1275. Niespodziewana przesyłka

Echa mojego zeszłotygodniowego występu na konferencji wraz z podziwem, że zmieściłam się w przepisowych 10 minut i w dodatku nie "przynudzałam"(tego ostatniego nie jestem taka pewna, bo wiem, że przez niepełnosprawność mam "nudny" ton głosu, zwłaszcza kiedy mówię wolno). I pomyśleć, że kiedy na początku miesiąca wysłałam zgłoszenie byłam pełna obaw. Nie wiedziałam, czy fizycznie dam radę wszystko wygłosić, czy technika mnie nie zawiedzie, czy uczelnia nie stwierdzi, że przynoszę jej więcej wstydu niż radości(nie piszcie, że z tym już przesadzam, raz promotor na seminarium mówił, że blisko 25% prelegentów przynosi wstyd reprezentowanym przez siebie jednostkom, więc statystycznie 1 na 5 prelegentów z UPJP2 przyniosło mu ową hańbę)... Tak jednak się nie stało, a ja raczej zbieram laury niż cięgi. Jednak nie mogę popaść w samo zachwyt, bo skapcanieję, a tego raczej bym nie chciała.
Konferencje konferencjami, laury laurami, zachwyty zachwytami, a życie toczy się dalej. Kolejne obostrzenia przed nami. W sumie najbardziej dokucza mi, a jakżeby inaczej, zamknięcie bibliotek. Co prawda zaopatrzyłam się w maksymalną możliwą do wypożyczenia listę tytułów(czyli 10, przy czym samych książek jest 11), mam jednak nadzieję, że ten stan będzie trwał krócej niż rok temu. Mam jeszcze zaległe książki od Lidzi do przeczytania, więc może nie będzie tak źle. Na razie jednak mam co robić - czytam, robię styropianowe pisanki, jeszcze muszę zrobić kartki i nadać je na poczcie. Co jak co, ale poczty to raczej nie zamkną. No, chyba że...
A propos poczty. Cały zeszły piątek przesiedziałam w domu. Dlatego jakież było moje zdumienie, kiedy w niedzielę znalazłam w skrzynce pocztowej awizo, abym odebrała z poczty przesyłkę. Tak się złożyło, że zrobiłam to dopiero dzisiaj. Ogólnie to miałam ochotę zrobić larum. Koronawirus koronawirusem, ale to chyba obowiązek listonosza przynajmniej dostarczyć przesyłkę... Ogólnie to nie spodziewałam się niczego dostać. Może co najwyżej kartki od kilku blogowych duszyczek. Ale kopertę z kartką można wrzucić do skrzynki. A na awizo wyraźnie widniało, że przesyłka niewymiarowa. Sympatyczny pan po drugiej stronie okienka(twarzy nie widziałam, ale dobrze mu z oczu patrzyło) na chwilę zniknął za drewnianą ścianką, po czym po chwili wrócił z faktycznie niewymiarową paczką. "O kurczaczek" przemknęło mi przez myśl. Samą paczkę odebrałam, dla wygody, w okienku obok. Szybki rzut oka na nadawcę - nasza Basia. Czyli to raczej nie bomba. Ewentualnie bomba emocjonalna. Nie wiem jak Wam, ale mnie rozpakowywaniu paczek i kopert towarzyszą takie emocje, że ich energia z powodzeniem zasiliłaby moje miasto na kilka chwil.
Tak było i tym razem. Zawsze się śmieję, że moje krzywe ręce chociaż raz mi się przydają - przy szybkim rozpakowywaniu papieru pakowego. To nie jest oczywiście tak, że nie akceptuję siebie taką jaka jestem. Po prostu czasami lubię pożartować sama z siebie i swoich niedoskonałości. Jednak nie myślcie sobie, że mogłam od razu rozpakować przesyłkę. Mój prywatny domowy inspektor jakości musiał wywęszyć, czy spełnia ona jej tajemnicze normy. Aż żałuję, że nie zdążyłam cyknąć fotki Pusi niuchającej obok pudełka, pocieszny widok. Kiedy paczka została zaakceptowana przez miałczące futerko, mogłam zacząć cieszyć się jej zawartością. A naprawdę, jest czym:

Coś do poczytania

Coś do obejrzenia(już dawno chciałam obejrzeć ten film o Karolinie, teraz mi się to uda)

Coś dla ciała

Coś dla ducha

Basiu, jeszcze raz bardzo, bardzo Ci dziękuję :).

A wracając do domu coś mnie podkusiło, aby po drodze wstąpić do jednego z zagranicznych hipermarketów po białe cekiny, których mi zabrakło. Jakoś tak ekonomicznie wyszły mi tam najtańsze. I jeszcze kilka kopert dokupiłam. Wiecie, tzw. błyskawiczne zakupy(chociaż moja koleżanka uważa, że błyskawiczna może być co najwyżej zupa). Jak zobaczyłam kolejki to aż się przestraszyłam. I już wiedziałam, że swoje odstoję. Aż zaczęłam się zastanawiać, czy kolejnym obostrzeniem nie jest całkowite zamknięcie sklepów, skutkiem czego ludzie rzucili się na sklepowe półki. Myślę że moje zakupu mieszczące się w granicy niespełna 10 złotych mogły trochę dziwnie przy innych wyglądać, ale ja naprawdę nie ulegam zbędnej panice czy też szałowi. W razie czego w piwnicy mam kilka półek przetworów, za mięsem nie przepadam, gorzej by było z pieczywem, ale podobno drożdże można zamrozić. Jakoś bym sobie dała radę :).