797. Relacje międzyludzkie

Jestem szczęściarą... Jestem szczęściarą do potęgi entej! Nie wiem jak to się dzieje, ale mimo niepełnosprawności i wynikających z niej ograniczeń nie mogę narzekać na brak znajomych. Może nie przyjaciół, bo tutaj jestem ostrożna z ich dobieraniem(no wiecie, nie każdemu mogę się zwierzyć z moich trosk i problemów, bo ich nie zrozumie), ale znajomych na pewno. Tak naprawdę na każdym szczeblu edukacji i w każdej grupie nie było problemów z zaakceptowaniem mojej specyfiki. Ba, szybko nawet okazywało się, że moja niezbyt wyraźna mowa nie jest problemem w porozumiewaniu się między nami. Dochodziło nawet do tak absurdalnych sytuacji, że moi koledzy z podstawówki tłumaczyli nauczycielom moje odpowiedzi.

Duża tutaj zasługa moich rodziców, którzy starali się mi stworzyć normalne dzieciństwo. Podejrzewam, że wiele nocy zastanawiali się, czy puścić mnie do szkoły z moimi sprawnymi rówieśnikami, czy może zdecydować się na nauczanie indywidualne, co w moim przypadku byłoby jak najbardziej możliwe. Wybrali pierwszy wariant, za co jestem im niezmiernie wdzięczna, chociaż samo wyzwanie nie było dla mnie łatwe od strony fizycznej. Ale z drugiej strony po trzech latach uczęszczania do przedszkola(coby było zabawniej, to mama w tym czasie była na urlopie macierzyńskim i teoretycznie mogła się mną zajmować w domu) nie mieli serca pozbawiać mnie kontaktu z rówieśnikami. Kiedy więc w czwartej klasie zawisło nade mną widmo nauczania indywidualnego, po prostu zmienili mi szkołę. Nawet po tym kroku utrzymywałam kontakt z moimi kolegami z pierwszych trzech lat nauki i w sumie w dalszym ciągu utrzymuję. 

Wiem, że dużo zyskałam dzięki takiemu rozwiązaniu sprawy. W szkole masowej nabrałam pewności siebie, w specjalnej(choć to tylko z nazwy, bo realizowałam program moich sprawnych kolegów) podtrzymywałam to. Kto wie, może gdybym w tej czwartej klasie przeszła na indywidualny tok nauki, to mogłabym utracić to, co już kiedyś wypracowałam.

Pewność siebie dodaje mi odwagi również dzisiaj. Zaangażowałam się w pewien projekt, rozmawiam z różnymi ludźmi. Wiem, że nie zawszę mnie rozumieją, ale przecież mogło być gorzej. Do urzędów, banków itp. idę z przekonaniem, że prędzej czy później się dogadamy. Wiadomo, pewne sytuacje podcinają nam nogi, ale przecież nasze życie nie składa się z samych sukcesów, musi być też w nim miejsce na porażki. 

Co jeszcze pomaga mi w kontaktach międzyludzkich? Myślę, że autentyczność, szczerość, empatia, silna osobowość i stałe poglądy. Nawet tutaj na blogu staram się pisać według tych zasad. Mogłabym pisać cukierkowo o moim życiu, mogłabym pisać pod publiczkę, mogłabym zmieniać swoje poglądy w zależności od sytuacji i Waszych humorów(oczywiście nie oznacza to, że moje poglądy na dany temat są niezmienne, ale żeby je zmienić potrzebuję mocnych argumentów i czasu, aby to wszystko przemyśleć jeszcze raz), jednak czy wtedy byłabym sobą? Staram się jak najmniej oceniać cudze życie, nie narzucam też na siłę swojego zdania, a raczej dążę do zrozumienia sytuacji czy też toku myślenia danej osoby. Staram się też nie pisać stwierdzenia A. a potem jakby sama zaprzeczać temu stwierdzeniami B., C. i D. Według mnie było by to oszustwo i wprowadzenie w błąd moich rozmówców, czy też czytelników. Nie uważam też, że zawszę mam rację, bo tak nie jest. Ale chcę też bronić swoich poglądów na daną sytuację. Czasami moje słowa mogą kogoś zaboleć, ale przecież mamy wolność myśli, każdy może mieć inne zdanie na dany temat. Jednak zauważyłam, że takich sytuacji jest niewiele. Kilka razy moi rozmówcy podkreślali, że powyższe cechy sprawiają, iż jestem świetnym rozmówcą merytorycznym(chociaż wiadomo, iż wada wymowy robi swoje, często też potrzebuję więcej czasu na wypowiedź, ponieważ muszę wziąć oddech w najmniej odpowiednim momencie). 

Czy jest to recepta na zdobycie znajomych? Na pewno nie dla wszystkich, bo wiadomo, że jesteśmy różni. Dla mnie jednak tak. Wydaje mi się, że dzięki temu mam sporo znajomych, a i nie jestem zbyt konfliktowa, dostrzegam też cudze racje i staram się nie wywyższać ponad innych. Może nie zawsze mi się to udaje w 100%, ale staram się jak mogę. I w sumie dobrze mi z tym.