655. Do czego zdolni są czytelnicy bloga, czyli trzy blogowe historie

Bloguję od trzeciej klasy gimnazjum, czyli już jedenasty rok. Można powiedzieć, że jestem już blogerem - seniorem. Na początku przez jakieś 7 lat z przerwami prowadziłam bloga poświęconemu ulubionemu zespołowi. Potem od 2012 do początku 2014 roku pisałam bloga, już o moim prywatnym życiu. Ponieważ odkryły go pewne osoby zmuszona byłam go zamknąć. Tego bloga założyłam kilka miesięcy później. Staram się go pisać tak, aby w razie czego nie mieli się czego przyczepić. No i np. wyłączone mam wyszukiwanie słów w google. Przez te jedenaście lat bardzo dużo zdobyłam doświadczeń, zarówno tych dobrych i tych złych. Miałam też kilka historii, z których nawet po pewnym czasie, wyciągnęłam coś dla siebie. Dzisiaj chciałabym się podzielić z Wami trzema z nich wraz z podaniem wniosków, czy też lekcji, które z nich wyniosłam.

Historia nr. 1 - Pamiętam taką sytuację sprzed, powiedzmy, 10 lat. Byłam wtedy nastolatką na zabój "zakochaną" w twórczości zespołu "Ivan i Delfin". Ponieważ wśród nastolatków panowała wtedy moda na blogi związane z idolami, również i ja postanowiłam, jeszcze w klasie trzeciej gimnazjum, założyć swojego. Przez lata systematycznie wrzucałam na niego info związane z zespołem. Z czasem zaczęły do mnie wpadać inne fanki zespołu, zaczęłyśmy się wzajemnie odwiedzać i komentować swoje wpisy. To wtedy chyba wyrobiłam sobie zwyczaj czytania całych blogów, nie ważne ile było na nim newsów. Czasami nasze teksty mówiły o tym samym, a jednak brzmiały inaczej. Gdzieś w okolicach września 2006 roku w naszej społeczności pojawiła się osoba, którą nazwijmy roboczo XYZ. Od początku jej komentowanie polegało na tekstach "Super notka, Wejdź do mnie na ... i daj komcia". No ok. w sumie mi to nie przeszkadzało, chociaż czasami było to irytujące. Z czasem zaczęłam zauważać, że jej notki są bazowane na moich. Też jakoś to przełknęłam. Czara goryczy przelała się dopiero wtedy, kiedy zobaczyłam żywcem skopiowaną ode mnie biografię Ivana. Coś, nad czym pracowałam przez kilka wieczorów, bo chciałam, aby blog się jakoś wyróżniał wśród innych. Tymczasem ktoś w kilka minut wszystko skopiował(łącznie z błędem ortograficznym, który zauważyłam dopiero na tamtym blogu). Kiedy zobaczyłam co się stało, poprosiłam dziewczynę o wyjaśnienie całej sytuacji. Oczywiście wypierała się tego twierdząc, że pisała je przy siostrze, która następnie stała się jej ciocią. Chociaż postraszyłam ją trochę konsekwencjami plagiatu(wiecie, zaczyna się od bloga, potem są wypracowania, a kończy na pracach dyplomowych), na niewiele się to jednak zdało. W końcu odpuściłam, bo zbliżały się testy semestralne i miałam co innego na głowie niż walkę z małolatami, czego żałuję - pamiętaj, nikt nie ma prawa kopiować od Ciebie tekstów czy też zdjęć bez Twojej zgody. Zwłaszcza kiedy poświęciłeś im sporo czasu. Jeżeli zobaczysz u kogoś swój żywcem skopiowaną notatkę - interweniuj. Nawet w internecie działa ustawa o ochronie praw autorskich, a dla informatyków sprawdzenie czy dany tekst pojawił się na stronie wcześniej to przysłowiowa kaszka z mleczkiem.

