989. Te małe i te wielkie kroki

Pół wieku temu podczas lądowania na księżycu padły słowa "to mały krok dla człowieka ale wielki dla ludzkości". Różne są teorie co do tego, czy lądowanie było autentyczne, czy też sfingowane na pustyni bądź Islandii(kontrowersje wzbudza m.in. widok flagi trzepoczącej na wietrze na filmie nagranym podczas tego lotu, kiedy na księżycu nie ma wiatru). Chcę wierzyć, że było to autentyczne wydarzenie, że człowiek spełnił marzenie, które go męczyło od zarania dziejów. Zawsze chcieliśmy być blisko gwiazd, a tamtego dnia byliśmy bliżej, niż można było. Wszak księżyc to przecież też gwiazda. Wielki dzień, który był być może preludium do kolonizacji kosmosu. Nie wiem, czy to nastąpi za 10, 50, 100 lat, a może jeszcze później. Wiem, że to kiedyś się stanie.

Ten dzień na zawsze już zapisał się na kartach historii.
Ale i każdy z nas codziennie stawia kroki dla ludzkości. Jedne z nich są duże, a inne wręcz niepozorne. Jedne zostaną zapamiętane na długo, inne zapomniane już niebawem. Z jednych będziemy dumni, innych będziemy się wstydzić. Stawianie odpowiednich kroków jest trudne, wymaga przemyśleń i analizowania nie tylko naszych zachowań, ale i skutków. Czasami możemy być tym zmęczeni... Warto wtedy na chwilę odpocząć. Odpocząć po to, aby stawiać kolejne i kolejne kroki. Aż po kres swoich dni. Odpocząć, ale się nie poddawać. Bo tylko tak możemy dojść tam, gdzie chcemy. Czy gdyby człowiek zrezygnował z chęci podboju kosmosu to udałoby mu się polecieć w przestworza? Czy gdyby o tym nie marzył, to nie wybudowałby w końcu rakiety, która zawiozła go na srebrny glob? Małymi kroczkami jesteśmy w stanie spełnić nasze marzenia i pragnienia, a nawet uczynić coś dla ludzkości.