1272. "Uwielbiam... (...) z krzyża siedem słów": rozważania wielkopostne 2021 - cz. 5: pragnienia

"Pragnę" (J  19, 28)

Piątym słowem wypowiedzianym przez umierającego w męczarniach Syna Bożego było krótkie "Pragnę". Podobnie jak zawołane wcześniej: "Boże mój, czemuś mnie opuścił"(Mt 27, 46), także i ono odnosi się do proroctwa zawartego w Psalmie 22: "Moje gardło suche jak skorupa, język mój przywiera do podniebienia, kładziesz mnie w prochu śmierci(w. 16) oraz w Psalmie 68: "Dali mi jako pokarm truciznę, a gdy byłem spragniony, poili mnie octem"(w. 22).
Jak pisze papież Benedykt XVI w drugiej części powieści "Jezus z Nazaretu", Jezus w szczytowym momencie swojej męki, kiedy słońce niesamowicie paliło, ostatkiem sił krzyczy krótkie "Pragnę". Jest to najbardziej osobiste wołanie spośród wszystkich słów, które wypowiedział umierający Zbawiciel. W odpowiedzi na nie podano Mu kwaskowate wino, tak bardzo popularne wówczas przez ubogich i nazywane przez nich po prostu octem. Gasiło ono co prawda pragnienie, ale jednocześnie przedłużało cierpienie. Jezus jako cierpiący Sprawiedliwy cierpi z powodu swojego ludu. Według papieża emeryta nie tylko Izraelici i Kościół, ale także wierni odpowiadają octem - skwaszonym sercem - na Bożą miłość.
Jan Ewangelista, umiłowany uczeń Jezusa, nie chce zatrzymać czytelnika jedynie na fizycznym pragnieniu swojego Mistrza. Bo było to coś więcej od zwykłej prośby spragnionego wody człowieka. To "Pragnę" wypowiedziane przez umierającego po wypełnieniu swojej misji Zbawiciela, jest wołaniem o spełnienie się pragnienia Jego serca. Jan chce nam pokazać tym samym konającego Jezusa, który został uwielbiony przez Ojca z powodu spełnienia się do końca Jego pragnienia. Paradoksalnie uwielbienie Jezusa przejawia się w wywyższeniu Go na krzyżu. Jednocześnie jest to też pragnienie zesłania ludziom daru Ducha Świętego: "Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go do was"(J 16, 7). Śmierć Jezusa jest więc otwarciem przejścia do Ducha, przekazanego wszystkim przez zmartwychwstanie. 
Męka Chrystusa to najlepsze świadectwo prawdy o tym, jak boli zbawienie świata. Wezwanie "Pragnę" wypowiedziane przez konającego Mesjasza, jest skierowane do każdego z nas. Jak twierdzi ksiądz Jose Tolentino de Mendonca: "Nie mylmy pragnienia z potrzebami. Pragnienie to pewien brak, który nigdy nie jest całkowicie zaspokojony, to napięcie, rana ciągle otwarta, to bezkresne otwarcie się na wieczność. Pragnienie to aspiracja, która nas przekracza, ale nie determinuje, tak jak koniecznosć, koniec. Konieczność jest brakiem wpisanym w podmiot. Nieskończoność pragnienia jest pragnieniem nieskończoności". A Bóg zna nasze pragnienia, o czym świadczy chociażby fragment Psalmu 38: "Przed Tobą, Panie, wszelkie me pragnienie i moje wzdychanie nie jest przed Tobą ukryte". To tak naprawdę jedynie od nas zależy ich rozeznanie oraz wybór sposobu zaspokojenia.
Co ciekawe, to niepozorne słowo "Pragnę" było umieszczane przez świętą Matkę Teresę z Kalkuty na ścianie kaplic Zgromadzenia Misjonarek Miłości na całym świecie. Wiele lat wcześniej, w dniu 10 września 1946 roku, jeszcze jako lotetanka, miała odbyć rekolekcje. Podczas podróży pociągiem usłyszała "ponowne wezwanie" do opuszczenia klasztoru i zajęcia się posługą wśród ubogich. W owym "dniu natchnienia" otrzymała zawarte w jednym słowie Jezusa przesłanie: "Pragnę". Jak je jednak rozumiała sama przyszła święta? W jednej ze swoich notatek zapisała następujące zdanie: "On, Stwórca wszechświata, poprosił Swoje stworzenie o miłość". Natomiast w listach pisanych do sióstr Misjonarek Miłości kilka lat przed śmiercią, tłumaczyła to przesłanie w następujący sposób: "On tęskni za tobą. Pragnie Ciebie... Moje dzieci, gdy już doświadczycie pragnienia, miłości Jezusa do was, nigdy nie będziecie potrzebować, nigdy nie będziecie pragnąć tych rzeczy, które mogą jedynie oddalić was od Niego, prawdziwego i żywego Źródła. (...) Jak zbliżyć się do Jezusowego pragnienia? Jest tu tylko jedna tajemnica: im bliżej przychodzisz do Jezusa, tym lepiej poznasz Jego pragnienie. 'Nawracajcie się i wierzcie', mówi sam Jezus. Z czego mamy się nawracać? Z naszej obojętności, zatwardziałości naszych serc".
Jezus z sercem będącym rozdartym miłością, woła: "Pragnę". Kiedyś pewien mądry lekarz stwierdził, że "najlepszym lekarstwem dla człowieka jest miłość". Wtedy ktoś go zapytał: "A jeśli to nie działa?". Lekarz z uśmiechem odpowiedział: "Należy wtedy zwiększyć dawkę". Jezus zaprasza nas więc do otwarcia naszych serc, ponieważ pragnie nas kochać takimi, jacy jesteśmy. Nawet jeżeli funkcjonujemy jako "niewidzialni chrześcijanie", poszukujący własnej chwały i wygody, a nie królestwa Bożego. My mamy dać Jezusowi otwarte serca, reszta należy do niego, w myśl słów jednej z pieśni: "Panie, pragnienia ludzkich serc Ty zaspokoisz sam. (...) Ty, Panie, dajesz siebie nam, by naszym życiem być, Jak braciom służyć, naucz, jak miłością, prawdą żyć".