1509. Nie ma cudów bez wiary

Powyższe zdanie zostało wypowiedziane przez księdza proboszcza podczas jednych z pierwszych tegorocznych rorat. Myślę, że jest w nim sporo racji. I nie koniecznie trzeba je odbierać w dosłownym, religijnym znaczeniu, chociaż wielu z nas tak właśnie o niej myśli. 
Tak jak pisałam w dniu wczorajszym, podczas dzisiejszego ostatniego nabożeństwa roratniego miałam do przeczytania Pierwsze Czytanie, które pochodziło z Drugiej Księgi Samuela. To taka nagroda za sumienne uczęszczanie na nabożeństwa. W zasadzie w parafii opuściłam tylko dwa z nich, a w ogóle - tylko jedno. Tak się złożyło, że udało mi się w większość dni powszechnych pracujących dotrzeć na roraty z Duszpasterstwa Akademickiego, które odbywały się od wtorku do piątku o 6:30 rano. Nie ukrywam, że nie zawsze wstawałam z chęcią. Jednak jak powiedział jeden z biskupów diecezji (chociaż oni tam mają chyba już archidiecezję) na zakończenie rorat w środowy poranek, poranne roraty kryją w sobie trzy znaczenia:
1. Jest to Msza święta, podczas której Matka Boża jest szczególnie związane z wiernymi, 
2. Słysząc rano Słowo Boże możemy podczas całego dnia się do niego odnieść,
3. Poranne wstawanie łączy się z wyrzeczeniem się dalszego snu, czasem dotarcie na nabożeństwo też może być problematyczne. Ważne jest jednak to, aby się nie poddawać i trwać w swoim męstwie.

Zwieńczeniem rorat było wspólne, pamiątkowe zdjęcie z biskupem, wszystkich, którzy tego dnia zjawili się na porannych roratach. Jako "nagrodę" każdy z nas otrzymał czekoladę :).

