782. Przegrywać też trzeba umieć

Cieszę się, że tak wielu z Was moja opowieść o babci Antosi przypadła do gustu. To miłe czytać Wasze pozytywne komentarze, chociaż tak naprawdę ja jestem tylko pośrednikiem, pomiędzy tym co było, a tym co jest.

Tym razem nie zdobyłam żadnego miejsca ani wyróżnienia, a jedynie nagrodę za sam udział w konkursie. Ale jakoś nie jest mi smutno z tego powodu. Wręcz przeciwnie, cieszę się wraz z 13 autorami wspaniałych prac, które zostały wyróżnione i dodatkowo nagrodzone. Chylę czoła przed samym jury, które miało niełatwe zadanie wybrać te najlepsze spośród 173 przesłanych na konkurs. A każda z nich była wyjątkowa, oryginalna i unikatowa. Każda z nich została napisana z sercem i oddaniem. Wszak każdy z nas musiał przemyśleć to, co chciał napisać, a potem ująć to w odpowiednie słowa, każdy z nas musiał poświęcić trochę swojego czasu.

Fragmenty nagrodzonych prac zostały odczytane na gali finałowej. Każda z nich opowiadała o takich cichych bohaterach, którzy w ciężkich chwilach nieśli pomoc innym, czy też walczyli na różnych frontach. A ile jest takich historii, które nigdy nie wyszły zza kręgów rodzinnych? Zapewne cała masa.

Czy czuję się przegrana? Nie, dlaczego? Przecież nie zawsze muszę być najlepsza. Czasami jury dostrzega moją pracę, innym razem zauważa prace innych uczestników konkursu. I to jest dla mnie zrozumiałe. To nie pierwsza moja przegrana. Ba, nawet cieszę się, że nie zawsze jestem na podium. Co prawda wiele ludzi mi mówiło, że gdybym więcej razy wspominała w swoich tekstach o mojej niepełnosprawności, to może jeszcze częściej bym wygrywała. Ale ja tak nie potrafię, nie tędy droga. Wszak jeszcze obrosłabym w piórka i nabrała przekonania, że jestem najlepsza i niezastąpiona. A pycha nie jest dobrą cechą charakteru. Co nie znaczy, że nie będę brać już udział w konkursach. Każdy udział w konkursie traktuję na poważnie, długo myślę co chcę przekazać innym, jakich słów użyć, jeżeli wymaga tego regulamin, to czytam odpowiednie książki. Ale nigdy nie nastawiam się na wygraną, bo chyba popadłabym w jakiś obłęd. Zamiast biadolić z przegranej wolę szczerze cieszyć się wraz z wygranymi ich zwycięstwem.

A w tym konkursie wygrali praktycznie wszyscy. Nasze rodzinne wspomnienia zostaną przekazane do lokalnego IPNu i zarchiwizowane. I te nagrodzone, i te nienagrodzone. W przyszłości będą dostępne dla potomnych. To, co teoretycznie mogło bezpowrotnie przepaść lub zostać jeszcze bardziej zatarte przez ząb czasu - ocaleje dzięki temu konkursowi. I jak tutaj mówić o porażce moi kochani, no jak?