Historia 2 - Minęło kilka lat. Zaczęłam prowadzić blog o własnym życiu i przemyśleniach. Niemal od początku komentowała go moja rówieśniczka, a za razem wyznawca religii luterańskiej. Podobnie jak teraz, także i wtenczas sporo pisałam o tym co się dzieje w mojej parafii i oratorium. Pamiętam, jak z entuzjazmem pisałam o peregrynacji relikwii świętego Jana Bosko, która była wyróżnieniem dla naszej parafii. Byliśmy jedynym kościołem w diecezji, który tego dostąpił. Niemal natychmiast przeczytałam komentarz, że pójdę za czczenie relikwii do piekła, bo Biblia tego zabrania. Cieszenie się z kolejnej rocznicy odzyskania niepodległości też było błędem - bo przecież jesteśmy pod zaborem ekonomicznym. W jednym komentarzu czytałam, że Bóg jest Bogiem zazdrosnym, mściwym itd., czyli o obrazie Boga ze Starego Testamentu, a w drugim, że Trzecie Przykazanie Kościelne zostało zniesione wraz z nastaniem Nowego Przymierza(ale o obrazie miłościwego i kochającego Ojca już zapomniała). To trochę tak, jakby przywoływała te cytaty biblijne, które były dla niej wygodne w danej chwili do podważenia tego, co napisałam. Czasami jej metody ewangelizacji były bardziej nachalne od wizyt Świadków Jehowy, które piętowała na swoim blogu. I jeszcze wtrącała się w komentarze innych osób, oczywiście tworząc teologiczne, luterańskie wywody. Nie mam nic do wyznawców tej religii, ale po prostu męczyło mnie takie nieustanne narzucanie swojego zdania. A wszystko w imię uświadamiania mnie w sferze religijnej. Czara goryczy przelała się po jej komentarzu po notatce dotyczącej przygotowań do balu nazwanego roboczo andrzejkowym. Roboczo, bo tak naprawdę była to normalna dyskoteka. Ale oczywiście musiałam przeczytać, że wróżenie jest sprzeczne z wiarą i jej się w głowie nie mieści, że nasz proboszcz na to pozwolił. Tutaj miarka się przebrała, a ja już miałam dosyć tej religijnej manipulacji i ciągłym pokazywaniem, że jako katoliczka tak mało wiem o wierze i treści zawartych w Piśmie Świętym. Napisałam jasno i wyraźnie że nie życzę sobie takiego zachowania. Poskutkowało, nawet jeżeli wchodziła na mojego bloga, to go nie komentowała - każdy z nas jest inny i ma swoje poglądy religijne, czy polityczne. Mamy do tego prawo. Tak samo jak każdy czytelnik ma prawo wyrażania opinii na dany temat w formie komentarza. Nawet o charakterze negatywnym. Natomiast nikt nie ma prawa do natarczywego przedstawiania nam swoich poglądów w komentarzach. Jeżeli jesteśmy wierzący to pamiętajmy też, że obok nakazów i zakazów Bóg dał nam też Wolną Wolę oraz sumienie, które powinno nam podpowiedzieć, czy dane zachowanie jest dobre, czy też nie. Poza tym każda religia jest inna i każda wytycza inną drogę do Zbawienia. Dlatego jeżeli wiemy, że dana osoba jest innego wyznania, to czasami trzeba sobie odpuścić przymusowego "zbawiania ich", bo w ten sposób tylko ich zrazimy do siebie swoimi teologicznymi wywodami.

Historia 3 - Jak wiecie czytam Wasze blogi w całości. Tzn. nie od razu wszystkie, ale na pewno na każdego z Was przyjdzie pora. Wielokrotnie spotkałam się na nich ze stwierdzeniem, że zamykacie swojego bloga, bo pod notatkami jest mało komentarzy, albo macie za mało obserwatorów. Zawsze mi się wydawało to dziwne. Nigdy nie miałam parcia na komentarze. Owszem, miło jak one się pojawiają, miło jak widzę, kiedy ktoś dołącza do grona obserwatorów, jednak nie to jest dla mnie priorytetowe. Zresztą ja też czasami czytam Wasze posty bez komentowania, bo po prostu nie wiem co napisać bądź nie mam na to zwyczajnie czasu. Zwłaszcza ostatnio. Jednak zamknięcie bloga z powodu tego, że został on wykorzystany przeciwko nam jak najbardziej rozumiem. Każdy z nas dba o swoją dobrą opinię, nic więc dziwnego, że czujemy się niezręcznie w takiej sytuacji. Z takiego powodu zamknęłam przed laty swojego pierwszego bloga. Tak samo czułabym się źle, kiedy jakiś nachalny czytelnik śledziłby każdy mój krok, wysyłał kwiaty do mojego miejsca pracy. Albo gdybym zmieniła status bloga na "zamknięty" i zaprosiła do niego tylko grono "zaufanych" osób. I któraś z tych osób wykorzystałaby w perfidny sposób napisała z fikcyjnego konta na facebooku do moich bliskich, że tak i tak napisałam na nich na blogu. Uwierzcie mi, po takich "akcjach" zamknięcie bloga z powodu braku komentarzy czy obserwatorów jest naprawdę błahym powodem - kiedy porównujesz swojego bloga do blogów swoich znajomych i widzisz, że np. mają oni o wiele więcej obserwatorów, pomyśl sobie, ilu z tych obserwatorów naprawdę wchodzi na ich bloga. Tak samo z komentarzami - być może inni mają setkę komentarzy pod swoim postem, ale nie mają one związku z jego treścią. Tymczasem my możemy mieć po kilka, a nawet dwa, trzy komentarze pod notatką, ale mogą one być bardziej wartościowe niż tysiąc pod notką innej osoby. Jeżeli dalej chcesz z tego powodu zamknąć bloga to pomyśl sobie co byś zrobił/a, gdyby informacje na nim zostały wykorzystane przeciwko Tobie...