1502. Wpis o radości w Niedzielę Radości

III Niedziela Adwentu w Kościele Katolickim nazywana jest także Niedzielą "Gaudete" tj. niedzielą radości. Jest to jeden z dwóch dni w roku, kiedy kapłan może sprawować liturgię w szatach koloru różowego. W kolorze różowym jest także palka, czyli sztywna kwadratowa chusta używana do nakrywania kielicha. Drugim z tych dni jest Niedziela "Lateare" (również niedziela radości), czyli czwarta niedziela w Wielkim Poście. Obydwie niedziele oznajmiają, że właśnie minęła połowa czy to Adwentu, czy to Wielkiego Postu.
Nazwa niedzieli pochodzi od słów antyfony śpiewanej na wejście: "Gaudete in Domino", którą tłumaczy się jako "Radujcie się zawsze w Panu". Teksty liturgiczne przepełnione są radością z zapowiadanego przyjścia Jezusa oraz z odkupienia, jakie z sobą przynosi.
W liturgii adwentowej stosuje się fioletowy kolor szat liturgicznych, zarówno ornatów, jak i strojów ministranckich. Jako barwa powstała z wymieszania czerwieni i błękitu, wyrażające odpowiednio to co cielesne i to co duchowe, fiolet oznacza walkę pomiędzy ciałem a duchem. Jednocześnie połączenie tych dwóch kolorów symbolizuje dokonane przez Jezusa Chrystusa zjednoczenia tego co boskie i tego co ludzkie. Wyjątkiem od tego jest III niedziela Adwentu, czyli Niedziela "Gaudete". Obowiązuje wtedy różowy kolor szat liturgicznych wyrażający przewagę światła, a zarazem bliskość Bożego Narodzenia.
Tradycja świętowania Niedzieli "Gaudete" sięga czasów, kiedy Adwent miał typowo postny charakter. W ten sposób akcentowano przerwę w poście, był to też jedyny radosny akcent w tym okresie. Aktualnie, kiedy Adwent obchodzony jest jako czas radosnego oczekiwania, Niedziela "Gaudete" stanowi kulminacyjny punkt tego okresu, trafnie określając jego prawdziwą tożsamość.

Ludzie wielokrotnie zadają mi pytanie, jak to jest, że jestem często taka radosna pomimo tych wszystkich ograniczeń, z jakimi się zmagam. No, nie zawsze, bo mam też gorsze dni w swoim życiu. Np. przez pół nocy z piątku na sobotę walczyłam z jakimiś problemami żołądkowymi (może przywlekłam coś ze świetlicy albo ze szpitala), które wyłączyły mnie z użytkowania na całą sobotę. Miałam ambitne plany iść na poranne roraty, potem na Oratorium, a po powrocie z Oratorium nadgonić pisanie dyplomówki. Na szczęście są telefony i mogłam powiadomić kogo trzeba, że mnie nie będzie. No mówi się trudno, trochę było mi szkoda, ale też nie będę się załamywać, bo każdemu może się zdarzyć. 
Wbrew pozorom nawet w tamtej sytuacji starałam się znaleźć pozytywny aspekt - organizm mógł trochę odpocząć od gonitwy. Częściej jednak moje powody do radości są dużo bardziej prozaiczne: słoneczny dzień, tęcza na niebie, gołąb na parapecie, znajoma piosenka lecąca w radio, ciekawa książka, spotkanie z drugim człowiekiem, znacząca rozmowa, udane spotkanie, dźwięk deszczu bębniącego o parapet, lecący z nieba śnieg, każdy przeżyty dzień, spokojną noc, a nawet zwykły komentarz któregoś z Was na blogu - znak, że ktoś tutaj zagląda, że czyta, że chce być ze mną. O bardziej oczywistych okazjach do radości, które też pojawiają się w moim i każdego z nas życiu, już nie wspomnę. No sami powiedzcie, jak widząc tyle wspaniałych rzeczy i zjawisk dookoła być wiecznie smutnym? Oczywiście zdarza się, i to nie tak rzadko, że jest mi przykro z powodu jakiejś sytuacji, bo jednak takie osoby jak ja mało znaczą w społeczności i są cokolwiek warte w tym ogromnym świecie, niejednokrotnie pomijane, co codziennie odczuwam dosyć dotkliwie w różnych sytuacjach, ale to właśnie w takich chwilach staram się szukać w szarej rzeczywistości nawet najbardziej bladych kolorów. I przez łzy rozczarowania i smutku dostrzec malutkie okruszki radości. Bo tak naprawdę wszędzie można je dostrzec. I o tym mniej więcej mówi mój najnowszy wiersz:

Radość z codzienności
Zastanawialiście się kiedyś
gdzie tak naprawdę ukryta jest radość?
Radość kryje się w codzienności,
w spotkaniu z drugim człowiekiem,
jego słowem, gestem, uśmiechem.
W puszystym śniegu, skrzypiącym pod butami,
w błękicie nieba, które jest nad nami.
W zapachu kwiatów, czasami kawy,
w wodzie w bucie, kiedy on dziurawy.
W przydrożnych krzyżach, ukrytych kapliczkach,
w mrozie szczypiącym nas po policzkach.
W smaku truskawek, w dźwiękach muzyki,
w cichej modlitwie szeptanej w ukryciu.
W ptakach, co chmarą lecą nad nami,
radosne, nam wszystkim pokazują 
Jak na przekór wszystkiemu i wszystkim,
iść przez życie z podniesioną głową.
I umieć czerpać autentyczną radość
z zwyczajnych chwil w codzienności.