przed wybuchem II wojny światowej. Dwa dni później odbył się jej pogrzeb, na którym nie pojawił się nikt z jej rodziny. Siostra Faustyna nie chciała bowiem nikogo narażać na koszty podróży z tym związane.
Po skromnej siostrze Faustynie pozostał nam jednak nie tylko wspomniany przeze mnie "Dzienniczek", ale też znany na całym świecie obraz Jezusa Miłosiernego oraz Koronka do Bożego Miłosierdzia, którą miał jej podyktować sam Jezus, podczas jednego z widzeń. Szerzej o Bożym Miłosierdziu można było się dowiedzieć w 2002 roku, kiedy papież Jan Paweł II konsekrował Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, który mieści się w miejscu objawień(w latach 30 ubiegłego wieku mieściła się tam łąka, na której siostra Faustyna miała kilka widzeń), tuż obok klasztoru, w którym żyła siostra oraz w 2016 roku, z okazji ogłoszenia Roku Miłosierdzia Bożego.
Miłosierdzie Boże jest jednak nieskończone i będzie trwać tak długo, jak będą żyli ludzie. A taką tratwą ratunkową jest Koronka do Bożego Miłosierdzia oraz akt strzelisty "Jezu ufam Tobie".
Dzienniczek czytałam w łagiewnikach nie byłam ale za to widziałam pierwszy obraz namalowany przez Eugeniusza Kazimirowskiego Obraz znajduje się w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego (dawnym kościele Świętej Trójcy) w Wilnie Ten obraz się nie spodobał Faustynie wiec powstał kolejny
OdpowiedzUsuńO, ja zaś miałam okazję zobaczyć we Wrocławiu pierwowzór tego obrazu i też jest ciekawy - miłosierny Jezus idący przez kwiecistą łąkę. Podobno ten wizerunek był bardzo często zmieniany, ponieważ żaden nie odpowiadał temu, który widziała siostra Faustyna. Może dziwnie to zabrzmi, ale bardzo lubię tą historię...
UsuńDzienniczek czytałam jak byłam w Krakowie i Łagiewnikach 8 lat wstecz, wielkie wrażenie na mnie zrobił.
OdpowiedzUsuńokularnicawkapciach.wordpress.com
Ja bardzo bym chciała go sobie kupić, ponieważ niektóre jego fragmenty szczególnie do mnie przemawiają.
UsuńMuszę przeczytać... dziękuję Ci Kochana, bo nawet nie wiedziałam, że jest :)
OdpowiedzUsuńMoc uścisków :D
No nie wierzę Agatko, że nie słyszałaś o "Dzienniczku" siostry Faustyny. Swego czasu było o nim bardzo, bardzo głośno. Tulę mocno
UsuńMiłosierdzie Boże jest nieskończone, warto czytać " Dzienniczek", żeby wiedzieć ilu łask możemy dostąpić. Lubię bywać w Łagiewnikach, tam jest wyjątkowa atmosfera i miejsce, które tak mocno jest związane z naszym kochanym Ojcem Świętym.
OdpowiedzUsuńBędąc w Krakowie często podjeżdżałam do Łagiewnik. Zawsze znajdowałam w nich wyciszenie i ukojenie.
UsuńCzytałam Dzienniczek u lubię do niego wracać.
OdpowiedzUsuńZawsze znajdzie się w nim coś zaskakującego, prawda?
Usuń