668. To było do przewidzenia

Ostatni dzień warsztatów za nami. Przyznam szczerze - nie do końca one wypaliły. Zresztą wracając wczoraj z księdzem Oskim z kina przez park(nie pytajcie o godzinę, bo była kosmiczna, i w sumie zastanawiam się, kto z naszej dwójki był bardziej narażony na niebezpieczeństwo: ja jako kobieta, czy on jako zakapturzony brodacz) trochę podyskutowaliśmy na ten temat. Proboszcz podobno podłamany, że jego pomysł nie chwycił, powiedział że za rok robimy normalne półkolonie. Ale prawdę powiedziawszy to było do przewidzenia. Na do widzenia usłyszałam, że naszego opiekuna czeka jeszcze napisanie kazania na dzisiejszą Mszę świętą o 9:00. Taa, wiedział że wieczorem idzie z nami do kina, ale i tak odłożył wszystko na ostatnią chwilę. Pożyczyłam mu więc powodzenia w pisaniu i poprosiłam go, aby znów nie siedział tak długo(chociaż było już ponad 23:30 na zegarku). On coś tam skwitował ze swoim miłym uśmiechem i ruszył dalej, a ja odbiłam w swoją stronę zastanawiając się jak mu tam idzie. Zresztą i tak miałam zamiar iść na tą poranną Mszę świętą, bo wieczorna kolidowała mi z warsztatami. No jakież było zdziwienie, kiedy zobaczyłam jak do przeczytania Ewangelii idzie ksiądz Tomek, a Boski Oski stoi sobie spokojnie na ołtarzu. Wymienili się, ewentualnie ksiądz Oskar przyszedł do domu i padł jak kawka po horrorze, który okazał się połączeniem komedii z filmem erotycznym(żeby było śmieszniej, sam go wybierał). Ciekawe, czy przeszedłby ten film u proboszcza... Wiecie co - nie wiem jak to się stało, ale rano doniosłam świecę z zapalonym płomieniem z kościoła do domu. Fakt, nie mam daleko - może jakieś 400 metrów z punktu A do punktu B, ale zważając na przeciągi między blokami to jest niemały wyczyn w moim wykonaniu. Już raz, jakieś 6 lat temu udało mi się tego dokonać. I teraz znowu. Tylko po drodze był mały problem - zaczęła mi się tlić folijka na świeczce jeszcze z I Komunii Świętej. Za rok zmieniam świecę.

Dzisiejsze warsztaty poszły tak sobie. Nie do końca udała się moja część, ale co takiego można gadać o Europie? Za bardzo rozwlekły temat. Poza tym dzieciaki miały jakiś problem z koncentracją, bo nawet ksiądz Oskar, który był w tym wszystkim przewodnikiem, nie dawał sobie z nimi rady. Zresztą jakoś nie wyobrażam sobie jego w roli ojca - dzieci od razu weszły by mu na głowę. W dodatku za taką mapę Europy chyba by mi moi geografiści anulowali te wszystkie oceny z ich przedmiotu... 

A jutro świętujemy z okazji wspomnienia świętego Oskara. W sumie pierwszy raz usłyszałam o tym świętym podczas święceń kapłańskich naszego Oskiego, a konkretniej w czasie litanii do Wszystkich Świętych. Oficjalnie ksiądz ma Mszę imieninową w niedzielę, ale my jako Oratorium składamy mu życzenia już jutro.