"Orlątkom lwowskim"
Malutki chłopczyku z lwowskiej ulicy,
Swą małą ojczyznę chciałeś dziś ocalić.
bo taka była twego serca potrzeba.
I poszłeś chłopczyku za Polskę się bić,
z ogromnym karabinem w ręce.
wśród nocnej ciszy tak bardzo waliło,
te twoje młodzieńcze serce.
Matkę zostawiłeś w rodzinnej kamienicy,
nic jej nie mówiłeś, że idziesz do boju.
A ona codziennie wygląda z nadzieją.
Z okna w Twym dziecinnym, malutkim pokoju.
Ojca spotkałeś wychodząc przez bramę,
z jego poważną jak zwykle miną.
A on powiedział tylko jedno zdanie:
"Niech Cię Bóg błogosławi mój synu".
Gdy stałeś na czatach na barykadzie,
śmiertelna kula twe serce dopadła.
Zleciałeś chłopczyku z wysokiego murku,
niczym młode orlę, co wypadło z gniazda.
Choć było to dawno, przed wieloma laty.
Wśród innych Orląt Lwowskich dzisiaj spoczywasz,
na pięknym cmentarzu, w dębowej trumience.
Kiedy na nim będę z wielkim wzruszeniem,
zapalę Ci znicza w mej wielkiej podzięce.
Ja też zapalę znicz....
OdpowiedzUsuń:)
Usuńzawsze, ale to zawsze jestem wstrząśnięta i oburzona na społeczeństwo, które wciąga do wojny dzieci, tu się nie liczy czas, miejsce i wyznanie, zawsze to są dzieci! I nie ma pochwały bohaterstwa tylko potępienie dorosłych.
OdpowiedzUsuńJasne, wciąganie dzieci do bitew wojennych jest nieludzkie, ale z drugiej strony - czy gdyby dzisiaj była taka konieczność, to czy młodzi ludzie nie chwyciliby za broń?
UsuńDzieci powinny zawsze cieszyć się pokojem...
OdpowiedzUsuńNiestety, nie zawsze tak jest
UsuńCzytając Twój poprzedni wpis zastanawiałem się czy byłem na cmentarzu we Lwowie. I właściwie to nie pamiętam. Możliwe, że myli mi się on z jakimś innym, gdzie faktycznie byłem z jakąś wycieczką.
OdpowiedzUsuńA dziękuję. Choć tak naprawdę dopiero 3 grudnia zobaczę czy dobrze wybrałem staż.
Pozdrawiam!
To jest tak charakterystyczny cmentarz, że trudno go pomylić z innym
UsuńByłam na cmentarzu Orląt we Lwowie.
OdpowiedzUsuńSerce moje płakalo na widok tych białych grobów.
Pozdrawiam:)
Ja też byłam wzruszona, kiedy na nim stałam :)
UsuńPięknie i wzruszająco...
OdpowiedzUsuńCieplutko pozdrawiam.
Dziękuję Ewo
UsuńKarolinko, jakże piękny i chwytający za serce epilog.
OdpowiedzUsuńSerdeczności posyłam.
Dziękuję Gosiu. Cieszę się, że wiersz Ci się podoba
UsuńNie byłam nigdy we Lwowie - może kiedyś tam pojadę. Wtedy też zapalę znicz na tym cmentarzu.
OdpowiedzUsuńTo bardzo piękne, chociaż zaniedbane, miasto
UsuńNadal jakoś nie umiem sobie przypomnieć nic czy byłem w tym Lwowie w końcu czy nie.
OdpowiedzUsuńTo chyba jakieś takie ogólne coś mnie dopadło. Trochę od żołądka, trochę od innych części człowieka. Ale jest już lepiej.
Pozdrawiam!