Wieczorem starałam się być na roratach w mojej parafii. Nie było to proste, ponieważ niekiedy dojeżdżałam komunikacją miejską w ostatniej chwili. Ale jakoś się udawało. Raz jedynie nie byłam z powodu popołudniowej wizyty studyjnej w ramach pedagogiki opiekuńczo - wychowawczej, a drugi raz po prostu tak się źle czułam, że nie byłam w stanie wstać z łóżka. Już w pierwszym tygodniu ksiądz proboszcz ogłosił, że jeżeli dorośli mają ze sobą lampiony, to mogą iść z dziećmi w procesji do ołtarza. A ja akurat nosiłam ze sobą latarenkę (która na porannych roratach też się paliła - to pierwsze zdjęcie to było z pierwszego dnia, kiedy nie wiedziałam jeszcze co i jak), więc Pani Dyrygent wysyłała mnie na dół. Bo w tym roku schola śpiewała na roratach, czasami nawet w dwuosobowym składzie. Przy okazji będąc na parterze pilnowałam dzieciaków, aby szły w miarę równym tempie i zbytnio nie rozłaziły się na boki. Wyjątkiem był ostatni tydzień, kiedy przez większość dni pomagałam panu Organiście przerzucać slajdy z pieśniami na rzutniku, a przy okazji obsługiwałam sprzęt nagłaśniający, zwłaszcza kiedy przyszedł ktoś ze scholi (ja tam mogę śpiewać bez mikrofonu). Bałam się, że coś zepsuję, ale Pani Dyrygent akurat nie mogła przychodzić. Na szczęście, po tym jak raz nie mogła w zeszłym tygodniu przyjść, bo coś jej wypadło, postanowiła mnie przeszkolić w zakresie obsługiwania miksera. Teoretycznie wiem jak on działa, raz nawet go obsługiwałam, jednak nie ukrywam, że taka instrukcja obsługi bardzo mi pomogła.
Przy okazji wpadłam na szalony pomysł przeczytania na ostatnich roratach Pierwszego Czytania. Trochę jako "nagrodę" za te podwójne roraty, a trochę po to, aby pokazać, że też potrafię. Okazja ku temu była idealna - przy poprzednich dwóch sobotnich roratach (które były o 7:00 rano) zauważyłam, że stosunkowo mało jest na nich osób, a lektora to już żadnego nie ma. Dodatkowo środowa rozmowa z księdzem, który będzie błogosławiony trochę mnie umocniła w tym wszystkim. Jeszcze w środę po roratach podzieliłam się moim zamiarem z A., która aż klasnęła z radości. I nawet poszła ze mną porozmawiać na ten temat z proboszczem, co by mnie nie spławił. Z oporem, bo z oporem, ale w końcu zgodził się na tą propozycję.
Już raz miałam przeczytać lekcje, niestety w ostateczności została ona przeczytana przez inną przedstawicielkę scholi (pisałam o tym >>tutaj<<). Później jakoś się nie złożyło, abym dostała właśnie Czytanie, co najwyżej Modlitwę Wiernych. Zresztą dzisiaj na Pasterce też mam dwa wezwania. Tak więc o końca nie byłam pewna, czy proboszcz nie wywinie mi głupiego numeru i jednak nie da tego tekstu do przeczytania komuś innemu. Dlatego z pewną obawą schodziłam na dół przy akompaniamencie "Chwała na wysokości Bogu". Ale nie, kiedy śpiew się już skończył nikt nie zbliżał się do ambony. A więc stało się. I tylko jedna myśl zdążyła mi przelecieć przez głowę - "Niech się dzieje Twoja wola". Na więcej nie starczyło czasu.
Dzisiejszy tekst był dosyć długi i wymagał ode mnie nie lada skupienia. A i tak z dwa razy zamieniłam kolejność słów. Chyba jednak nikt się nie połapał. Nie wiem, na ile inni mnie zrozumieli. A. potem przyznała, że według niej było wspaniale, Organista jej wtórował. A ja czułam się tak, jakbym przy wierze innych osób zdobyła niebywale wysoki szczyt. Wczoraj jeden chłopiec, który nie opuścił ani jednych rorat otrzymał nagrodę. Dla mnie największą nagrodą było przeczytanie dzisiejszego tekstu. I przekonanie się po raz kolejny, że nigdy nie będzie cudów, jeżeli nie będziemy w nie wierzyć.

I tak na koniec, jako że mamy Wigilię, chciałabym Wam złożyć najserdeczniejsze życzenia.

Kochani, zbliżają się najpiękniejsze i najbardziej rodzinne święta w roku. Życzę każdemu z Was, abyście spędzili je w radosnej, jeżeli jest to możliwe w rodzinnej atmosferze. Niech obfitują one w dobro, miłość oraz wdzięczność za to, że jesteśmy wszyscy razem - zdrowi i bezpieczni. Postarajmy się, aby ten szczególny czas był wypełniony chwilami spędzonymi z rodziną. Dbajmy o siebie i najbliższych, a w przyszłość patrzmy z nadzieją. I pamiętajcie, wierzcie nawet wtedy, kiedy coś jest z pozoru niemożliwe, a możecie być świadkami prawdziwych cudów.

Ja zaś dostałam chyba najpiękniejsze prezenty świąteczne. To nie tylko możliwość przeczytania Czytania na Mszy świętej. Rano ksiądz, który będzie błogosławiony napisał mi, że udało się mnie włączyć do wyjazdu studyjnego na przełomie maja i czerwca. No i ostatnio dostałam meila, że Krajowego Biura Organizacji ŚDM dostałam rekomendację na wolontariat podczas Światowych Dni Młodzieży w Portugalii. Jeszcze w to nie dowierzam, ale tak naprawdę najgorszą i najcięższą część rekrutacji mam już za sobą. Pozostaje mi tylko ogólne zgłoszenie mojej kandydatury, ale z tą rekomendacją powinno być to tylko formalnością. Ach cuda...