675. W poszukiwaniu zaginionego kota

Ależ się dyskusja wywiązała pod poprzednim postem. W sumie to było do przewidzenia, bo temat epilepsji jest po trochę tematem tabu w naszym społeczeństwie, dlatego każda okazja jest dobra, by go poruszyć. Tym bardziej, że podobno na żadnym portalu internetowym typu onet, interia, czy wp nie napisano nic na ten temat(zresztą o Środzie Popielcowej też przemilczano) - i to jest dowód na to, że choroba i wiara nie są modnymi tematami w naszym kraju. Dziękuję Wam za każdy pozostawiony pod nim komentarz. Każdy z nich dał mi sporo do myślenia...

Dziś Światowy Dzień Kota, więc z tej okazji anegdotka z życia wzięta z ostatnich dni...

Wracam sobie któregoś dnia do domu. Zawsze pod drzwiami czeka moja Puśka. Ale tym razem jej nie było. Trochę mnie to zaniepokoiło, więc chodzę po domu, nawołuję, ciciam, zaglądam w każdy zakamarek. I nic, zero reakcji. Noszszsz... chyba mi kot uciekł z domu, kiedy z niego wychodziłam. Co prawda nigdy jeszcze do tego nie doszło, aczkolwiek nigdy nic nie wiadomo. Trochę podłamana siadam na wersalce, opieram się o oparcie i co słyszę?

 - Miauuu...

Bestia mała leżała sobie pod kapą przykrywającą łóżko.

Co jak co, ale dawno się tak nie zdenerwowałam.

A tak w ogóle to nie udało mi się dotrzeć na diecezjalne spotkanie w sprawie wylotu/wyjazdu na ŚDM do Panamy. Tzn. nie dość, że się spóźniłam(spotkanie w sprawie funkcjonowania Oratorium w tym półroczu się przedłużyło), to nie umiałam trafić do salki, w której ono było. No, ale z drugiej strony nigdy jeszcze nie zapuściłam się w tamte tereny S. Na szczęście na stronce diecezjalnej pisze, że można ewentualnie zapisywać się przez wiadomość e-meil. Naprawdę się nad tym zastanawiam. Bo wiecie, cena niemała, ale przecież żyje się tylko raz... No nic, mam czas do końca lutego.
Teraz pobuszuję sobie po Waszych blogach, a potem wracam do czytaniu "Dziedzictwa templariuszy" Steva Berry'ego. Opasłe tomisko, ale czyta się dosyć przyjemnie.