322. Sięgając pamięcią pięć lat wstecz

Mamy maj, jeden z najpiękniejszych miesięcy w roku, kiedy to przyroda budzi się do życia. Na szarych dotychczas drzewach pojawiają się zielone pąki liści, wszystko kwitnie, trawa rośnie, ptaszki ćwierkają, robi się coraz cieplej. W maju studenci mają też swoje święto - juwenalia, a to oznacza kilka dni wolnych od nauki. Wszelkie szaliki, czapki i w ogóle ciepłe rzeczy powoli ustępują miejsca temu co lekkie i przewiewne. Dzisiaj na przykład zainaugurowałam sezon na noszenie spódnic, ubierając jedną z nich do kościoła. Co prawda całą Mszę świętą przebrana byłam w białą albę, ale co tam. Zawsze można się pokazać w drodze do, albo ze świątyni. Jedynym "skutkiem ubocznym" aktualnej aury są nasilające się u mnie objawy alergii. Na szczęście dzięki odpowiednio dobranym lekarstwom można w pewnym stopniu zniwelować nieprzyjemne objawy.

Czas szybko płynie na przód. Czasami zbyt szybko. Dzisiaj na przykład uświadomiłam sobie, że od beatyfikacji naszego rodaka Jana Pawła II minęło już pięć lat. A mnie się wydaje, że dosłownie wczoraj padły z ust Benedykta XVI te pamiętne słowa:

Wszystko widziałam na ogromnym telebimie ustawionym na wadowickim rynku. Dlaczego tam? Otóż zostaliśmy wtedy zaproszeni na spędzenie świąt wielkanocnych u znajomych mojej mamy. A że święta wypadły w tamtym roku w ostatni weekend kwietnia, postanowiliśmy przedłużyć sobie wyjazd do majówki. Rodzice wzięli sobie wolne w pracy, ja i tak miałam godziny rektorskie przez cały tydzień na uczelni. Do dziś się śmieję, że dzięki temu mogłam obejrzeć ślub księcia Williama i Kate :). 

Jak wspominam tamten dzień? Na wadowickim rynku zgromadziła się rzesza rozradowanych ludzi. Sześć lat wcześniej równie duża liczba wiernych przybyła, aby uczestniczyć w uroczystościach pogrzebowych papieża - Polaka. Wtedy jednak wszyscy płakali, teraz emitowała z nich radość i duma. W powietrzu powiewały flagi w kolorach ojczystych i papieskich, ludzie machali transparentami z wyrazami wdzięczności. Dzieci trzymały w rękach białe i żółte baloniki. Na bazylice znajdował się zasłonięty płótnem obraz, jak się potem okazało beatyfikacyjny. Przed 10 połączyliśmy się z Watykanem, aby usłyszeć tak ważne dla nas słowa. Co więcej, po ogłoszeniu Jana Pawła II błogosławionym, równocześnie z odsłonięciem jego obrazu wiszącego na Bazylice św. Piotra i w Wadowicach poczyniono ten gest:

Setki baloników wzniosło się w niebo, ludzie zaczęli machać flagami, a po rynku rozeszła się burza oklasków. Rozłączyliśmy się z Watykanem, aby odprawić Mszę Świętą, już nie błagalną, ale dziękczynną za spełnienie tak licznych podczas pogrzebu próśb - "Santo subito". Była to Niedziela Miłosierdzia Bożego, święto ustanowione przez samego Jana Pawła II, w którego wigilię odszedł do "Domu ojca". Lepszego terminu nie można było obrać. Ponieważ byliśmy jeszcze w oktawie Wielkiej Nocy, po raz ostatni rozbrzmiała sekwencja "Niech w święto radosne paschalnej ofiary". W sumie to dla mnie była nowość, ponieważ jedynym dniem, w jakim ją słyszałam była Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Nabożeństwo było sprawowane równie uroczyście jak w oddalonym o kilkaset kilometrów Watykanie. Wszak "w tym mieście w Wadowicach wszystko się zaczęło". Wszystko, wraz ze świętością. Ponownie połączyliśmy się z Watykanem na modlitwę "Anioł Pański". 

Następnie była cała masa przemówień, a pod wieczór transmitowany przez telewizję koncert dziękczynny. Dla mnie jednak była najważniejsza pierwsza część dnia, podczas której poszerzyło się grono niebiańskich orędowników. Bo chociaż wiara katolicka zapewnia zbawienie każdemu z nas(paradoksalnie nawet temu, który nie wierzy), to jednak są ludzie, którzy szybciej od innych dostaną się do Nieba. A Jan Paweł II z pewnością do nich należy.