1061. Niczym gazela

Idąc chodnikiem, czy też plantami*, często pogrążam się w swoich myślach. Niejednokrotnie jest to jedyny czas na pogrążenie się w prywatnej modlitwie, odmówienie różańca, czy też koronki do Bożego Miłosierdzia. W moich kieszeniach zawsze znajdzie się różaniec, jeżeli nie pełny, to 10-tkowy. Czasami, kiedy mam "gorszy" dzień, nawet go nie wyciągam w obawie przed rozerwaniem - po prostu odmawiam wtedy wszystko na palcach. Myślę, że jeżeli Bóg jest miłościwy, to mi to wybaczy. I chociaż wokoło jest pełno kościołów, to ja jednak preferuję cichą modlitwę wśród otaczającej mnie przyrody. Czasami jest to też dobra okazja do powtórzenia sobie w myślach zdobytych wiadomości. Ale dużo częściej wygrywa modlitwa.

Tak było też dzisiaj. Szłam sobie spokojnie parkową alejką pogrążona w modlitwie. To nie jest oczywiście tak, że "odpływam", bo mimo wszystko muszę mieć oczy dookoła głowy, żeby np. nie wleźć w drzewo, albo coś innego. Nagle zdaję sobie sprawę z tego, że ktoś na mnie centralnie biegnie. Podnoszę głowę i widzę... biegnący parasol z nogami. Tzn. osoba która biegła trzymała przed sobą parasol. Robię unik, bo ostatnią rzeczą na jaką mam ochotę to zderzenie z asfaltową powierzchnią, odwracam głowę i... o mamusiu, pani D. Normalnie jak jakaś gazela, albo antylopa. Twarzy oczywiście nie widziałam, ale ma dosyć charakterystyczną fryzurę. I kurtkę. I w ogóle sylwetkę. Wiecie, czasami potrafimy rozpoznać osobę już po owej sylwetce. I chyba w tym momencie zadziałał ten mechanizm. 

Wzruszyłam ramionami, odwróciłam się na pięcie i poszłam dalej przed siebie. Obstawiam, że biegła na pocztę, chociaż nie zauważyłam, żeby coś niosła ze sobą. A może spojrzałam nie pod tym kontem co trzeba? A może biegła gdzieś indziej? Nie wiem, nie wnikam w to. 

Po krótkiej chwili dotarłam do monumentalnego budynku. Nawet zbytnio nie zmokłam. Przywitałam się na dyżurce i poszłam do swoich zajęć. A czekając na kolejne z nich zaśmiewałam się z przygód psa Marley'a. Do pani D. dzisiaj nie zajrzałam. Zresztą dzisiaj w ogóle nie powinno mnie tu dzisiaj być. Więc może dobrze, że mnie nie zauważyła na tej alejce. A może zauważyła, tylko... tylko nie chciała abym ja o tym wiedziała? Chociaż i tak będę musiała do niej zajrzeć z jedną sprawą. Może jutro? Tak, jutro będzie dobra na to pora. Teoretycznie załatwię tą sprawę bez problemu, przecież pani D. zna moją sytuację. Chyba, że będzie czymś zdenerwowana, to może być trochę ciężko. Jednak kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. Poza tym widziałam ją w przypływie różnych emocji, ale chyba jeszcze nigdy zdenerwowaną. Zastanawiam się nawet, czy to jest możliwe...

* Ciekawostka, wiele osób kojarzy planty tylko i wyłącznie z Krakowem, tymczasem znajdują się one w wielu innych miastach