660. "Bo ty masz chody u księdza"

Końcówka styczna wiąże się w mojej wspólnocie parafialnym z odpustem związanym z jej patronem - nawróconym św. Pawłem, którego liturgiczne wspomnienie przypada 25 stycznia(nota bene rok temu właśnie tamtego dnia zdawałam egzamin z... podróży św. Pawła). Jednak suma odpustowa będzie u nas sprawowana w niedzielę później, czyli 28 stycznia przez byłego proboszcza, księdza Z. Oj, zdziwi się widząc scholę, która była jego "dzieckiem", a raczej zmianami, które w niej zaszły - przede wszystkim "eksmisja" na chór, a poza tym mikrofony indywidualne zostały zamienione na ogólne "pojemnościówki". Bo schola została poproszona o obstawienie pieśni na ofiarowanie oraz Komunię świętą. Dlatego przez dwie próby nic innego nie będziemy robić, tylko ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. Aż do znudzenia.

Próba scholi zaczyna się w sobotę o 11:00 i trwa +/- półtorej godziny. Czasami udaje mi się wyrwać na nią z zajęć oratoryjnych. Aktualnie z powodu wizyty duszpasterskiej nie mamy sobotnich zajęć z dzieciakami, więc mogę bez wyrzutów sumienia iść na próbę, którą mamy w salce wspólnotowej animatorów z Oratorium, która jest w piwnicy budynku. I dlatego jest tam zimno. Dlatego jeszcze przed rozpoczęciem próby usłyszałam:

- Lolek, idź na górę i poproś księdza Oskara o jakiś grzejnik, przecież jako animator masz u niego chody.

Aha, tylko że nikt ze scholi tego nie wie, że aktualnie nie da się wejść na górę Oratorium ot tak sobie, bo wymieniono zamek w drzwiach na taki, który otwiera się tylko kluczem. Dlatego m.in. od października mamy próby w salce wspólnotowej animatorów Oratorium(bo jedna salka wspólnotowa została zamurowana, a w salce konferencyjnej są zajęcia z dzieciakami). Ale na szczęście miałam przy sobie telefon komórkowy, a w nim numer do Boskiego Oskiego, więc postanowiłam do niego napisać SMSa. Po jakiś 10 minutach usłyszeliśmy jak ksiądz tłucze się na klatce schodowej, po czym wchodzi do salki z grzejnikiem elektrycznym pod pachą:

- Szczęść Boże. Przyniosłem Wam grzejnik. Jakby co to zawsze możecie sobie ciepłej herbaty zrobić. Lolek wie, gdzie są saszetki i kubki.

I poszedł. Na szczęście nikt nie chciał herbaty, a zabraliśmy się do roboty. Przećwiczyliśmy kilka kolęd oraz kilka normalnych pieśni. I nawet nie wiadomo kiedy minął czas próby, po której wystartowaliśmy domu. Po drodze minęliśmy proboszcza, który pozwolił nam jednak zaśpiewać jutro jakąś kolędę(a jeszcze 7 stycznia usłyszeliśmy, że to ostatni raz, bo kończy się okres Bożego Narodzenia - co nie zmienia faktu, że tradycja śpiewania kolęd sięga do 2 lutego). Zaś pani U. musiała koniecznie sprawdzić, czy drzwi na górę faktycznie są zamknięte.

 - Ty, miałaś rację. Księża zabarykadowali się na Amen.

No ba, przecież mówiłam.

Już po raz drugi pani prowadząca scholę szła w moim kierunku na zakupy więc miałam z kim wracać do domu. Bo tak się złożyło, że z mojej ulicy na scholę chodzę tylko ja, więc zwykle idę sama. Trochę pogadałyśmy na temat tego, co się szykuje w naszej parafii, a w planach są kolosalne zmiany. Normalnie nie byłoby ku temu okazji. Fajnie tak czasami wygadać się komuś i być wysłuchanym. Zwłaszcza, że nie zdarza się to często.

A poza tym przeczytałam "Złotą skórę" Carli Montero. I choinka, rozczarowałam się jej treścią. Znam jej twórczość, wcześniej czytałam już "Szmaragdową tablicę" i "Wiedeńską grę" jej autorstwa i byłam zachwycona jej stylem. Myślałam, że ze "Złotą skórą" będzie tak samo, a tutaj klops. A raczej rozczarowanie. W planach mam jeszcze przeczytanie "Zimowego wiatru na twojej twarzy". Zobaczymy, może to tylko ta jedna książka nie przypadła mi do gustu?