1138. Paweł Zuchniewicz, "Pamiętnik papieskiego anioła" - część 1/Moja przygoda z szkaplerzem karmelitańskim

ROZDZIAŁ I - SIŁA PRZEBICIA

"Miłość moich najbliższych(...) dawała poczucie bezpieczeństwa i mocy, nawet wtedy, gdy przyszło zmierzyć się z doświadczeniem śmierci i trudami codziennego życia w niespokojnych czasach"

Jan Paweł II, Wadowice, 16 czerwca 1999 rok

DWIE MAMY

Jedyne zdjęcie Karola z mamą
(źródło zdjęcia)

Wchodząc po krętych, metalowych schodach, Lolek już wiedział. Miał w uszach słowa nauczycielki Zofii Bernhardt, która powiedziała mu wprost: "Twoja mama umarła". Wszedł do kuchni, w której jeszcze dziś rano zjadł przygotowaną przez tatę jajecznicę, a potem nieśmiało pchnął drzwi prowadzące do sypialni. 

Mama leżała z zamkniętymi oczami. Przy łóżku klęczeli ojciec i Mundek. Tata na jego widok poderwał się z kolan i przytulił go. Łzy długo nie chciały przestać lecieć. 

 - Mama jest już u Pana Boga, nie cierpi - powiedział cicho ojciec i wyprowadził go z pokoju.

 - Nie będzie jej na mojej Pierwszej Komunii? - wyrwała mu się skarga.

 - Będzie Lolku, tylko inaczej. Ale bądź pewny że będzie! Jest tu blisko nas

Teraz pan Karol musiał zatroszczyć się o wszystkie przygotowania związane z Pierwszą Komunią syna. Na szczęście mógł liczyć na pomoc. W Wadowicach mieszkali kuzynowie, państwo Pukłowie, z których synem Adamem Lolek bardzo się przyjaźnił. Pani Pukło wykazała się nie lada zapobiegliwością i skompletowała cały strój. Tylko z trzewiczkami był problem. 

 - Cały rynek obleciałam, nigdzie nic nie mają - mówiła ojcu, pokazując komunijny garniturek: skromną marynarkę i krótkie spodenki - ale dogadałam się z jednym Żydem, który jeździ do Bielska. Podobno tam coś można znaleźć. Jutro będzie z powrotem, obiecał, że postara się przywieźć buty dla Lolka.

Nazajutrz zdegustowany chłopak patrzył na leżące przed nim trzewiki. Zamiast sznurowadeł miały zapięcie na paseczek. 

 - Przecież to dla dziewczyny - powiedział. - Wszyscy się będą ze mnie śmiać.

Ojciec patrzył na niego zakłopotany. Rozumiał syna. Był żołnierzem i szmat życia spędził głównie w
męskim gronie. Lolek chodził do szkoły, w której uczyli się sami chłopcy, i to liczna gromada. Klasa liczyła około pięćdziesięciu uczniów, z których wielu znajdzie się tego dnia w kościele. Wielu, nie wszyscy, bo znaczną część wadowickiej społeczności stanowili Żydzi. Ale śmiać się mogą i koledzy wyznania mojżeszowego, i katolicy. 

Chłopiec przeniósł wzrok z trzewików na tatę.

 - W końcu to nic takiego - powiedział. - Założę je.

Pan Wojtyła uśmiechnął się z ulgą. 

Karolek Wojtyła w komunijnej szatce
(źródło zdjęcia)

Od Anioła Stróża: Wiem, że jest w Polsce taki zwyczaj, aby obdarowywać dzieci z okazji Pierwszej Komunii. Prezenty dają rodzice, dają dziadkowie, dają wujkowie i ciocie, chrzestni i chrzestne. Dziwny prezent od Pana Boga dostał mały Karol. Stracił mamę, a do Komunii poszedł w bucikach, które na pewno mu się nie podobały. Były to podarunki wymagające. Towarzysząc mu przez następne lata jego życia widziałem, jak uczył się trudnej sztuki mówienia "Tak", gdy nie ma się na to najmniejszej ochoty.

Lolek przyjął Pana Jezusa rano, a po południu poszedł z tatą na tak zwaną Górkę, do klasztoru ojców karmelitów. Tam otrzymał jeszcze jeden prezent.

Ojciec Sylwester Gluczman odmówił modlitwę i nałożył chłopcu na szyję dwa kawałki materiału połączone tasiemkami. 

 - Weźmij tą poświęconą szatę - powiedział - i błagaj Najświętszą Dziewicę, abyś dzięki jej zasługom nosił ta szatę nieskalaną, a Ona niech cię broni od wszelkiej przeciwności i doprowadzi do życia wiecznego. Amen.

 - Musisz wiedzieć - powiedział karmelita, gdy już wyszli z kościoła - że nasz zakon narodził się w burzliwych czasach. Słyszałeś o krzyżowcach i Saracenach?

