1944. Jakimi ścieżkami przechadza się Pan Bóg

Tegoroczne Boże Ciało spędziłam wyjątkowo w innej parafii niż moja. Dalej czuję jakąś niechęć do mojej, może nie tyle do samego Kościoła, co do księdza proboszcza. I może jeszcze kilkorga innych osób. To nie tak, że im nie wybaczyłam, bo wybaczyłam. Ale chyba jeszcze nie jestem gotowa na powrót. Może kiedyś, może po wakacjach, może jeszcze później, ale na pewno nie teraz. Nie chciałam za bardzo narzucać się w parafii Księdza Niosącego Światło. Tak, wiem, jeszcze kilka dni wcześniej podczas rozmowy na przystanku Dorcia przekonywała mnie, że to nic złego, że będzie tyle osób, że nikt nie zwróci na mnie uwagi. No tak, ale jednak miałam jakieś wewnętrzne przed tym opory. Najchętniej to bym pojechała na ten czas na wieś, ale znowu w piątkową noc mieliśmy wyjazd na spotkanie młodych na Lednicy, a że z powrotem nie zawsze jest tak wesoło, to wolałam nie ryzykować.

Na szczęście w naszym mieście jest dosyć świątyń - do wyboru, do koloru. Mój wybór, dosyć przewrotnie, padł na miejską bazylikę. Tą słynną bazylikę, która w pewnym momencie była na językach całego kraju, i to w niezbyt pozytywnym tonie. Jakoś mi to specjalnie nie przeszkadzało, bo w końcu do Kościoła idę dla Boga, a nie księdza. A ksiądz, jak każdy człowiek, jest grzeszną i upadłą osobą. Co nie oznacza, że nie potępiam tego co się wydarzyło na przełomie sierpnia i września ubiegłego roku, bo wobec tego co się wtedy stało mówię głośne i zdecydowane "NIE!".

W bazylice procesja Bożego Ciała miała miejsce po Mszy o godzinie 10:30. Akurat tak się zdarzyło, że w tym roku został w naszej diecezji wyświęcony tylko jeden prezbiter, który pochodzi właśnie z tej parafii, toteż był on honorowym na niej gościem. Podczas kazania przypominał, że Pan Bóg chce przyjść do domu każdego z nas nie tylko w tym jednym dniu w roku, ale na co dzień. Po obrzędach Komunii wyszliśmy procesyjnie na ulice sąsiedniej parafii.

Zawsze byłam ciekawa, jakimi ulicami przebiega tamtejsza procesja, wszak teren zasięgu parafii jest nieco większy niż mojej rodzimej. Kiedyś, jeszcze w czasach licealnych, byłam na procesji w parafii, do której należy rodzinna wieś mojej mamy. Tam obchodzona była wręcz cała miejscowość, która wcale nie jest taka mała. Chociaż mogłoby wydawać się to nieco forsujące, to chętnie bym to powtórzyła. Zwłaszcza, że cała otoczka wydarzenia była bardzo uroczysta, chociażby poprzez obecność Ochotniczej Orkiestry Dętej. No właśnie, z racji tego, że bazylika ma bardzo wysoką rangę w hierarchii kościelnej, to i podczas jej procesji grała Orkiestra Dęta, tyle że miejska. Wyglądało to niezwykle zjawiskowo, a mnie na myśl przyszła właśnie tamta wiejska orkiestra.

I tutaj "przygrywka" podczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.

Jednak najważniejsza w tym dniu jest procesja prowadzona przez cztery ołtarze, przy których czytane są fragmenty wszystkich czterech Ewangelii. Trasa prowadziła właściwie po obrzeżach parafii, tworząc coś na wzór balonu. Właściwie to myślałam, że będzie bardziej skomplikowana, ale nie, raczej była do przewidzenia - co nie oznacza, że byłam pewna moich domysłów.

Przy pierwszym ołtarzu znajdującym się na ulicy Zygmunta Cieślaka (taki lokalny społecznik w dwudziestoleciu międzywojennym), tuż przy gmachu Wyższej Szkoły Bankowej, przeczytany został fragment Ewangelii wg św. Mateusza o ostatniej wieczerzy, podczas której został ustanowiony sakrament Eucharystii.

Drugi ołtarz stał na skrzyżowaniu ulic Zygmunta Cieplaka oraz ks. Grzegorza Augustynika. Wyznaczony kapłan odczytał przy nim urywek z Ewangelii wg św. Marka dotyczący cudu rozmnożenia chleba.

Trzeci ołtarz ustawiony był przy ul. Księdza Grzegorza Augustynika, głównego budowniczego bazyliki oraz popularyzatora kultu Maryjnego na terenie Zagłębia Dąbrowskiego. Przy nim usłyszeliśmy fragment Ewangelii wg św. Łukasza opowiadający o uczniach zaproszonych na ucztę przez zmartwychwstałego Pana podczas drogi do Emaus.

Ostatni ołtarz znajdował się na terenie kościoła. Przy nim wysłuchaliśmy ostatni fragment Ewangelii wg św. Jana, który przywoływał modlitwę Pana Jezusa podczas ostatniej wieczerzy.

A na koniec wróciliśmy do kościoła, aby jednym głosem wyśpiewać uroczyste "Ciebie Boga wysławiamy".

I wiecie co - wcale nie żałuję tego, że poszłam na procesję do innej parafii. Czasami potrzebna jest taka zmiana, aby odpocząć od wielu rzeczy i zastanowić się nad innymi. Jedyne czego mogę żałować, że nie poszłam do kościoła Księdza Niosącego Światło, ale nie da się być w dwóch miejscach jednocześnie. I tak podskoczyłam do niego jeszcze po nabożeństwie majowym - kilka osób zapłaciło mi za wyjazd na Lednicę, wolałam aby te pieniądze były u niego niż u mnie. Udało mi się go dorwać na zachrystii, co wcale nie było takie oczywiste. Przy okazji przyznał, że dałam mu bardzo oryginalny prezent rocznicowy, a te owieczki z cytatami wręcz go wzruszyły. Zresztą tak samo jak życzenia. I nawet stwierdził, że przez chwilę myślał, że znalazłam je na Internecie, ale dobrze wie, że sama je ułożyłam. Podobno są takie typowo moje, cokolwiek to znaczy. Ja natomiast ucieszyłam się, iż mu się spodobał ten niepozorny podarunek, bo naprawdę miałam obawy, jak go przyjmie. Jak się okazało, zupełnie bezpodstawne.