900. "Nad Twoją białą mogiłą..."

Ten przejmujący monolog wprowadza nas w pewną rocznicę. Dzisiaj mija 90 lat od dnia, w którym Emilia Wojtyła odeszła z tego świata. Miała zaledwie 45 lat. Nie dożyła Pierwszej Komunii młodszego synka, ani jego dziewiątych urodzin. Mały Karol Wojtyła został powiadomiony o jej śmierci przez jedną z nauczycielek, ponieważ ojciec nie miał siły powiadomić o tym przyszłego papieża. W tą szczególną rocznicę chciałabym się podzielić z Wami książką, którą miałam szczęście ostatnio przeczytać.

O matce Karola Wojtyły niewiele wiadomo ponad to, co można wyczytać w oficjalnych dokumentów. Nawet żyjący członkowie jej rodziny niewiele mogą powiedzieć na jej temat. A i sam Jan Paweł II, chociaż codziennie patrzył na twarz nieżyjącej od dawna matki na stojącej na szafce fotografii ślubnej rodziców, rzadko o niej wspominał. Nie wiadomo czy dlatego, że były to dla niego bardzo bolesne wspomnienia, czy też dlatego, że niewiele miał z nią wspomnień. Dlatego Milena Kindziuk miała niezwykle trudne zadania chcąc znaleźć materiały do swojej książki poświęconej matce papieża. A jednak udało jej się. Dzięki jej dociekliwości powstała niezwykła biografia kobiety, która wydała na świat następcę świętego Piotra.

Tytuł: "Matka papieża. Poruszająca opowieść o Emilii Wojtyłowej"

Autor: Maria Kindziuk

Wydawnictwo: Znak

Kraków 2013

Ilość stron: 352

Czy wiecie, że Emilia Wojtyła wychowywała się w dziewięcioosobowej rodzinie na ulicy Starowiślnej w Krakowie?  Że oprócz Edmunda i Karola miała jeszcze córeczkę Olgę? Że rodzina Wojtyłów dwukrotnie przenosiła się do Wadowic? Że rodzice przyszłego papieża pobrali się w krakowskim kościele św. Piotra i Pawła? Że najlepsza położna w Wadowicach poradziła Emilii Wojtyle aborcję przeprowadzoną na jej młodszym synku? Że po śmierci przez trzy dni leżała w domu? Że haftowała cudowne serwetki? Że po odejściu ukochanej żony Karol Wojtyła senior zamknął na klucz drzwi pokoju, w którym mieszkała? Na większości zdjęć wydaje się poważna i majestatyczna, ale czy naprawdę taka była? W jakich miejscach należy szukać krewnych Jana Pawła II? I czy oni w ogóle jeszcze żyją? Odpowiedzi na te i inne pytania, jak również całą masę ciekawostek związanych z życiem i rodziną Emilii Wojtyły znajdziemy w powyższej książce. 

Jest to chyba na razie jedyna tego typu pozycja przedstawiająca biografię matki Karola Wojtyły. Całość została podzielona na tematyczne rozdziały, ułatwiające nawigacje po książce. Przejrzysty tekst ułatwia nie tylko czytanie książki, ale też zrozumienie jej treści. Bardzo podobało mi się, że autorka nie tylko skupia się na tym, co już wiemy na temat Emilii Wojtyły, ale też szuka nowych ciekawostek. Dzięki niej została np. odnaleziona torebka Emilii, którą zapewne nieraz nosiła ze sobą na ramieniu. Przez lata przeleżała na dnie szafy w krakowskiej kurii. Dopiero Maria Kizdzik odkryła jej niezwykłą właścicielkę. A to nie jedyna ciekawostka, którą znajdziemy w książce.

Dodatkowym atutem "Matki papieża. Poruszającej historii Emilii Wojtyły" są unikatowe zdjęcia nie tylko z rodzinnego albumu, ale też z epoki, jak również skany różnych dokumentów związanych z rodzinami Kaczorowskich oraz Wojtyłów. Dzięki nim dowiadujemy się jak wyglądał Kraków z przełomu XIX i XX wieku, Wadowice z początku XX wieku, widzimy codzienny ubiór dostojnych dam oraz eleganckie ubiory mężczyzn. To w tej książce pierwszy raz zobaczyłam wpis do ksiąg chrztu informujący o udzieleniu tego sakramentu poszczególnym członkom rodziny, odpis z aktu ślubów Wojtyłów, świadectwo maturalne Edmunda Wojtyły, czy też nekrologi informujące o śmierci poszczególnych członków rodziny. Ciekawym uzupełnieniem jest zamieszczeniem drzewa genealogicznego zarówno Emilii jak i Karola(rodziców), dzięki czemu można jeszcze bardziej dokładnie prześledzić losy rodziny papieża.

Cieszę się, że dane mi było przeczytać tą książkę, bo dzięki niej mogłam lepiej poznać osobę Emilii Wojtyły.

A na koniec wiersz napisany przez młodego Karola Wojtyłę z dedykacją dla swojej zmarłej matki:

Nad Twoją białą mogiłą
białe kwitną życia kwiaty -
O, ileż lat to już było
bez Ciebie – duchu skrzydlaty.

Nad Twoją białą mogiłą,
od lat tylu już zamkniętą,
spokój krąży z dziwną siłą,
z siłą, jak śmierć – niepojętą.

Nad Twoją białą mogiłą
cisza jasna promienieje,
jakby w górę coś wznosiło,
jakby krzepiło nadzieję.

Nad Twoją białą mogiłą
klęknąłem ze swoim smutkiem -
o, jak to dawno już było -
jak się dziś zdaje malutkim.

Nad Twoją białą mogiłą
o Matko – zgasłe Kochanie -
me usta szeptały bezsiłą:
- Daj wieczne odpoczywanie.