935. 3 kilometry w 26 minut(chyba)

Ależ jestem zadowolona z dzisiejszego startu w 48 masowych biegach przełajowych, które odbywały się pod Będzinem. Kto chociaż raz bieg przełajówkę, ten wie, że trasa wiedzie przez naturalne podłoże. Tym razem był to niewielki lasek w dzielnicy zowiącej się Grodziec. 

Tak naprawdę po raz pierwszy tam byłam i nie do końca wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Tym bardziej, że przez ostatni czas pogoda nas nie rozpieszczała i częściej padało, niż świeciło słońce. Przesiąkła deszczem ziemia zamieniła się w błotniste bajoro, którego nawet dzisiejsze słońce nie było w stanie wysuszyć. Z opowieści osób, które robiły rekonesans trasy wiedziałam już, że w pewnym momencie jest bardzo ciekawie pod tym względem i że możemy się spodziewać ślizgawki rodem z zimowych miesięcy. Na szczęście na dalszym etapie biegu miało być znacznie lepiej.

Pierwsze biegi należały do dzieci z rocznika 2006 i młodsze. Oni biegli na dystansie 200 metrów. Następnie młodzież z roczników 2003-2005, do których należał dystans na 700 metrów, aż w końcu nadszedł bieg na 3000 metrów, w którym brałam udział. Był to bieg łączony, brały w nim wszystkie kobiety oraz mężczyźni po ukończeniu 60 roku życia, więc było nas trooochę. Oczywiście miejsc na podium tradycyjnie nie miałam, ale gdyby mi o to chodziło, to ani razu bym nie pobiegła.

Wystrzał z pistoletu oznajmił nam start biegu. Sprinterzy wybiegli na jego czołówkę, ja biegłam w tyle. Zadziwiające jest to, że niektórzy szli szybciej niż ja truchtałam. Zupełnie się tym jednak nie przejęłam w myśl zasady - swoim tempem, byle do przodu. W pewnym momencie zobaczyłam to słynne bajorko, o którym mówili inni. Trochę się bałam przez niego przebiegać, wszak moja koordynacja ruchowa i poczucie równowagi jest jakie jest, toteż po prostu je przeszłam. Tak samo jak jeszcze z dwie inne trasy, które też były albo zabłocone, albo porośnięte chaszczami. No wiecie, bezpieczeństwo najważniejsze.

Dobiegłam przedostatnia, ale szczęśliwa. Od ostatniego już zakrętu słyszałam oklaski oraz okrzyki zagrzewające do biegu do końca. Ale ja się przecież nigdy nie poddaję. A przynajmniej prawie nigdy. Jeszcze przed metą zerknęłam na zegar odmierzający czas - minęło 26 minut od startu. Nieźle, jak na moje możliwości. Nie wiem jednak, czy na oficjalnych wynikach nie będzie 27 z hakiem sekundowym, bo po pierwsze, nie zauważyłam ile było sekund, a po drugie, nie wiem, gdzie się oficjalnie kończył pomiar. Ale i tak jestem zadowolona. Z uśmiechem na twarzy odebrałam pamiątkowy medal, pogratulowałam ostatniemu zawodnikowi, który przekroczył linię mety, aż w końcu dopadłam mój plecak i wypiłam całą wodę mineralną. A potem jeszcze czekałam na darmową watę cukrową, bo miałam na nią niesamowitą ochotę, a dawno nie jadłam. Niestety, maszynka się popsuła i nici z mojego marzenia. W zamian wzięłam sobie porcję popcornu. Mało sportowe jedzenie, ale raz na jakiś czas mi nie zaszkodzi,

A potem wróciłam już dwoma autobusami do domu. Zmęczona, ale szczęśliwa. A to zmęczenie wzięło górę w domu i jak zasnęłam o 15, tak obudziłam się po 18. I nawet mnie nie obudziły odgłosy koncertu odbywającego się w pobliskim parku. Ani kot skaczący po mnie jak jakaś pchła...