862. Panamski sen (cz. 1)

Było ciepłe lato 2002 roku. W odległym o tysiące kilometrów Toronto odbywały się 17 Światowe Dni Młodzieży. Jak się potem okazało, ostatnie pod przewodnictwem ich inicjatora, Jana Pawła II. W tym samym czasie na rynku w jego rodzinnych Wadowicach ustawiono ogromny telebim, na którym za pośrednictwem satelit prowadzona była transmisja tego, co się dzieje za oceanem. W jednym dniu zaplanowany był telemost pomiędzy tymi dwoma miastami. W środku nocy wraz z kuzynkami udałam się na wadowicki rynek, na którym zgromadziły się tłumy, nie tylko mieszkańców miasta, ale i okolicznych miejscowości. Nagle na ekranie pojawił się papież, a za nim całe morze młodych osób. On widział nas, my widzieliśmy jego, on słyszał nasze skandowanie, my jego orendzie i pozdrowienia dla rodzinnego miasta.  Dla mnie, zaledwie 12 letniego dziecka, była to bajka, sen nie do spełnienia. Nikt, naprawdę nikt nie mógł wtedy przypuszczać, że i mnie za jakiś czas przyjdzie się spotkać z Piotrem naszych czasów na drugim końcu świata.

Dużym przeżyciem był dla mnie pierwszy lot samolotem ze słynnego lotniska Okęcie. Trzynaście lat temu, kiedy odwoziłam wyjeżdżającego do pracy tatę na katowickie lotnisko Pyrzowice, narysowałam samolot wznoszący się w przestworza. Sam rysunek gdzieś zaginął, ale wrażenie potężnej maszyny unoszącej się w górę zrobił na mnie niesamowite wrażenie. Wtedy też nawet nie śniłam, że ja też kiedyś polecę, nawet jeszcze większym aeroplanem, w daleki świat. Najpierw jednak spotkaliśmy się całą, 22 osobową grupą, na hali odlotów, gdzie czekała nas odprawa. Ale zanim jeszcze zdaliśmy nasze bagaże zrobiliśmy sobie wspólne zdjęcie.

