1269. "Uwielbiam... (...) z krzyża siedem słów": rozważania wielkopostne 2021 - cz. 4: nadzieja

"Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?" (Mt 27, 46).

Czwarte przesłanie wypowiedziane przez Jezusa z krzyża rozległo się z mroku ogarniającego całą ziemię. Zbawiciel modlił się w nim słowami Psalmu 22. Jego treść skupia w sobie całą teologię cierpiącego Mesjasza. Co więcej - On nie tylko wypowiada słowa, ale wręcz do głębi przeżywa ich treść. Mrok zapadający w godzinach ukrzyżowania symbolizował tak często zapowiadany przez proroków Dzień Sądu. W umierającym Synu Ojciec dokonuje sądu nad światem oraz realizuje obiecane odkupienie.
W okrzyku świadczącym o bólu i opuszczeniu słychać głos biednych i sprawiedliwych, którzy wytrwale dobijają się do Boga. W wypowiadanych pierwszych słowach Psalmu 22, Jezus odkrywa kulminacyjny moment swojej Męki. Skatowany i odrzucony przez wszystkich odczuwa ludzkie opuszczenie i milczenie, również ze strony Boga. Cierpienia skazanego potęgowane są poprzez doznawane szyderstwa z powodu wiary i zaufania Najwyższego: "Zaufał Bogu, niechże go wyzwoli"(Ps 22, 9a). W owym momencie traci znaczenie wszelkie ludzkie oparcie. Pozbawiony pomocy i udręczony Człowiek rzuca się całym sobą w ręce Ojca i tam znajduje wszelkie ocalenie.
Słowa Jezusa trzeba jednak interpretować w kontekście całego psalmu. Bije z niego głęboka nadzieja ostatecznego zwycięstwa Boga wraz z wdzięcznością za okazane miłosierdzie. Dlatego cierpienie Jezusa nie jest pozbawione nadziei. Przyjmuje On za osobiste słowa wspomnianego psalmu oraz wypełnia je swoim skrajnym cierpieniem.
Papież Benedykt XVI w książce "Jezus z Nazaretu" stwierdza, że "Nie jest to jakieś ogólnie rozumiane wołanie w opuszczeniu. Jezus modli się słowami wielkiego Psalmu cierpiącego Izraela i w ten sposób bierze na siebie i streszcza w sobie całe udręczenie nie samego Izraela, lecz wszystkich cierpiących na tym świecie z powodu ukrywania się Boga. Trwożne wołanie świata, dręczonego nieobecnością Boga, zanosi przed serce samego Boga. Utożsamia się z cierpiącym Izraelem, z ludzkością, która cierpi z powodu ciemności Boga, przyjmuje do swojego wnętrza jej wołanie, jej udręczenie, całą jej bezradność, a przez to jednocześnie je przeobraża"(cz. 2, s. 229).
Żyjąc we współczesnym, niejednorodnym świecie, w którym sprzeczność goni sprzeczność, a tzw. ludzie sukcesu spychają na margines życia tych mniej zaradnych i zdolnych bliźnich, człowiek sam z siebie chce się stać "żebrakiem miłosierdzia". Każdy z nas szuka bowiem nadziei, będącej pewnym oparciem oraz bezpieczną przystanią. Nadzieja, która znacząco różni się od płytkiego optymizmu, wywodzi się od "spodziewać się", to znaczy: oczekiwać. Jednocześnie jedyne źródło nadziei wypływa z Bożego miłosierdzia, a nie, jak twierdzą niektórzy, z wiary w ludzkie możliwości i oparcia.
Jezus przypomniał tą prawdę w objawieniach, których doświadczyła św. siostra Faustyna. Jak zapisała w Dzienniczku: "Pragnę, aby poznał świat cały miłosierdzie moje; niepojętych łask pragnę udzielić duszom, które ufają mojemu miłosierdziu"(Dz. 687), "Nie zazna ludzkość spokoju, dopóki nie zwróci się do źródła miłosierdzia mojego"(Dz. 699).
Powyższe słowa uzupełnia znany kompozytor i wokalista, Darek Malejonek: "Boże Miłosierdzie to jest coś, czego najbardziej potrzebuje dzisiejszy świat pełen wojen. Potrzebujemy dzisiaj kotwicy, którą jest Bóg. [...] Miłosierdzie jest lekiem na zło, lęk i ból istnienia. Jesteśmy zbyt dorośli, bo uważamy, że sami damy sobie radę ze wszystkim, a powinniśmy stać się, jak małe dzieci, żeby móc w pełni zaufać Bogu. On nie potrzebuje wielkich ludzi, żeby czynić wielkie dzieła. On potrzebuje ludzi pokornych. Ważne jest to, żeby być blisko Pana Boga, Ewangelii, aby głosić Dobrą Nowinę, Jego Miłosierdzie, to, że On kocha grzesznika. To jest szczególnie ważne dziś, gdy ludzie są pogubieni, pogrążeni w ciemności, w różnych zniewoleniach, nałogach. To w dużej mierze dotyczy też artystów. Myślę, że w tym świecie trzeba pokazywać [Boga] jako miłosiernego Ojca, który kocha grzesznika, chce człowieka przyjąć, wie, w jakiej jest sytuacji i nie gorszy się nim. Chce go wyrwać z ciemności do światła, do tych promieni, które wytryskuję z Jego miłosiernego Serca"("Iskra Miłosierdzia", nr 1(3)/2018, s. 31).
Jak pisał św. Paweł w Liście do Rzymian, wypływająca z chrystusowego krzyża chrześcijańska nadzieja "zawieść nie może, ponieważ miłość Boga rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany"(Rz 5, 5). W związku z tym nie powinniśmy się smucić "jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei"(1 Tes 4, 13), bo przecież "tylko wtedy, gdy przyszłość jest pewna jako rzeczywistość pozytywna, można żyć w teraźniejszości. (...) Kto ma nadzieję, żyje inaczej; zostało mu dane nowe życie"(Spe salvi, 2).