1508. O Jezusie co stracił głowę...

Przygotowania do świąt weszły na ostatnią prostą. Co prawda w mieszkaniu mam w dalszym ciągu armagedom, ale podejrzewam, że nawet jak nie zetrę kurzu ze wszystkich półek w pokoju, czy też nie umyję okien (a na pewno nie zdążę ich umyć), to i tak będzie Boże Narodzenie. Nawet bez 12 potraw na stole i prezentów pod choinką. Bo jeżeli Bóg narodzi się w naszych sercach, to wszystko inne traci swoje wielkie znaczenie. To oczywiście też moment spotkań z rodziną, zarówno tą bliższą, jak i tą dalszą. Jednak co to za radość, kiedy zasiadamy do stołu bocząc się na siebie? Co to za radość, kiedy wypominamy sobie to, co złe jakby zapominając o tym, co w nas dobre? Czy na tym polegają prawdziwe święta?
Od wczoraj w mojej parafii stoi już szopka oraz dekoracje świąteczne. Miałam nawet swój drobny udział w jej powstaniu. No wiecie, taki tyci ticiusi. Po wieczornych roratach zebrało nas się kilkanaście osób, aby wszystko przygotować, tzn. ubrać choinki, przygotować szopkę oraz stroik przy bocznym ołtarzu. Pomagał nam w tym ksiądz Wikary, który powyjmował z kanciapy wszelkie ozdoby oraz stojaki na choinki. Razem z Matim nosiliśmy figurki przed ołtarz. Mati postanowił przenieść figurkę Dzieciątka Jezus wraz ze żłóbkiem. Wziął jasło i wtedy to się stało. Delikatny brzęk przeszedł przez świątynię. Ksiądz wyjrzał ze schowka i aż jęknął z przerażenia wzdychając przy tym, że on coś przeczuwał, że tak to się skończy. 
 - No to mógł mi to ksiądz powiedzieć - skomentował Mati podnosząc z posadzki Jezusa, który... był w dwóch częściach. Myślałam, że zaśmieję się na śmierć. Ja wiem, że to nie było wcale zabawne, no może troszkę, ale po prostu taka była moja pierwsza reakcja.  
 - Ania, jest problem - powiedziałam, tłumiąc śmiech, do jednej z koleżanek kiedy przyniosłam figurki owiec przed ołtarz. - Dzieciątko Jezus straciło głowę... I to dosłownie...

 - Ty żartujesz, prawda? - powiedziała z przerażeniem. Wszak tradycją pasterki jest, że ksiądz przewodniczący Mszy świętej niesie na rękach ową figurkę. - Księże, Lolek żartuje, prawda?
W odpowiedzi ksiądz zmierzał w naszym kierunku z jezuskową główką w jednej ręce, a resztą tułowia w drugiej. Za nim podążał Mati z kolejnymi owieczkami. No cóż, owieczek to my mamy tyle, że jedna w tą czy w drugą nie robi różnicy. Ale Jezusek... Co prawda był jeszcze ten, który przez cały adwent schodził o jeden szczebel drabiny w dół (szczerze powiedziawszy to miałam mroczną wizję, że to on któregoś dnia zleci z tych szczebli i się potłucze), jednak kiedy położyli go w żłóbku okazało się, że nogi za bardzo dyndają mu w powietrzu. No tak, ten był przeznaczony bardziej do siedzenia, a potłuczony do leżenia. W dodatku niebezpiecznie przechylał się na boki.
 - Nie, weźcie go bo jeszcze on się potłucze - skomentował ktoś.

 - W ogóle to trochę wyglądają jak bliźniacy - zauważył ksiądz Wikary, przyglądając się to jednej to drugiej główce.
 - Super. Mamy nową historię. Pan Jezus i jego nieznany brat bliźniak - zauważyła Dżasti.
 - A może to po prostu Jan Chrzciciel - zaproponował ksiądz. - Byli kuzynami, więc mogli być podobni. No i Jan Chrzciciel też stracił swoją głowę...

 - W wieku około 30 lat - dodałam. - No, chyba że w naszej parafii wszystko idzie w ekspresowym tempie i Jan Chrzciciel zostaje ścięty jako noworodek (w sumie to już bardziej półroczne dziecko).

 - Lolek... - tym razem to już Ania nie wytrzymała i parsknęła śmiechem. Właściwie to na tym zakończyła się debata nad odlecianą główeczką Syna Bożego. Zajęliśmy się szopką, a później stroikiem. Figurka wylądowała na zakrystii. Wiadomo, że nikt na dzień przed Wigilią nie będzie szukał po sklepach nowej. Podobno mają ją skleić, tak aby wytrzymała te dwie pasterki.

A może to faktycznie był Jan Chrzciciel w jakiejś przyspieszonej wersji? Mam tylko nadzieję, że jutro nie przypomni mi się to wszystko podczas czytania lekcji na roratach i nie wybuchnę śmiechem. Nie było łatwo przekonać do tego proboszcza, więc nie chcę nic spalić. A jeżeli przeczytacie ten wpis przed 7 rano w sobotę, to nieśmiało Was proszę o trzymanie kciuków abym przeczytała to wszystko najlepiej, jak tylko będę mogła.