825. Każdą granicę można przekroczyć...

Od wczoraj jestem wkurzona do granic możliwości. Dlaczego niektórzy ludzie uważają, że wszystko im wolno, nawet ingerując w nieswoje życie? Dlaczego uważają, że niepełnosprawnym nie należy się nic od życia, tylko muszą być na każde zawołanie?

Kiedy zapisywałam się do SzP. liczyłam na kolejną wspaniałą przygodę z wolontariatem. Jak dotąd miałam same pozytywne doznania. Miałam nadzieję, że tym razem będzie podobnie. A tymczasem okazało się, że trafiłam do zespołu, w którym jest całkowicie niekompetentna liderka, dla której okazuje się, że jestem nikim innym, tylko typowym... przydupasem(sorry, ale innego określenia na razie nie mogę znaleźć). Ale do rzeczy. Jakiś czas temu byłyśmy u kobiety, która miała lada dzień przenieść się z dziećmi z wynajmowanego mieszkania do przyznanego jej z zasobów miasta zdewastowanego lokalu. W dodatku kilka dni wcześniej zmarł jej małżonek. Ok., załatwiłyśmy sprawę. Liderka znowu bez ładu i składu spisała wszystko i kazała mi być opiekunem tej rodziny. W dalszym ciągu wszystko ok. Dzień po otwarciu bazy znajduje się darczyńca chętny nie dość, że wymienić powybijane okna, to jeszcze wyremontować lokal. Suuuper! No, nie do końca, bo liderka nagle ni z gruszki ni z pietruszki dała darczyńcy swój numer telefonu i kazała się z nią kontaktować(chociaż regułą jest, że darczyńcy kontaktują się z wolontariuszami będącymi opiekunami rodzin, a nie wolontariuszami wspomagającymi!). Nie podoba mi się to kontaktowanie za moimi plecami, bo wychodzą z tego różne dziwne sytuacje. Np. tydzień temu miałyśmy iść do tej kobiety wymierzyć okna. Kto się umówił - oczywiście liderka. Nie dość, że powiadomiła mnie o tym w tym samym dniu(bo pewnie myśli, że nie mam nic do roboty), to jeszcze podobno miała dzień wcześniej zadzwonić do respondentki i potwierdzić wizytę(niestety, podczas rozmowy z respondentką dała na tryb głośnomówiący i wszystko słyszałam). Skutek tego był taki, że przez cenne 60 minut stałam z tym babskiem na klatce schodowej i słuchałam jej jęczenia. W końcu zadzwoniła do tej pani i wyjaśniwszy sytuację przełożyła spotkanie na drugi dzień. Oczywiście znowu nie pytając mnie o zdanie. W dodatku na jutro umówiła nas z tym darczyńcą na obejrzenie tego mieszkania. Godzina taka, że gdybym miała szkołę albo pracę to musiałabym się z niej zwolnić... Wiecie, mnie już nie chodzi o to, że ustala wiele rzeczy z nieswoimi darczyńcami tylko o to, że robi to bez konsultacji ze mną.

Druga dziwna sytuacja miała miejsce w sobotę. Sobota - wiadomo - dla mnie jest to zazwyczaj dzień spędzony z dziećmi w Oratorium. Wszystko było planowo ustalone, kiedy otrzymuję telefon w piątek, że w sobotę musimy jechać do jakiejś potrzebującej staruszki i że mam być dyspozycyjna o 14:00 bo ona się na tą godzinę umówiła. Znowu nie uzgadniając tego wcześniej ze mną. Już miałam jej powiedzieć, aby wzięła sobie innego wolontariusza, bo ja mam zbyt odpowiedzialne zadania, ale machnęłam już na to ręką. W końcu o 14:00 kończą się zajęcia w Oratorium, więc na upadłego mogłam być. Umówiłyśmy się, że jak będzie w pobliżu wyśle mi SMSa. O godzinie 13:42 dostałam wiadomość, pożegnałam się więc z księdzem i wyszłam z budynku. Czekam 10 minut, 20, dzieciaki powoli rozłażą się do domu. Jestem już zirytowana, bo spokojnie mogłam zostać do końca, było zimno jak nie wiem, w dodatku miałam pierwszy dzień kobiecej przypadłości i nie marzyłam o niczym innym niż o ciepłym łóżku. Wkurzona na maksa dzwonię do niej, gdzie ona jest. I co słyszę? Że wychodzi dopiero z domu! Ludzie, ponad 25 minut po informacji, że mam na nią czekać! To nie jest dla mnie poważne! Zanim dojechała minęło kolejnych 15 minut. Nie chciałam już robić zamieszania i wracać do Oratorium, świerkłam przed nim. A raczej na zakręcie kilkadziesiąt metrów dalej... Oczywiście była wielce zdziwiona, że się wkurzam, a jeszcze bardziej tym, że Oratorium to nie miejsce schadzek, tylko pracy z dziećmi, ale szczerze powiedziawszy w pewnym momencie miałam nawet ochotę iść do domu. 

Czarę goryczy przelał jednak wczorajszy wieczorny jej telefon. Akurat w Oratorium mieliśmy spotkanie odnośnie sobotnich zajęć. Mnie co prawda nie ma, ale i tak poszłam. Siedzimy, dyskutujemy, nagle telefon. Patrzę na wyświetlacz - liderka. Sądząc, że może to być coś związanego z rodzinami bądź darczyńcami odebrałam. I co słyszę? Że mam jak najszybciej usiąść przed komputerem i sprawdzić, czy faktycznie wszystkie rodziny z naszej bazy zeszły, bo jej się zepsuł komputer. Nosz, kur... cisnęło mi się na usta. A trzeba mnie naprawdę wkurzyć, abym klęła. Co ja jestem jej służącą, nie ma już innych wolontariuszy żeby to zrobili. Powiedziałam jej jednak, że nie mogę, bo nie ma mnie w domu. Na co ona się oburzyła, że jej nie pomagam...

No i dlatego się wkurzyłam. Pół nocy nie przespałam z nerwów, odezwał mi się chyba mój refluks żołądkowy. W umowie jest wiele rzeczy zawartych, ale nie to, że mam był na każde zawołanie liderki. Żaden inny wolontariusz nie miał tak jak ja. Inni umawiali się między sobą co do terminów wizyt u rodzin. Ja miałam wszystko narzucone z góry, co niejednokrotnie burzyło mi plan dnia. Dla mnie jest to lekceważenie mnie i mojego życia prywatnego. Ja wiem, że dla większości społeczeństwa my nie mamy nic do roboty i mamy masę czasu - ale nie zawsze tak jest. Być może mam plan dnia mimo wszystko bardziej wypełniony niż będąca na emeryturze liderka. Inni nowi wolontariusze byli przydzieleni do wolontariuszy i dużo się od nich nauczyli. Ja byłam przy liderce, która jest w tej dziedzinie identycznym żółtodziobem jak ja. W dodatku za nic nie stosowała się do tego, co było mówione na szkoleniach. No i czego ja mam się od niej nauczyć? Chyba jaki nie powinien być wolontariusz. A już z tym SMSem do moich darczyńców przeszła sama siebie. Wiem, że mogła się źle czuć z tym, że moje rodziny znalazły szybciej darczyńców niż jej, no ale bez przesady. Mam nadzieję, że za rok kto inny będzie liderem, bo w przeciwnym razie zmieniam region. Wybaczcie, ale praca z taką osobą jest nie na moje nerwy... Tym bardziej, że mnie bardzo trudno jest zdenerwować i aby to zrobić trzeba się bardzo postarać.