648. Ci dobrzy i ci podejrzani blogerzy

Zastanawiam się, skąd Basia P. zdobyła mój adres domowy. Bo jakoś musiała to zrobić, skoro zupełnie niespodziewanie wyjęłam dzisiaj z skrzynki pocztowej kopertę. Ponieważ nie spodziewałam się już od nikogo kartki Bożonarodzeniowej, zaś miasto "Olsztyn" nic mi na pierwszy rzut oka nie mówiło. Drżącymi rękami otwarłam kopertę, w której zamieszczona była prześliczna, własnoręcznie zrobiona karteczka. Kiedy zobaczyłam od kogo do mnie dotarła, aż serce szybciej we mnie zabiło. Bo to już czwarta kartka. która doszła do mnie z blogowego świata. I tylko jedno jedyne pytanie - czym taka szara osóbka jak ja zasłużyła sobie na tak sympatyczne gesty? Tym bardziej, że sama dosłownie nie zdążyłam wysłać swoich, za co cholernie mi wstyd. A tutaj zupełnie obce osoby sprawiają, że banan nie schodzi z moich ust. Basiu, Basiu, Basiu(tak, tak, tak, dobrze czytacie, chyba mam jakieś szczęście do tego imienia, w końcu nawet św. Barbara jest moją patronką od bierzmowania), Gosiu - dziękuję Wam za okazane dobro. 

W sieci oprócz życzliwych osób, są też osoby, które wzbudzają podejrzenie co do swoich zamiarów. Bo o ile kartki od moich blogowych znajomych są dosyć miłym wyrazem sympatii, o tyle np. kwiaty wysłane do mojego potencjalnego miejsca pracy przez nieznajomego były by dla mnie już dosyć dziwnym wyrazem sympatii. Dlatego co do niektórych mam ograniczone zaufanie i po prostu nie odpowiadam na ich komentarze. I to nie dlatego, że ten czy tamten coś mi źli o tym kimś napisał. Ale nawet komentowanie z kilku różnych nicków już jest podejrzane. Zresztą po przeczytaniu kilku komentarzy tej osoby na innym blogu nabrałam dla tego typu osób rezerwy. Bo jaką mam pewność, że nie zobaczę ich jutro przed moimi drzwiami? A do podlinkowanych osób akurat mam pełne ku temu zaufanie.