1695. Pedagogika Janusza Korczaka widziana oczami jego uczniów

Osoba Janusza Korczaka fascynowała mnie od dawna. Już w pierwszych klasach szkoły podstawowej zapoznałam się z niektórymi jego książkami, w tym z "Królem Maciusiem Pierwszym" i "Królem Maciusiem na bezludnej wyspie". Skończyło się na tym, że jedna z zabaw w wakacje 2000 roku polegała na byciu takim Królem Maciusiem. I na tym, że w czwartej klasie nie musiałam tak bardzo skupiać się na treści pierwszej z wymienionych książek, która była jedną z naszych lektur - znałam już mniej więcej jej zarys i tylko go sobie przypomniałam. A jego legenda o pieśni w "Józkach, Jaśkach i Frankach"? To jedna z piękniejszych legend z jakimi się spotkałam. Jednak chyba największe wrażenie zrobiła na mnie książka "Kiedy znowu będę mały", na której podstawie powstało radiowe słuchowisko. Akurat na nie trafiłam pewnego letniego wieczoru, wysłuchałam i przepadłam. Trochę zachodu mi zajęło zdobycie tej książki, jednak od kilku lat i ona znajduje się w mojej domowej biblioteczce, a ja chętnie do niej wracam.

Książkę "Dobry doktor z Warszawy" autorstwa Elisabeth Gifford nabyłam już jakiś czas temu. Chciałam ją przeczytać już od jakiegoś czasu, ale wiecie jak to jest - wypożyczone z biblioteki książki jednak mają pierwszeństwo, a i lektury na zajęcia na Uniwersytecie trzeba przeczytać na czas. Jednak kiedy zaczynałam pakować się na wyjazd na II Memoriał im. Witolda Dłużniaka, postanowiłam zabrać ją ze sobą. To był bardzo dobry pomysł, ponieważ lektura całej książki zabrała mi zaledwie jeden dzień.

Tytuł: "Dobry doktor z Warszawy"

Autor: Elisabeth Gifford

Wydawnictwo: Bukowy las

Wrocław 2021

Ilość stron: 344

Historia Janusza Korczaka, którego prawdziwe imię i nazwisko brzmiało Henryk Goldszmit jest raczej powszechnie znana. Z wykształcenia lekarz, z zamiłowania pedagog, twórca domów dziecka dla dzieci narodowości żydowskiej i będących wyznania chrześcijańskiego. Autor wielu książek dla dzieci i o dzieciach. W swojej pracy wychowawczej wyznawał zasadę, że dziecko to też człowiek. Był tak oddany swoim wychowankom, że wraz z nimi dał się zamknąć za murami warszawskiego getta, aż w końcu wsiadł do pociągu jadącego do Treblinki i razem zginęli w jednej z tamtejszych komór gazowych. Na kanwie tych wydarzeń Elisabeth Gifford oparła historię dwójki zakochanych w sobie młodych ludzi pokazują tym samym, że nawet w getcie było miejsce na miłość.

Misza jest młodym mężczyzną pełniącym funkcję wychowawcy w Domu Sierot prowadzonym przez Janusza Korczaka. Dodatkowo uczęszcza na wykłady prowadzone przez Starego Doktora, chcąc w ten sposób poszerzyć swoją wiedzę i kompetencje pedagogiczne. Na jednym z nich poznaje Zosię, młodą i piękną dziewczynę z tzw. "dobrego domu". Młodzi zakochują się w sobie. Pomagają Januszowi Korczakowi w opiece nad opuszczonymi dziećmi, a jednocześnie snują plany na wspólną przyszłość. Przekreśla je wybuch II wojny światowej, a wraz z tym - nowa rzeczywistość. Naród żydowski doświadcza coraz większych represji, wkrótce zostaje zamknięty na niewielkiej przestrzeni nazwanej gettem. Wśród osób, które zostały w nim umieszczone jest też Janusz Korczak z dziećmi i rodzina Zosi. Jej samej i Miszy udaje się uciec do Lwowa. Wkrótce jednak wracają do Warszawy i dostają się na teren getta. Tam w dalszym ciągu pomagają Korczakowi w prowadzeniu sierocińca. W 1942 roku po getcie zaczynają krążyć pogłoski o jego likwidacji. Janusz Korczak robi wszystko, aby jego dzieci nie zostały wywiezione pociągiem do Treblinki. Bezskutecznie. Marsz Dobrego Doktora z dziećmi obserwuje z okien domu Zosia, nie jest jednak w stanie nic zrobić. Tuż przed wybuchem powstania w getcie jej, Miszy i synkowi jej zmarłej siostry udaje się przedostać za mury getta. On poszedł walczyć na froncie, ona z dzieckiem ukrywała się u pewnej rodziny na Wschodzie nie tracąc nadziei, że jeszcze kiedyś się spotkają.

"Dobry doktor z Warszawy" w ciekawy sposób przedstawia osiągnięcia i założenia pedagogiczne Janusza Korczaka widziane z perspektywy jego uczniów. Zosia i Misza chodzą na jego wykłady, czytają książki napisane przez Korczaka, rozmawiają z dziećmi przebywającymi w sierocińcu, a nawet wyjeżdżają na organizowane przez pedagoga kolonie letnie dla dzieci. Widzimy ich oczami obraz wojny oraz niezwykłą postawę Janusza Korczaka, który do końca pozostał do dyspozycji swoich małych podopiecznych oraz walczył o ich godność, jako ludzi. Książka pokazuje, że nawet w środku piekła może się pojawić chociaż niewielki skrawek niebieskiego nieba z promieniami słońca. Wystarczy tylko, że pojawi się w nim człowiek, który będzie takim słońcem. Ktoś taki, jak Janusz Korczak.