Ostatnie dni nie były dla mnie łatwe, oj nie. Zostałam wciągnięta przez kumpele w pewien projekt, który wymagał maksymalnego zaangażowania. Z drugiej strony nie mieli chętnych do pomocy. Więc całe dwa dni byłam wyłączona z obiegu. Dzisiaj dziwię się, że w tym wszystkim znalazłam czas na rekolekcje adwentowe w naszej parafii. Prowadził je przesympatyczny salezjanin z Krakowa. Miałam okazję zamienić z nim kilka słów w niedzielę i zrobił na mnie jak najlepsze wrażenie. Przy okazji wyspowiadałam się na święta. Była to chyba najszybsza spowiedź w moim życiu - szczerze powiedziawszy to dłużej ja mówiłam niż ksiądz. Poszłabym do naszego Boskiego Oskiego, ale on akurat walczył z rodzicami podczas szkolnej wywiadówki.
Godzina 15:00 w środy oznacza godzinę dla M. i wszystko co się kryje pod pojęciem matematyka, przyroda i język niemiecki. Bo w międzyczasie okazało się, że młody ma kłopoty nie tylko z liczeniem... Zjawiam się więc pod Domem Młodzieżowym punkt 14:30 i dzwonię domofonem do Boskiego Oskiego, ewentualnie do księdza T. Do proboszcza raz zadzwoniłam i to był pierwszy i ostatni raz... Po dłuższej lub krótszej chwili zbiega z góry jeden albo drugi i otwierają mi drzwi do piwnicy, gdzie są salki oratoryjne. Chwilę czekam aż delikwent dotrze na miejsce i bierzemy się do pracy.
Dzisiaj było prawie podobnie. Prawie, bo w międzyczasie mama M. zadzwoniła do księdza Oskara, że w tym tygodniu też go nie będzie. No, ale ja tego nie wiedziałam i przyszłam. Dzwonię domofonem raz, drugi, trzeci. W końcu widzę, jak drzwi do górnej części Domu Młodzieżowego się otwierają(ciekawe kto wymyślił szklane drzwi wejściowe...) i wychodzi z nich ksiądz Oskar. A raczej typowa kupka nieszczęścia.
- Cześć, dzwoniła do mnie pani W. M. dzisiaj nie będzie - wychrypiał jeszcze bardziej, niż podczas wczorajszej Mszy świętej - Możesz iść spokojnie do domu.
Dobra, awaryjnie nie dawałam mamie M. do mnie namiarów, bo różnie to się kończy. Jakby co, to ma powiadamiać Boskiego, a on mnie.
- A na dole nie trzeba posprzątać? - zapytałam przypominając sobie syf, jaki pozostał tam po naszym ostatnim spotkaniu i oglądaniu "Chaty".
- W sumie... - potraktowałam to jako potwierdzenie moich słów, więc zbiegłam po dwa schody w dół i raz dwa wszystko mu tam uporządkowałam. No, może nie do końca raz dwa, bo zdążył podzielić się ze mną swoim prywatnym, pokojowym grzejnikiem elektrycznym(grzejniki jak nie grzały tak nie grzeją, a zimnica w tym domu jak nie wiem co) oraz nalać mi ciepłej herbaty. A potem poszedł do siebie na górę, niby żeby mnie nie zarazić swoim przeziębieniem. Chociaż podejrzewam, że u mnie było cieplej niż u niego. W każdym razie udało mi się uporać z tym wszystkim przed wieczorną Mszą świętą roratnią.
Nie chciało mi się wracać już do swojego własnego domu, więc udałam się prosto do kościoła. Zaraz za mną przybył Boski, wszak miał intencję, a i ludzi przed świętami trzeba wyspowiadać... Dobrze, że w konfesjonale jest siatka, przynajmniej nikogo nie zarazi. Ale jest też zimno, zresztą przy ołtarzu też nie jest najcieplej. Szkoda, że nie wypada aby miał czapkę na łebku - wszak to przez głowę ucieka część ciepła. Zwłaszcza, kiedy ma się króciusieńkie włoski. Na koniec zdenerwował się na bierzmowanych, którzy siedzieli na chórze i powiedział, że im za to nie podpisze dzisiejszych rorat. Ciekawe co by zrobił z dziewczynkami śpiewającymi w scholi, która stacjonuje właśnie na chórze. Może zastosowałby wobec nich jakąś amnestię. A swoją drogą, kiedy ja się przygotowywałam do przyjęcia tego sakramentu, to tydzień przed wszystkim ksiądz tak się wkurzył na kilkoro osób, że zapowiedział odwołanie go. Na szczęście szybko przeszedł mu ten zamiar, ale strachu miałam co niemiara. No bo wiecie, trzy lata przygotowywań poszłoby wniwecz przez takie gaduły.
To teraz chyba czas na jakieś porządki w moim domu. Chociaż, tak jak już kiedyś pisałam, najważniejsze, aby zrobić porządek we własnym sercu. I teraz jeszcze raz odsyłam Was do tego posta >>KLIK<<, tak samo jak do artykułu mówiącego o tym, że dzielimy się na gwiazdki i bombki - >>TUTAJ<<. Do przemyślenia przed świętami...
