1026. Lepiej późno niż wcale

Udało mi się załatwić drugą w tym roku wizytę u neurologa. Nie wiem jak mi się to udało, w każdym razie zrobiłam to na początku roku, kiedy kalendarz specjalisty nie był jeszcze zapełniony przez terminy wizyt pacjentów. Z drugiej strony spodziewałam się w tym okresie ot otrzymania z ZUSu papierów do wypełnienia na komisję w celu ponownego przyznania mi renty socjalnej, więc nie było na co się oglądać. Papiery mam już wypełnione i zaniesione do placówki, teraz tylko trzeba czekać na termin komisji. 

Przy okazji zapisałam się do szpitalnej poradni rehabilitacji. Generalnie jak byłam ostatni raz u neurologa poprosiłam o skierowanie na rehabilitację. Z samym skierowaniem nie ma problemu. Gorzej z terminami. Kiedy po otrzymaniu skierowania tradycyjne poszłam na zakład rehabilitacji w celu ustalenia terminu  zabiegów, jako osobie z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności dostałam termin na... grudzień 2023 r. Tak, tak, dobrze czytacie(nawet ostatnio rozmawiałam o tych terminach z panią D., tą samą, którą kilka razy zastępowałam, np. jej 89 letni teść ma czekać 1,5 roku, a gdyby ona w czerwcu nie poszła prywatnie na zabiegi to też musiałaby trochę czekać). Nikt mi jednak nie powiedział, że tego typu sprawy najlepiej załatwić przez poradnię rehabilitacji. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że neurolog dała mi skierowanie do takiej poradni, ja jednak byłam święcie przekonana, że jest ona do zewnętrznej poradni (podczas wizyty wspomniałam, że chciałbym też skierowanie poza szpital - inni mi podpowiedzieli, aby próbować też się dostać na zabiegi na słynną ,,Hutę Katowice''). Po rozmowie z tatą zdecydowaliśmy, że na ,,Hutę...'' zapiszę się i prywatnie(tata mi opłaci zabiegi) i państwowo. W efekcie zabiegi mam już od przyszłego tygodnia, a na te państwowe już sobie poczekam. 

Jednak ten szpital nie dawał mi spokoju. Tym bardziej, że coraz więcej osób namawiało mnie, abym załatwiła to przez kierowniczkę zakładu. W końcu trzy tygodnie temu poszłam do rejestracji zakładu. I wtedy pani z rejestracji uświadomiła mi, że powinnam już w czerwcu przyjść z tym skierowaniem do poradni. Udało się jej jednak tak ustalić mi termin, abym za jednym zamachem załatwiła neurologa i rehabilitanta.

Sama wizyta przebiegła w dość sympatycznej atmosferze. Lekarka to moja znajoma z parafialnej scholii, więc ogólnie zdziwiła się wiem że tak późno do niej trafiłam. A ja poprostu nie chciałam nadużywać moich moich znajomości. I tak dziwnie się czułam kiedy powiedziała mi, że przyspieszy moje zabiegi tak szybko, jak tylko się da. Najchętniej zapisałaby mnie od razu, ale wszyscy fizjoterapeuci w zakładzie znowu strajkują(a nie wierzyłam, kiedy podali tą informację w ogólnopolskim radiu). Mam jednak śledzić wszystko w mediach i kiedy strajk się zakończy, to mam po prostu do niej przyjść. Wiecie, myślałam że dobrze będzie jak uda mi się dostać chociaż na początek przyszłego roku, a tutaj prawdopodobnie załapię się jeszcze w tym roku. Oczywiście sumienie mnie trochę gryzie(pewnie nie słusznie), ale z drugiej strony ,,ciocia'' sama przyznała, że w moim przypadku rehabilitacja dwa razy w roku to minimum z minimum i żadna ustawa nie powinna tego regulować. Mam tylko nadzieję, że kiedy skończy się strajk to nie najdą mnie wątpliwości i udam się do niej w celu ustalenia terminu.

I taki ,,kwiatek'' z poczekalni:

Podchodzi do mnie starszy mężczyzna i pyta:

- Długo już się pani z tym męczy?

- Prawie 29 lat.

- Długo...

Hmm... ciekawe co by powiedział za 20 lat? A swoją drogą ja się z tym nie męczę, ja po prostu z tym żyję.