1538. Podczas choroby też można znaleźć sobie zajęcie

Myślę, że po 10 dniach chorowania czas wracać do żywych. Co prawda nie było ze mną aż tak źle, chociaż diagnoza lekarska, że to "albo grypa, albo koronawirus" nie napajała mnie optymizmem. Bo test na jedno i na drugie wyszedł niejednoznacznie.
W zasadzie wyszło na to, że wszystko jedno co to było, ważne że już minęło. Chyba. Jeżeli to był koronawirus to śmiem nawet twierdzić, że jego kolejna mutacja (wie ktoś która to, bo osobiście zatrzymałam się na wersji "delta"?) przybrała wersję grypy. Hmmm, w zasadzie to nawet grypy tak lekko nie przechodziłam. Zaledwie cztery dni leżenia, a potem już działałam na prawidłowych obrotach. 
Tydzień mojej nieobecności na zajęciach na Naukach o rodzinie skutkował rozmową o mnie jednej z wykładowczyń ze Starościną. Nie wiem co znowu kombinuje druga z nich (bo wykładowczynię o nic nie podejrzewam), ale po tym co wyrabiała dotychczas mam ograniczone do niej zaufanie. No nic, według moich obliczeń muszę się jeszcze z nią przemęczyć 13 tygodni. Tyle bowiem zostało mi ostatniego semestru licencjatu. Myślicie może, że nie dogaduję się z nią z powodu różnicy wieku? Pudło, jesteśmy z tego samego rocznika, a nawet ona jest kilka miesięcy ode mnie starsza.

Wolny czas wykorzystałam na... czytanie. O książce "Lekko o atletyce, czyli historie o polskich sportowcach" już Wam wspominałam w >>tym<< wpisie. Już ją przeczytałam w całości. Potem rozprawiłam się z głośną swego czasu książką Johna Greena "Gwiazd naszych wina", która tak mnie wciągnęła, że poświęciłam na nią cały piątek. W skrócie opowiada o miłości pomiędzy chorą na nowotwór tarczycy z przerzutami do płuc Hazel a niesamowicie przystojnym Augustusem (który zresztą też okazuje się być chory). I chociaż to na pierwszy rzut oka Hazel jest w gorszej sytuacji zdrowotnej, to finał całej opowieści całkowicie mnie zaskoczył. Na podstawie książki został nakręcony film, który postanowiłam wczoraj obejrzeć. Mogłam to zrobić wcześniej, bo film został nakręcony już w 2014 roku. Nie chciałam sobie jednak odbierać przyjemności poznania całej historii z perspektywy pisarza i wyobrażenia sobie sytuacji i uczuć targanych głównymi bohaterami. Film jednak mnie nie zawiódł i okazał się wierną ekranizacją książkowego oryginału, co ostatnio zdarza się rzadko. Brakowało mi co prawda wątku z byłą dziewczyną Augustusa, ale i bez tego bardzo przypadł mi do gustu.

Teraz natomiast czytam "Filipa" Leopolda Tyrmanda, na którego podstawie powstał film Michała Kwiecińskiego pod tym samym tytułem. Co prawda z powodu choroby nie mogłam sobie wypożyczyć tej książki z Biblioteki Śląskiej, udało mi się jednak znaleźć książkę w formacie pdf. Nie jest to mój ulubiony format książki, bo jednak wolę ich tradycyjne formy, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Na razie przeczytałam ok. 40 stron i akcja w miarę mi się podoba. Mam nadzieję, że takie same wrażenia będę miała pod koniec całości.

A poza tym z zainteresowaniem czytam kolejnego z Waszych blogów.

Trzymajcie się ciepło!