934. Co nas nie zabije...

Cały czas uczę się pozytywnego myślenia. Czasami przychodzi mi to łatwiej, czasami trudniej. Ciężko jest myśleć o czymś w pozytywny sposób, jeżeli już raz człowiek się sparzył. Ostatnio mam wrażenie, że moje życie przypomina mit o Syzyfie, który nieustannie wtacza ciężki głaz na górę, a kiedy jest już na szczycie, ten głaz spada z hukiem w dół. Tak jest też ze mną. A jednak ratuję się myślą, że inni mają dużo gorzej ode mnie, że mogą tylko pomarzyć o takim życiu jak ja. I to chyba sprawia, że po licznych życiowych porażkach jeszcze nie zwariowałam, jeszcze jakoś się trzymam.

Teraz wtaczam kolejny głaz pod stromą górę. Jest ciężko, życiowe porażki zdecydowanie odebrały mi siły. A jednak wierzę w to, że dam radę, że znajdę w sobie siłę do marszu pod tą górę, że wreszcie stanę na jej szczycie z rękami w geście zwycięstwa. I może potem wypiję lampkę szampana, chociaż nie powinnam pić alkoholu ze względu na stałe leki, które przyjmuję. Ale chyba od umoczenia warg nic mi nie będzie.
A jednocześnie chcę mieć w dalszym ciągu świadomość, że to nie ja mam w tym wszystkim najgorzej, że są ludzie, ze znacznie większym bagażem niesionych doświadczeń niż ja.

Mam nadzieję, że i dla nich zaświeci kiedyś słońce.

Bo przecież nasze życie nie musi się składać z samych klęsk. Powinno się też w nim znaleźć miejsce na sukcesy, chociażby najdrobniejsze.

Jestem na 124 stronie "Wolontariatu jako działanie prospołeczne w obszarze pomocy społecznej i pracy socjalnej", przede mną jeszcze ponad 100 stron. Jest dobrze. I jeszcze przetłumaczyłam sobie wszystkie 200 słówek na translatorium z angielskiego. Teraz trzeba tylko jakoś je wykuć na blachę.

Młodsza wysłała mi SMS-a, że jej proponowane oceny z matematyki i fizyki na koniec roku to dostateczne. I pyta się, czy się z tego cieszę... W sumie nie moje oceny, a że jej cały rok tłumaczyłam to i owo to już swoją drogą. Młoda natomiast dostała kociokwika przed egzaminem z matematyki. W myśl zasady: nie wiem kiedy mam, ale wiem, że i tak go nie zdam. Spoko, jakby co jest jeszcze drugi termin. M. nic nie mówi, on tylko krzyczy, że będzie strajkował, aby usunęli matematykę z programu szkoły podstawowej. Ale, że co? On chce strajkować w wieku niespełna trzynastu lat? Nie za wcześnie? A tak na serio to chyba jeszcze nie jest świadomy tego, że w przyszłym roku szkolnym dojdzie mu fizyka i chemia. Ciekawa jestem jak na nie zareaguje...

I jeszcze na dokładkę Pusia znalazła sobie nową zabawę pt. jeżdżenie na klamce od drzwi wejściowych. Dzisiaj tak szalała, że aż zatrzasnęła sobie drzwi będąc na korytarzu. Ale nie myślcie sobie, że królewna wskoczy na klamkę od drugiej strony, aby sobie je otworzyć. Otóż będzie tak długo drzeć pyszczek, aż ktoś jej otworzy. Cwaniactwo do potęgi entej.

Jutro bieg. Trzymajcie kciuki, abym dobiegła, a nie doturlała się. Bo w sumie wszystko jest możliwe.