975. Z wizytą w Piekle

Wybrałam się dzisiaj na wycieczkę rowerową do Piekła. O, już widzę te Wasze uśmieszki na twarzy. Do Piekł? Ale po co? To nie lepiej do nieba? Może i lepiej, ale Piekło to jedna z dziennic mojego miasta od której oddziela mnie ogromny zbiornik wodny. Skąd taka straszna nazwa pytacie. Otóż przed wieloma laty w tamtym miejscu była Kolonia górnicza. Mieszkający w niej górnicy pracowali przy pobliskich kopalniach węgla kamiennego prowadzonych metodą odkrywkową. Kiedy wracali po pracy do swoich domów, byli tak czarni, jakby dopiero co wyszli z piekła. I tak powstała nazwa osady, która przetrwała po dzień dzisiejszy jako nazwa dzielnicy.

Do Piekła można dojechać ścieżką rowerową wyznaczoną wokół jednego ze sztucznych jezior miejskich, Pogorii III(ogólnie takich zbiorników wodnych mamy cztery, najmłodszy i największy powstał ponad 10 lat temu). Świetna sprawa, bo jest to najszybszy(nie licząc samochodu i autobusu) i najkrótszy sposób dostania się z centrum miasta na odleglejsze dzielnice. Same jeziora powstały poprzez zalanie dziur po wykopaliskach prowadzonych w tym regionie od XIX wieku(a pracowali tam, jak już wspomniałam, głównie górnicy z Kolonii Piekło). Zamiast straszyć swoją brzydotą przyciągają do siebie nie tylko mieszkańców Dąbrowy, ale i innych miast, służąc jako miejsce do odpoczynku i rekreacji. Sprzyja temu położenie w środku lasów, które skutecznie tłumią odgłosy dochodzące z miasta.

Cała trasa rowerowa prowadząca wokół zbiornika wodnego liczy ok. 6 kilometrów. Na Piekło spokojnie można dojechać krótszą trasą, liczącą niecałe 2 kilometry. Ja jednak postanowiłam przebyć dłuższą, okrężną trasę, aby pokazać Wam trochę mojej małej ojczyzny. Jednak aby dojechać do samej Pogorii, musiałam przejechać park miejski im. Józefa Hallera(na pamiątkę jego wizyty w mieście, o czym mogliście przeczytać >>tutaj<<), a następnie przepedałować dobry odcinek drogi ulicą Marii Konopnickiej. Zastanawiam się czasami, czy jej nazwa nie wzięła się od tego, że sama Maria Konopnicka pomieszkiwała z jednym z tamtejszych familioków, kiedy przybywała z wizytą do swojej córki i zięcia, który pracował w tutejszej "Hucie Bankowej". Być może to z ich okien widziała kuminy huty i układała sobie w głowie zarys nowelki "Dym"... Ale tego to chyba nawet najstarsi mieszkańcy miasta nie pamiętają.

U wylotu ulicy Konopnickiej odbiłam w prawo, a stamtąd już bocznymi uliczkami dojechałam do jeziora.

Wolno, niezbyt się spiesząc, jechałam przed siebie. Jadąc na dwukołowym rowerze trzeba zachować pewną szybkość, bo inaczej traci się równowagę. Trzykołowy rower ma to do siebie, że można jechać w wolnym tempie i nic strasznego się nie dzieje. A dodatkowy plus całej sytuacji jest taki, że można robić zdjęcia wcale z niego nie schodząc.

Rowerki wodne już czekały na chętnych, którzy chcieliby popedałować po wodzie.

 Na ścieżce rowerowej nie brakowało i jedno, i wielośladów.

Bojący się żab raczej nie powinni tutaj przebywać. A rowerzyści powinni uważać na kumkające towarzystwo.

W oddali widać zarys "Antka" - jednego z dąbrowskich kościołów o randze sanktuarium.

A także kominy słynnej "Huty Katowice".

Żaglówki beztrosko pływają po zalewie.

 A przy odrobinie szczęścia uchwyciło się też łabędzia.

Po drodze minęłam jeszcze przystań klubu jachtowego "Tramp", w którym jeszcze w gimnazjum uzyskałam patent żaglowy(takie fajne rzeczy można robić w klasie sportowej, nawet specjalnej). Miałam nawet kiedyś zdjęcie z tej uroczystości, ale procesor siadł i wszystko co nie zostało zapisane na zewnętrznej pamięci, poszło w eter. Dzisiaj chciałam zrobić zdjęcie samej przystani, ale ruch był jak w ulu, zwłaszcza na bezpiecznej stronie ścieżki, na której stałam. No nie dało się, ale nie chciałam podjeżdżać zbyt blisko traktu, aby nie zjechać w dół. Może następnym razem.

Następnie przejechałam rowerem jakieś 400 metrów, aż zobaczyłam tabliczkę przystankową informującą mnie o tym, że dojechałam do Kolonii Piekło.

A samo Piekło, wbrew piekielnej nazwie, prezentuje się całkiem nieźle. W sumie niewiele wskazuje już na to, że była tutaj osada górnicza, bo prawie wszystkie familioki wyburzona. Teraz jest to dzielnica o charakterze wiejskim.

Potem już tylko jakieś dwa trzy kilometry pedałowania wzdłuż zbiornika z wodą i byłam z powrotem w domu.