Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

piątek, 26 lipca 2019

995. Niczym sęp

Czasami ktoś mnie pyta co najbardziej mi przeszkadza w życiu codziennym to moja odpowiedź czasami szokuje. Bo to nie moje krzywe dłonie, chwiejny chód, czy też niewyraźną wymowę. Wbrew pozorom nie uważam tego za jakieś szczególne ograniczenie, co nie oznacza, że nie utrudniają mi one życia. Bo przecież od czasu do czasu wywinę orła na ulicy, nigdy nie będę mistrzem ręcznego pisania ani retoryki. Z tym jednak da się zaprzyjaźnić. To, czego najbardziej w sobie nie lubię i nie akceptuje, to... jedzenie.
Jeżeli czytaliście lub oglądaliście "Cudownego chłopca", to zapewne kojarzycie scenę ze stołówki szkolnej, kiedy August porównuje swoje jedzenie do jedzenia żółwia. Wiecie, długo myślałam nad tym fragmentem i całkowicie rozumiem sytuację tego fikcyjnego chłopca. Bo może nie jem jak żółw, ale jak sęp na pewno.
Myślę, że każdy z Was wie w jaki sposób jedzą sępy. One nie przeżuwają padliny, tylko ją połykają. I ja tak samo. Jasne, padliny nie jem, ale też, z powodu porażenia mięśni żuchwy, nie gryzę dokładnie pożywienia, tylko łykam je w całości... Przyznajmy to szczerze, nie dość, że nieciekawie to wygląda, to jeszcze jest mało bezpieczne. Nie jestem w stanie zliczyć ile razy miałam "kryzysową" sytuację. I to bez względu na to czy jem płyny, czy stałe pokarmy. Żeby była jasność - napojami też się krztuszę. Na szczęście sytuacja zawsze jest opanowana. Wiem, że muszę uważać i uważam. Inaczej by mnie z Wami nie było. Chociaż patrząc na moich znajomych to mogę czuć się szczęściarą - niby mam ślinotok (efekt uboczny mpd.) to jednak opanowałam przełykanie tak, że ślina nie kapie mi po brodzie. Czasami oczywiście coś mi tam poleci, tragedii jednak nie ma.
Wydawać by się mogło, że z takim, powiedzmy, deficytem, moje życie towarzyskie jest ograniczone. A tymczasem chodzę ze znajomymi na pizzę, czasami jem u nich coś. Jeżdżę też na różne zawody, wycieczki i inne akcje, gdzie też muszę coś jeść. Na szczęście jem w towarzystwie osób, które znają mnie i moje problemy. I chociaż dla innych mogę jeść jak sęp, dla nich będę tylko znajomą z takimi a nie innymi problemami.

3 komentarze:

  1. Z estetyka jedzenia bywa różnie, nawet o zdrowych osób, bardziej problematyczne jest krztuszenie, bo moze skończyć sie źle, uważaj więc na siebie.

    OdpowiedzUsuń
  2. Zgadzam się w stu procentach z moją przedmówczynią!!!
    Trzymaj się Karolinko:)

    OdpowiedzUsuń
  3. Oj problem z krztuszeniem niestety znam...

    OdpowiedzUsuń