Zawsze się zastanawiałam, czy z zastawkę w głowie można latać samolotem na wysokości kilkunastu tysięcy metrów. No bo wiecie, zmiana ciśnienia i te sprawy. Kilka konsultacji z neurologami, którzy przyznali, że ryzyko że coś mi tam strzeli jest naprawdę minimalne. Co nie oznacza, że nie ma go wcale. Na szczęście samoloty są tak skonstruowane, że ciśnienie jest natychmiast w nich wyrównywane do poziomu tego, do którego przyzwyczajone są nasze ludzkie organizmy.
Przed odlotem zaplanowana była wielka Msza święta z udziałem wszystkich wylatujących. Na kilku ostatnich spotkaniach ksiądz Sz., diecezjalny duszpasterz dzieci i młodzieży, informował nas, że odbędzie się ona w kaplicy za bramkami, przez które trzeba przejść. Nikt z nas jednak wcześniej nie był w tejże kaplicy i nie wiedział, że znajduje się ona jednak przed bramkami, zaś sam ksiądz gdzieś się ulotnił. Skutek był taki, że przeszliśmy przez bramki i pokierowani przez obsługę lotniska dotarliśmy do kaplicy... Zaraz, zaraz, to miała być kaplica na blisko 350 osób, a nie jakaś kameralna na kilkanaście. A jednak i my mieliśmy swoją Mszę świętą. Co prawda bez całej tej oprawy, ale była. Dopiero potem pomyłka wyszła na jaw, a śmialiśmy się z niej i my, i ksiądz.
Czas zaczął dłużyć się niemiłosiernie, chociaż do odlotu pozostawało coraz mniej czasu. Aż wreszcie otworzyli bramki i przez rękaw mogliśmy wejść do wnętrza ogromnej maszyny. Ciekawostką jest, że lot wyczarterował wszystkie 12 długodystansowych samolotów, jakie miał na posiadaniu(skutkiem czego np. rejsowe samoloty do USA miały międzylądowanie na wyspach w celu dotankowania baku) oraz to, że nie lecieliśmy na bilet, tylko na dane z paszportu. Szybko odnalazłam swoje miejsce i podekscytowana zasiadłam w ogromnym fotelu. Ciekawie rozglądałam się po wnętrzu samolotu, w końcu taki lot to dla mnie nowość. W końcu personel przeprowadził krótkie szkolenie bhp, kapitan powitał wszystkich na pokładzie samolotu i mogliśmy startować. Przed nami było dwanaście godzin lotu. Wbrew moim obawom zniosłam go całkiem dobrze. Startu i lądowania nie odczułam zbyt dotkliwie, turbulencje przypominały mi jazdę koleją, a ocean z perspektywy ponad 10 kilometrów - bajka. Kilka razy przemierzyłam wzdłuż i wszerz całą maszynę, podziwiając jej rozmiary. I nawet sama wypełniłam deklarację celną, co wcale nie było takie łatwe. Grunt, że na miejscu nikt się nie czepiał, że nieczytelne.
Po niecałych 12 godzinach lotu, po godzinie 13 czasu panamskiego, wylądowaliśmy na głównym lotnisku w Panamie. Jeszcze tylko przejście przez kolejną odprawę, wbicie pieczątki do paszportu, odbiór bagażu(grupa zgodnie stwierdziła, że z powodzeniem mogłabym sama wejść do swojego plecaka) i udaliśmy się na halę główną, gdzie już czekali na nas wolontariusze z diecezji Chitre, w której mieliśmy spędzić pierwszy tydzień. Jeszcze tylko pięć godzin jazdy tamtejszym busem i trafiliśmy do niewielkiej miejscowości Pese. Była 22 w nocy, a na ulicach tłum ludzi chcących powitać przybyłych z dalekiej Polski Polaków.
Ach, jak oni nas powitali... Od jakiegoś czasu eskortował nas radiowóz policyjny. Po dojechaniu na miejsce zaczęła grać miejscowa orkiestra dęta, a niebo rozbłysło się od blasku fajerwerków. A potem był radosny pochód uliczkami miasteczka zakończony pokazem tanecznym na placu przed kościołem. Zresztą sami zobaczcie fragment tego, co się działo:

Po oficjalnym powitaniu zostaliśmy przydzieleni do odpowiednich rodzin. Mnie i A. trafiła się sympatyczna rodzinka z dwójką córek.
Nazajutrz, po odespaniu całego zamieszania, całą grupą zwiedzaliśmy Pese. No, może prawie całą, bo nasz ksiądz opiekun postanowił sobie pospać do samego południa(a potem się dziwił, że nikogo z nas nie ma w okolicy). Dużą furorę zrobiła nasza wizyta na tamtejszym komisariacie policji. Komendant z wrażenia pokazał nam nawet celę, w której trzymają zatrzymanych. Poza tym wyszliśmy na okoliczne wzniesienie, aby podziwiać z góry całą okolicę. No i zawędrowaliśmy na obrzeża miejscowości, gdzie stała jej nazwa w "panamskich" barwach.

Wieczorem pojechaliśmy natomiast do stolicy diecezji - Chitre, aby uczestniczyć w dużym koncercie zorganizowanym dla wszystkich przebywających w niej pielgrzymów.

W czwartkowe przedpołudnie zebraliśmy się w tamtejszym kościele p.w. św. Józefa, gdzie jeszcze raz zostaliśmy serdecznie przyjęci. Skrót tej części programu możecie >>tutaj<< zobaczyć(przepraszam, ale plik jest za duży, aby tutaj go wkleić). Następnie odbyła się Msza święta, którą koncelebrowali także nasi polscy księża. Po Mszy świętej zaproszeni zostaliśmy na obiad do tamtejszej szkoły. Zaś po posiłku udaliśmy się na boisko, aby rozegrać Mecz Polska-Panama. Po cichu podśmiewaliśmy się, że gramy do pierwszego udaru, ale nasza drużyna dzielnie dała radę i wygrała jednym punktem całe spotkanie.

