872. O jeden pączek za dużo...

Jak bardzo można być zabieganym i rozkojarzonym, aby nie zorientować się, że dzisiaj jest tłusty czwartek? I w sumie chyba zorientowała bym się dopiero w domu, bowiem Młoda kupiła kilka w drodze ze studiów do domu, gdyby nie pani D., o której ostatnio Wam pisałam. 

Z samego rana wbiłam sobie do sekretariatu, bo miałam jedną sprawę do załatwienia. Pani D. tradycyjnie już ucieszona moim widokiem(kurcze, zacznę wierzyć, że naprawdę mnie chociaż trochę lubić), od razu zaczęła mnie wypytywać, czy znalazłam to co zgubiłam(no właśnie wczoraj nie do końca ogarnęłam dlaczego nie wyleciałam z hukiem za to czego nie miałam, tylko usłyszałam, że w razie czego mam się nie martwić, tylko przyjść jeszcze raz i wtedy by mi ten papierek wydrukowała na nowo - po prostu magia). Żeby było śmieszniej, to dosłownie 2-3 minuty wcześniej wysłała do mnie meila, żebym do niej przyszła(a to, że odczytałam go jakieś 12 godzin później to już inna sprawa). Papierek oczywiście znalazł się w plecaku, więc jej go oddałam. A przy okazji skserowałam kilka rzeczy, bo mnie o to poproszono, a bałam się z tym biegać po mieście. Obsługę ksera opanowałam w grudniu do perfekcji, dzięki czemu nie zawracam zbytnio kobicinie głowy. Ogólnie ostatnio stwierdzili, że ze mnie jest tak cicha i spokojna osoba, że czasami mają wrażenie, że w ogóle mnie nie ma obok ich.

Kseruję więc sobie papiery, za uszami słyszę jednak jakiś szmer. A że od jakiegoś czasu jestem wyczulona na tego typu odgłosy odruchowo odwróciłam się za siebie. I co widzę? Pani D. z pączkiem na talerzyku wyciągniętym w moim kierunku.

 - Proszę się poczęstować. Jest pani taka szczuplutka, że na pewno pani nie zaszkodzi...

Zaczęłam mówić, że nie, że dziękuję, że nie chcę jej objadać itp.

 - Na przecież dzisiaj tłusty czwartek...

Ajć, zupełnie o tym zapomniałam. A z drugiej strony naprawdę nie miałam zamiaru pozbawiać jej słodkiego przysmaku.

 - Ja mam jeszcze kilka. Jak dam pani jednego, to naprawdę nic się nie stanie... Bo się naprawdę zdenerwuję i będzie miała pani powód, aby się mnie bać...(no tak, od samego początku naszej znajomości, powiedzmy, więcej jej nie mówię niż mówię, coby jej niepotrzebnie nie zdenerwować)

To już zabrzmiało naprawdę groźnie, chociaż było powiedziane z uśmiechem od ucha do ucha. Skończyłam więc kserować i usiadłam po drugiej stronie biurka. Przede mną wylądował pączek. No i co miałam zrobić? Kłócić się z nią przecież nie będę, prawda? Nawet nie miałam siły kombinować z moją alergią pokarmową ani refluksem żołądkowym. Pączek był z marmoladą, więc spokojnie mogłam sobie na jednego(no, może trochę więcej) pozwolić. A że potem spóźniłam się kilka minut na swoje zajęcia... W sumie to niejako byłam usprawiedliwiona, poza tym wydaje mi się, że nikt tego zbytnio nie zauważył.

A swoją drogą zastanawiam się ile trzeba zjeść pączków, aby przytyć choćby kilogram. No wiecie, zbliżają się badania okresowe w klubie sportowym i znowu mogę się lekarzowi nie zmieścić w normie...