810. Zdążę czy nie zdążę - pytanie wczorajszego dnia

To było tak. 

Znając swój napięty grafik nie prosiłam prowadzącej scholę o zaangażowanie mnie w przygotowanie wczorajszej Mszy świętej. Szczerze powiedziawszy to lepszą opcją byłoby powiedzieć, że mnie nie ma, a być, niż aby sytuacja była odwrotna. Gdybym poprosiła sama z siebie o coś, a potem po prostu bym nawaliła, to czułabym się podle wobec pani B. Dlatego już tydzień temu wytłumaczyłam jej pokrótce moją sytuację, bez wdawania się zbytnio w szczegóły. Oczywiście usłyszałam, że mam się nie przejmować, że jak uda mi się dotrzeć na Mszę, to po prostu mam przyjść na górę i dołączyć do reszty.

Taki układ bardzo mi odpowiadał, bo mogłam być ze scholą, ale na moją prośbę nie byłam do niczego zobowiązana. Tym bardziej, że o 16:00 byłam umówiona z jedną z rodzin, którą nadzoruję, aby się z nią spotkać i zorientować w jej sytuacji oraz potrzebach. A takie wizyty potrafią trwać naprawdę długo i istniało ryzyko, że się nie wyrobię na czas. Tymczasem w środowe popołudnie dostałam meila od pani B. z prośbą o przygotowanie na piątek Modlitwy Wiernych. Noszszsz... jeszcze jakiś czas temu dałabym się za to pociąć, ale wtedy nie miałam tylu obowiązków co teraz. Co prawda babka napisała mi, że mam się nie przejmować jak nie zdążę, bo wtedy moją kwestię przeczyta ktoś inny. Prawda jest jednak taka, że kiedy kilka lat temu zgłosiłam, że nie mogę przeczytać czegoś na Mszy, bo mnie po prostu wtedy nie ma(miałam zawody sportowe), to na kolejną okazję czekałam z dwa lata. Nikt mi nie da gwarancji, że teraz nie będzie podobnie.

Siedziałam więc w piątek u rodziny jak na szpilkach, z jednej strony chcąc poznać jej sytuację, a z drugiej nerwowo zerkając na zegarek. Zdążę, czy nie zdążę? Od rodziny wyszłam o 17:30. Ale rodzina mieszka na drugim końcu miasta... Niedobrze. Minuty nieubłaganie leciały, a ja czekałam na autobus, który jakoś nie chciał przyjechać. Za 25 osiemnasta, już za 20... Ale oto dostrzegłam w oddali majaczące światła autobusu. Nareszcie! Wsiadam i jadę przed siebie. Po drodze tylko napisałam SMSa, że będę, ale się spóźnię. Wysiadłam z pojazdu o 17:55. Kurczaczki, miałam tylko 5 minut na miejsce. A kościół jest kawałek drogi od przystanku. Zdążę? Pobiegnę. Chociaż nie, szkoda spodni jeżeli się przewrócę(a wiedzcie, że po moich wywrotkach spodnie idą do kosza). Więc potruchtam. 

Do kościoła dotarłam, kiedy śpiewano pieśń na wejście. A więc udało się! Co dwa schody wchodzę na górę. Jestem na miejscu. Tylko trochę mi się kołnierzyk przekrzywił, ale to nic. Dołączam do reszty ekipy, śpiewam z nimi. Mam trochę czasu, aby odsapnąć. Dopiero na kazaniu schodzimy z H. na dół i zajmujemy miejsca w pierwszym rzędzie ławek. A potem już tylko przeczytanie swojej partii wezwań. Może nie było idealnie, ale starałam się. Kto chciał, ten zrozumiał. Przynajmniej ja wychodzę z takiego założenia. Proboszcz kilka razy co prawda mi powiedział, że mnie nie rozumie, ale może po prostu nie chce mnie zrozumieć. Pani B. każe mi się tym nie denerwować - on przecież w końcu odejdzie do innej parafii, a ja zostanę. 

Koniec czytania, można iść na górę. Kłaniamy się z H. i wracamy. Położyłam podkładkę na ławce i spojrzałam niepewnie na panią B. Kiwnęła głową - czyli było dobrze. Dosunęłam kurtkę, stanęłam przy mikrofonie. Świat kręcił się dalej. Przystanął tylko na malutki momencik, kiedy stałam przy ambonce i dukałam trzy zdania zakończone "Ciebie prosimy". Może kiedyś dojdę do tego etapu, kiedy świat nie będzie się zatrzymywał, tylko toczył swoim rytmem? Kto to wie?

Wiecie co, jeszcze kilka lat temu marudziłam, że jestem ignorowana przez scholę podczas przygotowań różnych rzeczy... A tym czasem wystarczyło poczekać kilka lat, aby działo się to, co się teraz dzieje.