1133. Namiastka tradycji świątecznej

To były wyjątkowe święta. Kwarantanna narodowa miała w moim przypadku jeszcze większy wydźwięk. Z powodu toczącego się we mnie zapalenia(prawdopodobnie znowu spudłowali z antybiotykiem, dzisiaj dostałam kolejny, na inną grupę bakterii) spędziłam je sam na sam z siostrą. Tak było dla mnie bezpieczniej chociaż na pewno bardziej doskwierała nam samotność i odosobnienie. Co prawda rozmawiałyśmy z babcią przez telefon, a tata nawet podrzucił nam "święconkę", ale to przecież nie to samo. Pocieszające jest jednak to, że pomimo jakiegoś załamania w pewnym momencie mojego stanu zdrowia, udało mi się "wymigać" od szpitala. Kiedy jak kiedy, ale teraz na pewno nie jest to bezpieczne miejsce(niby w moim mieście jest na razie tylko 10 przypadków zakażeń wirusem w koronie, ale wiadomo, że przy osłabionej odporności wszystko się może zdarzyć). Poza tym już kilka razy zafundowałam rodzince święta w szpitalu, więc przynajmniej tego chciałam jej oszczędzić.

Nie wiem kiedy wpadłam na "szalony" pomysł narysowania kartki świątecznej i puszczenia jej w świat. Bo oto okazało się, że potrzeba jest matką wynalazku. Zdając sobie sprawę z tego, że raczej nie dostaniemy w tym roku kartek świątecznych pocztą tradycyjną postanowiłam wysłać je... meilem. Tak, to nie to samo, ale zawsze coś.

Pierwotny wzór kartki

Nie jestem w stanie opisać zdziwienia na twarzy mojej siostry, kiedy poprosiłam ją o twardą podkładkę, blok rysunkowy i kosmetyczkę z kredkami i pisakami. Miałam zamiar skończyć wszystko w jeden dzień i puścić w świat. I nawet udało mi się narysować jej pierwotną wersję w 1,5 dnia, jednak po chwili wpadł mi do głowy jeszcze bardziej aktualny pomysł. Tamten projekt trafił "na tablicę" na facebook, a ja zajęłam się rysowaniem drugiego. Mój odwieczny problem polega jednak na tym, że nie jestem w stanie przez dłuższy czas trzymać przyborów do pisania w dłoni. Dlatego od liceum robię notatki na laptopie, bo inaczej nie dałabym rady. A przecież teraz dochodziło do tego osłabienie organizmu i zmęczenie spowodowane składaniem Wam życzeń na blogach. A jednocześnie czułam wewnętrzną radość pisaniem chociaż kilku słów na Waszych stronkach, chociaż to też wymaga ode mnie poświęcenia chwili czasu. Taką samą radość czułam, kiedy czytałam życzenia od Was. I mam nadzieję, że ktoś z Was też się na nie uśmiechnął, tak samo czytając moje życzenia.

Nigdy nie uważałam, że mam szczególny talent w kwestii plastycznej, ale zazwyczaj każdą pracę wykonuję samodzielnie. Tak było i tym razem, a myślą przewodnią był tytuł poprzedniego posta - "Przychodzisz Panie mimo drzwi zamkniętych". Długo się zastanawiałam jak mogę go zinterpretować. W końcu narysowałam wnętrze mieszkania, w którym rodzina siedzi tyłem przy wielkanocnym stole, naprzeciwko niej zasiada Chrystus ze śladami ran w dłoniach, a w tle jest telewizor, w którym kapłan przemienia wino w Krew(kielich było mi łatwiej narysować niż hostię) - symbol tych dni, nad telewizorem wisi krzyż, a wszystko dzieje się za zamkniętymi drzwiami. Po zakończeniu pracy byłam zmęczona, ale szczęśliwa. Następnie zeskanowałam kartkę i przycięłam ją trochę, a następnie oprawiłam w ramkę(jakoś bardziej przemawiała do mnie wizualnie). A następnie wysłałam ją jako załącznik do życzeń na meila. A może to życzenia były dołączeniem skromnej kartki? Sama nie wiem. Żałuję, że nie każdemu wysłałam taką kartkę, ale nie do każdego z Was znalazłam adres. W realu chyba nigdy nie wysłałam tylu kartek. Dodatkowo "kartka" i słowa otuchy trafiły do pani Dyrygent i pani Mary Poppins. A wszystko za sprawą jednego kliknięcia w odpowiedni przycisk. 

Oczywiście od razu pojawiły się wątpliwości czy dobrze robię, czy nikogo tym nie urażę, czy pani Dyrygent i pani Poppins się nie obrażą i zrozumieją wszystko łącznie z życzeniami? Bo w to, że Wy zrozumiecie nie wątpiłam(zresztą powieliłam je z poprzedniego posta). A może na ich ustach pojawi się choć cień uśmiechu? Wszak Wielkanoc to radosne święto, dające nadzieję. Czy kilka kresek i słów może dać nadzieję?(a jednak oczami wyobraźni widzę ten uśmiech na twarzy takiej pani Poppins). Wierzę, że jeszcze dane nam będzie się spotkać, że jeszcze usłyszę ich głos...

I tak na osłodę dla tych, którzy nie otrzymali ode mnie kartki w meilu, pozwolę sobie opublikować ją tutaj. Może nie jest piękna, ale jest zrobiona z serca.

Jeszcze raz Kochani - dużo wiary i nadziei na najbliższy czas!