Wieczorem udaliśmy się natomiast na plac za posterunkiem policji, aby uczestniczyć w przygotowanej przez parafian adoracji Najświętszego Sakramentu poprzedzonej wesołą zabawą młodych ludzi. Oj, uszy bolały tej nocy, bolały...

Piątek był dniem tzw. "robót społecznych", czyli zrobienia czegoś od nas dla lokalnej społeczności. Zostaliśmy podzieleni na dwie grupy, gdzie jedna malowała dom, a druga sadziła drzewa. Ja załapałam się do tej pierwszej i nawet przez chwilę trzymałam wałek w swoich łapkach(jak zdobędę zdjęcie, bo wiem, że ktoś robił, to je wkleję :)). W efekcie pomalowaliśmy cały budynek na zielono. Mam nadzieję, że jego mieszkańcom będzie się w nim dobrze mieszkało. W południe ponownie byliśmy zaproszeni na obiad do tutejszej szkoły, a następnie zaprosił nas jeden z młodszych mieszkańców Pese, abyśmy zobaczyli hodowane przez jego rodzinę iguany.

Wieczorem natomiast odbył się koncert i pokaz narodów, na którym poznawaliśmy kulturę i zwyczaje różnych krajów. Dużym zaskoczeniem był dla nas występ taneczny naszych znajomych z grupy - A. i A., nota bene małżonków. W dwie godziny nauczyli się tutejszego tańca i zatańczyli go dla nas.

Wesoła zabawa mogłaby trwać do białego rana, jednak trzeba było iść spać, bo jednak nazajutrz też było co robić. Nazajutrz bowiem ponownie pojechaliśmy do Chitre, aby uczestniczyć w wielkiej Mszy świętej na wzór tej, która trzy lata temu w naszej diecezji(zresztą podejrzewam, że w większości diecezji). Może młodych ludzi, falujące na wietrze flagi. Ksiądz Sz. odstawił nas do odpowiedniego sektora(z którego zresztą czmychnęliśmy przy pierwszej lepszej okazji i usunęliśmy się do cienia), a sam poszedł koncelebrować z innymi księżmi Mszę. Ku mojemu zaskoczeniu koncelebrował ją także mój ulubiony kardynał, czyli ksiądz Marek Jędraszewski.

Po Mszy świętej oraz doczekaniu się księdza Sz. udaliśmy się na jedną z głównych ulic tego urokliwego miasteczka, aby podziwiać paradę miejscowości, w których w pierwszym tygodniu przebywali pielgrzymi w ramach dni w diecezji.

Podziwianie podziwianiem, ale kiedy przyszła pora na Pese dołączyliśmy do radosnego pochodu.

Po powrocie do domu mieliśmy już czas dla siebie, toteż nasza rodzinka zabrała nas nad tutejszą rzekę, nad którą spędziliśmy czas do zachodu słońca.

Niedzielne przedpołudnie było przeznaczone na spędzenie go z rodzinami goszczącymi. Ponieważ była bardzo ładna pogoda ponownie pojechaliśmy nad wodę. Przy okazji spotkaliśmy też innych członków naszej pielgrzymkowej grupy.

 Potem pojechaliśmy do rodziców naszej panamskiej mamy na obiad.

To była pierwsza zupa od momentu przylotu do Panamy. Ale w sumie w smaku nie najgorsza. Popołudniu udaliśmy się do sąsiedniego miasteczka na uroczystą Mszę świętą.

Przy okazji obejrzeliśmy miejsce, w którym dojrzewa wino, a także przejechaliśmy się takim niecodziennym pojazdem.

Nie obyło się oczywiście bez wszelkich występów.

Wieczorem pojechaliśmy jeszcze na chwilę do Chitre, a w drodze powrotnej wstąpiliśmy do rodziny goszczącej nas rodziny, która zresztą też gościła pielgrzymów z Polski.

Do późnych godzin nocnych trwało nasze pakowanie, ponieważ nazajutrz wyruszaliśmy do Panamy na centralne wydarzenia związane ze Światowymi Dniami Młodzieży. Ale o tym napiszę w następnej notatce.