895. Wielkopostne rozmyślania: Cz. 5 - porywczość

Różne są formy obrony. Czasami trzeba bronić się siłą, a czasami - słowem. W jednej i w drugiej sytuacji potrzebne są umiejętności, odwaga oraz rozwaga. 

Kiedy przebywający w Ogrójcu uczniowie obudzili się ze snu, zobaczyli tłum, który przyszedł pojmać Jezusa. Zobaczyli też Judasza, który pocałunkiem wydał ich Nauczyciela. Ich wzrok skierował się na niego. Widząc, że zanosi się na pojmanie Jezusa, uczniowie zapytali, czy mają użyć miecza. Jeden z nich użył go i uderzył sługę najwyższego kapłana, odcinając mu w ten sposób prawe ucho. Święty Łukasz nie sprecyzował, kto to był. Ale już święty Jan jako sprawcę tego czynu wskazał Piotra. 

Uczniowie w Ogrójcu byli porywczy i chaotyczni. Gdyby nie Jezus, tej nocy z pewnością polałoby się o wiele więcej krwi. Święty Łukasz zrelacjonował to w ten sposób: "Gdy On jeszcze mówił, oto zjawił się tłum. A jeden z Dwunastu, imieniem Judasz, szedł na ich czele i zbliżył się do Jezusa, aby Go pocałować. Jezus mu rzekł: «Judaszu, pocałunkiem wydajesz Syna Człowieczego?» Towarzysze Jezusa widząc, na co się zanosi, zapytali: «Panie, czy mamy uderzyć mieczem?» I któryś z nich uderzył sługę najwyższego kapłana i odciął mu prawe ucho. Lecz Jezus odpowiedział: «Przestańcie, dosyć!» I dotknąwszy ucha, uzdrowił go. Do arcykapłanów zaś, dowódcy straży świątynnej i starszych, którzy wyszli przeciw Niemu, Jezus rzekł: «Wyszliście z mieczami i kijami jak na zbójcę? Gdy codziennie bywałem u was w świątyni, nie podnieśliście rąk na Mnie, lecz to jest wasza godzina i panowanie ciemności»."(za Biblią Tysiąclecia, Łk 22, 47-53)

Uczniowie spali spokojnie w Ogrójcu i żaden z nich nie pomógł Jezusowi w chwili, kiedy ten zmagał się z wolą Ojca. Wypełnieniem woli Ojca była zgoda na to, co się miało stać. Wyrwani ze snu uczniowie, brali to, co wpadło im w ręce. Sięgnęli za miecze. Jednego, tego najbardziej porywczego, musiał powstrzymać sam Pan Jezus. 

Piotr chwycił za miecz i uciął prawe ucho słudze arcykapłana. Ta scena ukazuje, że choć Piotr stał się dla Boga wierny, to jednak obce mu były umiejętności szermiercze. Zamiast uciąć głowę - uciął ucho. Swoim zachowaniem tylko zdenerwował swoich przeciwników, którzy w dodatku mieli przewagę liczebną. Gdyby nie natychmiastowe działanie podjęte przez Jezusa, śmierć Piotra mogłaby mieć miejsce nie w Rzymie, ale w Ogrodzie Oliwnym. Jezus powiedział kiedyś, że kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie. Piotr wyciągając miecz nie pamiętał innych słów Mistrza: "że nie ma większej miłości, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich". Jezus oddał swoje życie za innych, pokazując tym swoją miłość. A Piotr sięgnął po miecz, chcąc w ten sposób zabijać. Pokazał tym tylko swoją porywczość i strach. 

Schował jednak swój miecz do pochwy i już nigdy nie wyjął go po to, aby zabijać. Zła nie da się bowiem wyeliminować przeciwstawiając mu przemoc. Nienawiści nie wyeliminuje się przeciwstawiając jej nienawiści. Zło karmi się złem, a nienawiść nienawiścią. I zamiast znikać - wzrastają. Jezus nigdy nie uczył tego, jak zwyciężać mieczem. Uczył natomiast, że zło można pokonać tylko miłością. 

Jezus został pojmany, wypuszczeni zostali natomiast wszyscy jego uczniowie. Zostali oni uratowani poprzez Jego zachowanie. Mogli przecież zostać pobici, a nawet zabici. Wszyscy oni zajęli jednak ważne miejsce w Boskim Planie. Jezus pokazał, że jest w stanie oddać własne życie, by ich uratować. Pokazał, że w jego rękach jest największy oręż do walki z szatanem. Tą drogę miało jeszcze wielu przejść w ofierze. Wobec tak wielu ludzi, którzy ufają, szatan jest bezradny. Szatan chciał, by Jezus się zbuntował przeciwko temu wszystkiemu, aby obraził się na swojego Ojca i mu złorzeczył, by okazał swoją fizyczną moc. Nie przypuszczał jednak, że owoc jego zemsty, może zostać zamieniony w dobrowolną ofiarę złożoną Bogu. Zaplanowana przez niego zbrodnia została przemieniona w największy akt miłości. Planowany tryumf stał się całkowitą klęską szatana. 

Klęczący w Ogrójcu Jezus odkrył przed nami, że dobro zawsze będzie potężniejsze od zła. Nienawiścią nie da się nikogo pokonać. Nienawiścią i chęcią zemsty nie da się pokonać także tych, którzy służą szatanowi. Zło zawsze powiększa swoje rozmiary, ponieważ obraca się w świecie nienawiści. Dlatego Syn Boży tak często przeciwstawiany jest nienawiści. Dzięki temu powiększa On obszar swojej działalności. 

Ofiara złożona przez Jezusa mówi o potędze dobra. A jednocześnie ukazuje małość i potęgę świata zła. Władcą tego świata jest szatan, książę ciemności. Ma on do swojej dyspozycji ludzi, którzy są zdeterminowani do tego, by podnieść rękę na innych. A jeśli nawet czują przed tym opór, to zrobi wszystko, aby spełnili jego zamiar. O tej rzeczywistości trzeba mówić. I w takiej rzeczywistości każdy z nas musi nauczyć się żyć. 

Pszenica może rosnąć obok kąkolu. Podobnie jest z uczniami Jezusa - można zdobywać świętość i żyć w świecie, w którym panuje ciemność. Ofiara złożona przez Chrystusa ukazuje także, że istnieje świat, w którym istnieje jasność i miłość. Ważne jest tutaj jezusowa lekcja, że porywczość nigdy nie realizuje Boskiego Planu. Nie można zła zwyciężać złem, tylko dobrem. Gdyby było inaczej Jezus by nam to na pewno powiedział.

Na koniec nasuwają się mi takie tematy do rozważenia: nie można żyć ciągłą nienawiścią do drugiego człowieka. Nie można jej też szerzyć. Kto idzie do walki bez oręża modlitwy, ten upadnie. Cierpienie zamienione w ofiarę zrodzoną z miłości jest najcenniejszym darem, jaki człowiek może ofiarować swojemu Bogu. 

Porywczość

Jestem porywczym człowiekiem, o Panie

który chce wszystko zrobić po swojemu,

Nie zastanawiając się nad tym,

co dla mnie masz w zamiarze.

A to co robię nie zawsze jest dobre,

krzywdzę tym innych i Ciebie przy okazji.

Powstrzymaj mnie przed tym mój Panie Boże,

Swoją ojcowską, dobrotliwą dłonią.