Lolek skinął głową. Uwielbiał opowiadania o rycerzach, którzy przed wiekami walczyli w Palestynie, broniąc przed muzułmanami miejsc uświęconych obecnością Pana Jezusa.

 - Pierwsi bracia naszego zgromadzenia - ciągnął zakonnik - mieszkali w Ziemi Świętej, na Górze Karmel. Tej samej, na której niegdyś przebywał prorok Eliasz. Byli bezpieczni, dopóki panowali tam chrześcijańscy władcy. Ale Saraceni ich pokonali, część karmelitów opuściła Palestynę, a ci, którzy pozostali, ponieśli śmierć męczeńską. Po powrocie do Europy zakon o mało co nie przestał istnieć. Wtedy nasz przełożony, Szymon Stock, modlił się do Matki Najświętszej prosząc o pomoc. Ona mu się ukazała ze szkaplerzem, obiecując opiekę nad zakonem. 

Szkaplerz karmelitański
(źródło zdjęcia)

 - Dlaczego akurat szkaplerz? - drążył Lolek.

Ojciec Gluczman uśmiechnął się.

 - Szkaplerz jest zwykłym fartuchem ochronnym, który zakładamy, aby nie ubrudzić habitu. Może Maryi, która sama była gospodynią i pewnie używała fartucha, spodobał się jako znak duchowy pragnienia, aby zachować czystą duszę? Zamiast fartucha nosi się teraz dwa kawałki materiału złączone tasiemką. Widzisz, na tym kawałku z przodu jest Pan Jezus, a na drugiej znajduje się obrazek Matki Bożej Szkaplerznej.

Od Anioła Stróża: I tak Matka Boża zastąpiła Lolkowi matkę ziemską. Mały Karol i od niej dostał prezent na Pierwszą Komunię. Nie rozstanie się z nim do końca życia.

Nastoletni Karol Wojtyły ze szkaplerzem na piersi
(źródło zdjęcia)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 - Jesteś Lolek pewny? Bo wiesz, od tego nie ma już odwrotu? 

Sierpniowe słońce wlewało się na dziedziniec klasztoru księży karmelitów, który od prawie 100 lat stał na niewielkim pagórku górującym nad miastem. Z perspektywy postawionych niżej domków wyglądał niezwykle malowniczo. Spoglądałam to na niezwykle oświetlony obiekt sakralny, to na moje kuzynki. Za kilka dni miał się rozpocząć nowy rok szkolny, a ja miałam rozpocząć swoją sześcioletnią przygodę z klasą sportową. Skinęłam głową. Po wieczornej Mszy świętej zaprowadziły mnie na zakrystię, gdzie jakiś starszy karmelita pobłogosławił dwa kawałki materiału i nałożył na moją szyję, jednocześnie gratulując mi przyjęcia do rodziny karmelitańskiej.

Pisząc drugi fragment "Pamiętnika papieskiego anioła" nie mogłam sobie nie przypomnieć, jak sama po raz pierwszy nałożyłam na siebie szkaplerz. Stało się w tym samym miejscu, w którym dostąpił tego Karol Wojtyła, tyle że 71 lat później. Ech, nie mam nawet zdjęcia z tej uroczystości, ale przecież "Najpiękniejsze fotografie są zapisywane w głębi naszego serca". Podejrzewam, że nie wszyscy byli pewni, czy podołam takiej odpowiedzialności, czy nie zapomnę o codziennej modlitwie... Nie, nie zapomniałam. Pamiętałam nawet na wyjazdach na zawody i obozy, mimo zdziwionych min. Starałam się go nosić zawsze i wszędzie. No, może z wyjątkiem akwenów wodnych. Co ciekawsze, moi koledzy i koleżanki tak się zainteresowali szkaplerzem i historią św. Rafała Kalinowskiego, że jesienią 2000 roku wraz z wychowawczynią oraz księdzem katechetą udaliśmy się na wycieczkę do Czernej(miejsca spoczynku Kalinowskiego), gdzie wielu z nich również przyjęło szkaplerz.

Oryginalny szkaplerz niestety w pewnym momencie uległ zniszczeniu(przerwał się sznurek łączący jego dwie części). Aktualnie noszę szkaplerz w formie medaliku wraz z medalikiem Maryi Wspomożycielki Wiernych(patronki dzieł salezjańskich). Wiele razy myślałam czy nie podejść w Wadowicach "na Karmel" i nie kupić sobie materiałowego(teraz wystarczyłoby go tylko poświęcić, bo obrządek przyjęcia jest jeden na całe życie), ale wiecie jak to jest - nigdy nie ma czasu.

I na koniec - brawa dla tych, którzy obstawili Szymona jako ojca Judasza. Można o tym wyczytać w Ewangelii św. Jana - rozdział 13, werset 2.

Trzymajcie się ciepło

P.S. Z kim z Was się dzisiaj "spotkałam" na Mszy świętej o godzinie 10:00 w Łagiewnikach?
I w tym wszystkim nie zapominajmy też o dzisiejszej rocznicy wybuchu powstania w getcie warszawskim