Godzina 15:00 w środy oznacza godzinę dla M. i wszystko co się kryje pod pojęciem matematyka, przyroda i język niemiecki. Bo w międzyczasie okazało się, że młody ma kłopoty nie tylko z liczeniem... Zjawiam się więc pod Domem Młodzieżowym punkt 14:30 i dzwonię domofonem do Boskiego Oskiego, ewentualnie do księdza T. Do proboszcza raz zadzwoniłam i to był pierwszy i ostatni raz... Po dłuższej lub krótszej chwili zbiega z góry jeden albo drugi i otwierają mi drzwi do piwnicy, gdzie są salki oratoryjne. Chwilę czekam aż delikwent dotrze na miejsce i bierzemy się do pracy.
Dzisiaj było prawie podobnie. Prawie, bo w międzyczasie mama M. zadzwoniła do księdza Oskara, że w tym tygodniu też go nie będzie. No, ale ja tego nie wiedziałam i przyszłam. Dzwonię domofonem raz, drugi, trzeci. W końcu widzę, jak drzwi do górnej części Domu Młodzieżowego się otwierają(ciekawe kto wymyślił szklane drzwi wejściowe...) i wychodzi z nich ksiądz Oskar. A raczej typowa kupka nieszczęścia.
- Cześć, dzwoniła do mnie pani W. M. dzisiaj nie będzie - wychrypiał jeszcze bardziej, niż podczas wczorajszej Mszy świętej - Możesz iść spokojnie do domu.
Dobra, awaryjnie nie dawałam mamie M. do mnie namiarów, bo różnie to się kończy. Jakby co, to ma powiadamiać Boskiego, a on mnie.
- A na dole nie trzeba posprzątać? - zapytałam przypominając sobie syf, jaki pozostał tam po naszym ostatnim spotkaniu i oglądaniu "Chaty".
- W sumie... - potraktowałam to jako potwierdzenie moich słów, więc zbiegłam po dwa schody w dół i raz dwa wszystko mu tam uporządkowałam. No, może nie do końca raz dwa, bo zdążył podzielić się ze mną swoim prywatnym, pokojowym grzejnikiem elektrycznym(grzejniki jak nie grzały tak nie grzeją, a zimnica w tym domu jak nie wiem co) oraz nalać mi ciepłej herbaty. A potem poszedł do siebie na górę, niby żeby mnie nie zarazić swoim przeziębieniem. Chociaż podejrzewam, że u mnie było cieplej niż u niego. W każdym razie udało mi się uporać z tym wszystkim przed wieczorną Mszą świętą roratnią.
Nie chciało mi się wracać już do swojego własnego domu, więc udałam się prosto do kościoła. Zaraz za mną przybył Boski, wszak miał intencję, a i ludzi przed świętami trzeba wyspowiadać... Dobrze, że w konfesjonale jest siatka, przynajmniej nikogo nie zarazi. Ale jest też zimno, zresztą przy ołtarzu też nie jest najcieplej. Szkoda, że nie wypada aby miał czapkę na łebku - wszak to przez głowę ucieka część ciepła. Zwłaszcza, kiedy ma się króciusieńkie włoski. Na koniec zdenerwował się na bierzmowanych, którzy siedzieli na chórze i powiedział, że im za to nie podpisze dzisiejszych rorat. Ciekawe co by zrobił z dziewczynkami śpiewającymi w scholi, która stacjonuje właśnie na chórze. Może zastosowałby wobec nich jakąś amnestię. A swoją drogą, kiedy ja się przygotowywałam do przyjęcia tego sakramentu, to tydzień przed wszystkim ksiądz tak się wkurzył na kilkoro osób, że zapowiedział odwołanie go. Na szczęście szybko przeszedł mu ten zamiar, ale strachu miałam co niemiara. No bo wiecie, trzy lata przygotowywań poszłoby wniwecz przez takie gaduły.
To teraz chyba czas na jakieś porządki w moim domu. Chociaż, tak jak już kiedyś pisałam, najważniejsze, aby zrobić porządek we własnym sercu. I teraz jeszcze raz odsyłam Was do tego posta >>KLIK<<, tak samo jak do artykułu mówiącego o tym, że dzielimy się na gwiazdki i bombki - >>TUTAJ<<. Do przemyślenia przed świętami...
chorobę to najlepiej wyleżeć, ksiądz na Święta niech tam siły zbiera :)
OdpowiedzUsuńWydaje mi się, że na razie jest to awykonalne, bo mają najgorętszy okres w kościele. No, chyba że choroba będzie silniejsza i dosłownie przykuje go do łóżka. Na razie łyka jakieś lekarstwa w nadziei, że będzie górą. Pozdrawiam serdecznie
UsuńWitaj kochana :) Wiec miłego sprzątania w domu życzę :D
OdpowiedzUsuńCzy sprzątanie może być miłe? Po takim komentarzu na pewno :). Ściskam serdecznie
UsuńOjej, współczuję księdzu Oskarowi. Takie choróbsko najlepiej wyleżeć w ciepełku, żeby się gorzej nie załatwić. Ale w okresie przedświątecznym to przecież nie bardzo możliwe.
OdpowiedzUsuńKarolinko, owocnych porządków domowych. Ale najważniejsze, że serce już posprzątane:) Ja dziś jadę do kierownika duchowego na ostatnie przed świętami "odkurzanie duszy".
Buziaczki przesyłam.
Z księdzem już lepiej. Czwartkowy wieczór przeznaczył na chorowanie. Chociaż wczoraj na własne oczy przekonałam się, że faktycznie nie najcieplej mają tam u siebie w pokojach. Przynajmniej ksiądz Oski.
UsuńCzasami mam wrażenie, że ludzie w tym przedświątecznym pośpiechu gubią to, co najważniejsze. I może dlatego te święta nie cieszą ich tak jak powinny?
Pozdrawiam gorąco