1147. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 10/Życie...

JEGO EKSCELENCJA, WUJEK

Karol Wojtyła na kajaku(źródło zdjęcia)

 - "Wujek" już do nas nie wróci - ze smutkiem powiedział Zdzisław Heydel, gdy wsiadali do kajaków, którymi mieli dostać się do najbliższej drogi. 

 - Co też opowiadasz, Admirale? - ksiądz Karol wrzucił plecak do "Kalosza"(tak nazywał się składak, którym pływał w czasie wakacji). - Spotkamy się w Olsztynie.

W czasie tegorocznego spływu po Łynie Haydel sprawował funkcję "admirała", czyli szefa całej wycieczki. Domyślał się dlaczego "Wujek" musi pojechać do Warszawy. Od pewnego czasu po Krakowie chodziły słuchy, że ksiądz Wojtyła ma zostać mianowany biskupem. Pilna wiadomość musiała tego dotyczyć. 

Postanowili dopłynąć jak najbliżej szosy. Tam złapie się jakąś okazję. 

Okazją okazała się ciężarówka wioząca worki z mąką. Ksiądz Karol dojechał w ten sposób do Olsztyna, a stamtąd pociągiem do Warszawy.

Karol Wojtyła i Stefan Wyszyński(źródło zdjęcia)

Nazajutrz rano pojawił się na ulicy Miodowej i stanął przed kardynałem Wyszyńskim, który był nie tylko najważniejszą osobistością w polskim Kościele, ale i żywą legendą, dzięki swym dramatycznym losom - został uwięziony przez komunistów, a po trzech latach uwolniony. Wysoki, szczupły, o poważnym wyrazie twarzy, mógł budzić respekt, a w każdym razie w pełni zasługiwał na tytuł księcia Kościoła. 

 - Ojciec Święty mianował księdza biskupem pomocniczym biskupa Baziaka - powiedział Prymas. - Czy ksiądz przyjmuje?

 - Eminencjo, ja jestem za młody. Mam dopiero 38 lat - próbował się bronić. 

 - To jest taka słabość, z której się szybko leczymy. Proszę nie sprzeciwiać się woli Ojca Świętego. 

 - Przyjmuję.

 - No, to pójdziemy na obiad.

 - Eminencjo, czy po wyroku skazany może mieć jeszcze prawo do ostatniego słowa?

Wyszyński spojrzał zaskoczony na swojego gościa. W głosie Wojtyły nie było już drżenia, a raczej spokojna, łagodna, można nawet powiedzieć pogodna stanowczość.

 - Chciałem o coś poprosić - ciągnął biskup nominat.

 - No o co? No o co? - prymas uśmiechnął się.

 - Przyjechałem tu z Mazur. Z grupą przyjaciół byliśmy na spływie kajakowym. Czy mógłbym do nich wrócić? Obiecałem im to.

 - Ksiądz naprawdę jest oryginalny. Ale dobrze. To młodzi ludzie?

 - Tak, byłem ich duszpasterzem na studiach.

 - Niech ksiądz biskup jedzie.
Karol nie mógł jednak tak po prostu wrócić na Mazury. Najpierw musiał pojechać do Krakowa, aby poinformować o przyjęciu nominacji swojego przełożonego, arcybiskupa Eugeniusza Baziaka. Czy mógł się spodziewać, że właśnie on przeszkodzi mu w dotrzymaniu obietnicy? Po kolejnej nocy spędzonej w pociągu przyszedł do kurii przy Franciszkańskiej 3. Arcybiskup ucieszył się bardzo z wiadomości, natomiast nie przypadł mu do gustu pomysł powrotu na Mazury.
 - To już chyba nie wypada - powiedział, kładąc kres temu pomysłowi.

Od Anioła Stróża: Aż przykro było patrzeć na Karola - taki był zmartwiony. Chciał być posłuszny swojemu przełożonemu, ale chciał też bardzo dotrzymać słowa danego przyjaciołom. Mógłby machnąć ręką i powiedzieć: cóż, trudno, chciałem, nie udało się, a poza tym z Krakowa do Olsztyna jest naprawdę bardzo daleko. Trzecia noc w pociągu - przecież to bez sensu. Może kto inny by tak pomyślał,  lecz nie Karol. Stał - tak trochę bezradny - na ulicy przed kurią nie bardzo wiedząc co ze sobą zrobić. Podpowiedziałem mu, aby poszedł do kościoła franciszkanów. W bocznej kaplicy znajdowała się tam(i do dziś znajduje) droga krzyżowa pędzla znanego polskiego artysty Józefa Mehoffera. Karol chętnie odprawiał to nabożeństwo. Przypominało mu ono o Bogu-człowieku, który wszedł na drogę, jakiej wcale nie chciał. Jezus podjął jednak to ryzyko dla przyjaciół - tak przecież nazywał swoich uczniów. Upadał i wstawał. Czy i on nie powinien zaryzykować?
Po skończonej Drodze Krzyżowej powrócił do kurii i znowu stanął przed przełożonym. Ja zaś poprosiłem Anioła Stróża arcybiskupa Baziaka, aby podpowiedział mu dobrą decyzję. Baziak był zdziwiony, w głowie nie mieściło mu się, aby człowiek wyniesiony na tak wysokie stanowisko pływał z młodzieżą na kajakach. Do tej pory był raczej świadkiem, jak awans zmieniał ludzi, którzy nagle stali się bardzo ważni, stawali się nieprzystępni, a nawet wyniośli. Sam był człowiekiem starej daty i zachowywał bardzo duży dystans wobec księży, nie mówiąc już o świeckich.

Karol Wojtyła przyjmuje sakrę biskupią(źródło zdjęcia)

 - Ekscelencjo, proszę wybaczyć, ale ośmielam się raz jeszcze prosić o zgodę na wyjazd - powiedział Karol. - Obiecałem im. Oni czekają. To moi serdeczni przyjaciele.
 - Wygrał ksiądz - westchnął biskup, a na jego surowej twarzy pojawił się blady uśmiech. - Ale proszę nie spóźnić się na konsekrację - dodał lekko żartobliwym tonem.
"Wujek" dotarł do Olsztyna strasznie zmęczony(trzy nieprzespane noce). Przyjaciele ucieszyli się bardzo, chociaż myśleli, że to po prostu takie pożegnanie i że "Wujek" jest dla nich stracony. Kilka tygodni później, na wspólnej pielgrzymce na Jasną Górę, obiecał im powtórnie: "Wujek zawsze pozostanie Wujkiem".
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
W tym roku wielu katolików z niecierpliwością wyczekiwało beatyfikacji Sługi Bożego, kardynała Stefana Wyszyńskiego. Pierwotnie zaplanowana ona była na 7 czerwca. Dzisiaj jednak podano do wiadomości, że z powodu koronawirusa została ona przesunięta na inny termin. Jaki? Tego nie wiadomo.
Ogólnie jestem sfrustrowana jedną rzeczą. Kurcze, bez sensu - udało mi się zajść tak daleko, a tu przez głupi system nie jestem w stanie zrobić jednej rzeczy. Gdyby jeszcze informatycy byli pod ręką...
Smutno mi ostatnio, ech...
Przez następne dwa dni nie będzie publikacji o papieskim aniele. Na jutro zaplanowany mam artykuł o śmierci Adolfa Hitlera, na czwartek post poświęcony podsumowania mojego czytelnictwa w kwietniu. Do "Pamiętnika papieskiego anioła" wracamy w maju.