Jakieś cztery lata temu pisałam, że nie lubię jaskiń. A dzisiaj to potwierdzam. Ponownie byliśmy w tej co wtedy. I ponownie się do niej nie przekonałam. Jak dla mnie jest za zimno. I za ślisko. W dodatku nie ma się chwilami czego złapać. Bo ścian teoretycznie się trzymać nie powinno. Ale wiadomo - jak nie ma poręczy to człowiek zadawala się chociażby tym kawałkiem śliskiej ściany. Zwłaszcza kiedy ma się problem z utrzymaniem równowagi. Dlatego jaskinie zostawiam wciąż malejącej populacji nietoperzy oraz badaczom ich wnętrz, a ja wracam do biegania i pływania, zaś jaskinie wolę podziwiać na zdjęciach.
Moje motto
„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"
Jaki był ten dzień
"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńKażde miejsce ma swoich miłośników, Ty nie należysz do jaskiniowców :) Dobrze, że się nic nie stało.
OdpowiedzUsuńTeż nie lubię chodzić po jaskiniach, według mnie żadna przyjemność... Pozdrawiam! ;)
OdpowiedzUsuńA ja byłam w jednej jaskini i nawet fajnie było.
OdpowiedzUsuń