Pamiętam do dzisiaj, jak co roku w naszej parafii odbywał się festiwal piosenki Maryjnej. Co roku wybierano też osoby, które mają pomagać w tym przedsięwzięciu. I oczywiście co roku byłam pomijana. Bo niepełnosprawna, bo sobie nie poradzi, bo to, bo tamto... Na początku wiele razy przeryczałam noce w poduszkę, jednak z czasem uznałam, że tak ma być i nawet nie marzyłam, że taki stan się zmieni.
Minęło kilka lat, festiwal upadł, Lolek poszedł na studia do Krakowa. Oczywiście prawie nikomu się nie przyznając. Jakiś czas temu jeden z księży wykładowców ogłosił nabór chętnych do międzynarodowego sympozjum organizowanego przez jeden wydział. Lolek nieśmiało podszedł do niego na przerwie (wszak ma jeszcze w pamięci "nie da się" z parafialnego kościoła) i zapytał, czy może się jakoś włączyć w pomoc. I co usłyszałam? Nie żadne "ty temu nie podołasz", ale "oczywiście, a czemu nie". Dobrze, że mam jeszcze trochę samodyscypliny, bo z całą pewnością szczęka opadłaby mi do ziemi.
Nie do końca wierzę, że to wszystko zacznie się jutro na naszej uczelni. W sobotę jedziemy do Kalwarii Zebrzydowskiej, i w poniedziałek znów w Krakowie. Będą wykłady i dyskusje. I my, studenci z turystyki religijnej w formie animatorów. Czy nam się uda? Czy nie zawiedziemy księdza O.? Okaże się za trzy dni. A ja cieszę się niezmiernie, że mi zaufał, pomimo tego, że zna mnie stosunkowo krótko. Dlatego postaram się go nie zawieść.
No risk, no fun. Od kilku dni to hasło stanowi moje motto życiowe :).
OdpowiedzUsuń