893. Aż strach jest czytać książki w dzisiejszych czasach...

Wczoraj wieczorem skończyłam czytać "Początek" autorstwa Dana Browna. Ogólnie lubię powieści tego kontrowersyjnego autora, chociaż w wielu przypadkach są one sprzeczne z tym, co głosi kościół. Wiele lat temu głośno było o potępieniu przez Watykan napisanego przez niego "Kodu Leonarda da Vinci", w którym pada teza, że Maria Magdalena była żoną samego Jezusa Chrystusa i nawet miała z nim potomstwo. Nikt nie wie jak było naprawdę, chociaż nawet gdyby Syn Boży był żonaty, to mało prawdopodobne, aby właśnie z nią. Trzeba bowiem pamiętać, że celibat wprowadzono do kleru dopiero w XI wieku, wcześniej księża mogli pełnoprawnie posiadać rodziny.

Nie wiem jak Kościół ustosunkował się do "Początku", powieści nawiązującej do powstania życia na ziemi bez udziału Stwórcy oraz szukającej odpowiedzi na pytanie "Dokąd zmierzamy?". To już kolejna odsłona przygód profesora sztuki, Roberta Langdona, który stara się rozwikłać zagadki związane z rozszyfrowaniem symboli znajdujących się w różnych częściach Europy. Tym razem przenosimy się do Hiszpanii, gdzie były student Langdona, Edmond Kirsch, ma zamiar ogłosić światu teorię, która ma zachwiać fundamentami wszystkich religii świata. Jednym z gości zaproszonych na wykład do słynnego Muzeum Guggenheima w Bilbao jest właśnie Robert Langdon. W kulminacyjnym momencie wystąpienia dochodzi do nieoczekiwanego wydarzenia, po którym Langdon postanawia przekazać światu, to co miał zamiar ogłosić Kirsch. Pomaga mu w tym dyrektorka muzeum - Ambra Vidal oraz komputer obdarzony sztuczną inteligencją o imieniu Wilson. Co ciekawsze, w tym samym czasie giną także muzułmanin i Żyd, z którymi Edmond spotkał się kilka dni wcześniej, aby przedstawić im wyniki swoich badań. Sprawca zamachów na pierwszy rzut oka jest oczywisty, ale czy na pewno? To kolejna zagadka, którą musi rozwiązać Kirsch.

To kolejna książka, która od początku do końca trzyma w napięciu i sprawia, że człowiek podświadomie sam zaczyna sobie zadawać pytania stawiane w jej treści. Chociaż po raz pierwszy w przypadku tego konkretnego autora miałam głód treści*, czyli bez przerwy chciałam czytać, aby jak najszybciej dowiedzieć się, co będzie dalej. Tradycyjnie już zostało w niej umieszczonych wiele ciekawostek, o których człowiek nie ma zielonego pojęcia. Chociaż nie byłam nigdy w Hiszpanii, to miałam wrażenie, że znajduję się w centrum akcji. Zachwyciła mnie wizja skomputerowanej przyszłości oraz wszechobecnej sztucznej inteligencji.  Kto wie, być może już niebawem stanie się to codziennością? Zupełnie zaskoczyło mnie też zakończenie, szczerze powiedziawszy typowałam innego zabójcę Kirscha oraz przedstawicieli religii. No cóż, to tylko dowód na to, że każdą sprawę trzeba doprowadzić do końca.

Nie da się ukryć, że każda niemal książka Browna budzi kontrowersje religijne, ponieważ wprowadza coś sprzecznego z głoszonymi przez lata doktrynami. Czy nie boję się tego, że będę potępiona przez to, że czytam coś takiego? Zwłaszcza po ostatnich wydarzeniach, gdzie w jednej z gdańskich parafii spalono książki będące światowymi bestselerami - serie o Harrym Potterze oraz sagi "Zmierzch". Nawet ci, którzy nie czytali ich(w tym ja) wiedzą, że sporo w nich nawiązań do magii. A jak wiadomo - magia w Piśmie Świętym jest potępiona. Wszystko zależy jednak od tego, jak odbierzemy treści, które zawarte są w tych książkach. Czy będą dla nas tylko kolejnymi przeczytanymi powieściami, czy może uwierzymy w to, co przeczytamy i zaczniemy sami interesować się magią i okultyzmem. A to już może być niebezpieczne. Swego czasu głośno było o dzieciakach wyskakujących z okien na miotłach, bo chciały latać jak Harry Potter. 

A skoro "dorwali się" do takich Potterów i Zmierzchów, to co im stoi na przeszkodzie spalić inne pozycje. Idąc tym tokiem rozumowania powinniśmy spalić nie tylko książki Browna, ale i wiele polskich legend. Przecież taki bazyliszek czy smok wawelski mogą negatywnie emocje i wpływać na błędne odbieranie świata. Ja odbieram serię o Langdonie jako normalne książki, ciekawostkę, nie sądzę jednak, aby zawarte w niej treści wpłynęły na moją wiarę. Już dawno uznałam, że muszę rozdzielić naukę i religię. Inaczej nie byłabym dobra z fizyki. Bo w większości przypadków fizyka i  wiara chrześcijańska się wykluczają. Ale to już temat na osobną notatkę.

I na koniec przypomina mi się taka scena z serialu "Doktor Quinn": w jednym z odcinków Michaella postanowiła założyć bibliotekę z książek odziedziczonych po ojcu. Jednak w niemal każdej z nich pastor miejscowego zboru widział zagrożenie dla wiernych i kazał je spalić. Doktor Quinn widząc co się dzieje wzięła do ręki jedną z ocalałych książek i zapytała wprost pastora, co by zrobił z pozycją, w której jest pakt z diabłem, kontakty z prostytutkami i opisy zabójstw ludzi. Pastor z odrazą na twarzy i bez wahania przyznał, że tą książkę trzeba spalić, bo tak jak inne jest demoralizująca. Jak myślicie - o jakiej książce mówiła Michaella? To było Pismo Święte. Oczywiście kiedy pastor się o tym dowiedział to poczuł wstyd i przeprosił lekarkę za swoje zachowanie. Jednak ta scena daje wiele do myślenia i zastanowienie się nad odpowiedzią na pytanie, czy czasami na pewno nie jest najciemniej pod latarnią...

s* to moje autorskie określenie