1055. 101 urodziny Polski na sportowo

Wcale się nie bałam tego biegu. Można nawet powiedzieć, że potraktowałam go na lajcie. Co nie oznacza, że zupełnie go sobie odpuściłam. Ale też nie biegłam w nie wiadomo jakim tempie. Na to przyjdzie jeszcze czas, na przykład w przyszłotygodniowym biegu w Katowicach. Teraz miałam pobiec rekreacyjnie. I tak też zrobiłam.

Po zeszłorocznych perturbacjach, wskutek których część zawodników została bez koszulek i medali(nie ma żadnych wcześniejszych zapisów, dopiero w dniu biegów wszystko jest na zasadzie kto pierwszy ten lepszy), w tym roku udałam się do biura zawodów chwilę po ich otwarciu po godzinie 9. Co prawda rok temu załapałam się i na koszulkę i na medal, skoro jednak mieszkam tuż przy parku, w którym odbywał się bieg, postanowiłam nie czekać na ostatnią chwilę. I tak odebrałam koszulkę w rozmiarze "S"(jak to jest eska, to ciekawa jestem jak wygląda biegowa elka), po czym wróciłam na chwilę do domu. Start był dopiero o 11.11, co nawiązywało do daty odzyskania przez Polskę Niepodległości, bez sensu było czekać na tą godzinę, skoro, tak jak już pisałam, mieszkam dosłownie po drugiej stronie ulicy oddzielającej moje osiedle od terenów zielonych. A tak przynajmniej mogłam na spokojnie ubrać sobie przydużą koszulkę i wypić herbatę.

Na linię startu poszłam półgodziny przed 11:00. Pomimo tego, że ranek straszył ciężkimi chmurami na niebie, powoli się przejaśniało. Niezbyt lubię taką pogodę, podczas której nie wiadomo jak się ubrać, szczególnie wtedy, kiedy mam biec, a wiem, że w razie czego nie będę miała gdzie zostawić kurtki. Bo jakoś nie wyobrażałam sobie startu w kurtce podszytej polarem. Dopiero co byłam przeziębiona, nie chciałam na nowo czegoś złapać. Zdecydowałam się więc na w miarę ciepłą bluzę z kapturem, a na nią miałam założoną techniczną koszulkę.

Nie wiem ile osób stanęło na starcie biegu. Samych pakietów zwiększono w tym roku z 1500 do 1800. Czyli pierwszych 1800 ludzi, którzy zapisali się na bieg dostało pamiątkową koszulkę. Tak samo było z medalami - pierwszych 1800 osób, którzy przekroczyli linię mety miało je zapewnione, reszta dostała by go w późniejszym terminie. Czy zawodników było ponad limit? Nie mam pojęcia. Raczej nie, bo na pewno byłoby o tym "głośno". A na pewno już pojawiłaby się jakaś informacja o czasie i miejscu odbioru gadżetów.

O 11:00 poproszono wszystkich biorących udział w biegu/marszu przed metę, a kibiców za rozciągnięte taśmy. Szybka rozgrzewka poprowadzona przez instruktorki z miejskich klubów fitness przygotowała nasze mięśnie do wysiłku. Jeszcze tylko odliczanie od 10 w dół i wystartowaliśmy.

Bieg, podobnie jak w zeszłym roku.

Start biegu był tuż przy głównym wejściu do parku, obok charakterystycznego
bloku nazywanego potocznie "Superjednostką"(a żartobliwie "mrowiskiem")

I prowadziła wzdłuż głównej parkowej alejki

Po drodze minęliśmy plac zabaw

A po drugiej stronie niedziałające o tej porze roku fontanny 

W pewnym momencie skręciliśmy w prawą stronę

I zrobiliśmy łuk wokół jednego z miejskich klubów fitness

Po lewej stronie minęliśmy hotel i aquapark

Wkrótce wbiegliśmy w kolejną alejkę

Po drodze minęliśmy m.in. korty tenisowe

Oraz tzw. siłownię pod chmurką

A po drugiej stronie halę sportową

Wzdłuż trasy mogliśmy się zachwycić barwami jesieni

Przebiegliśmy pod mostem(podczas biegu tych samochodów nie było)

Za którym czekał nas kolejny skręt w prawo

A z lewej strony pawilon handlowy

Końcowy odcinek trasy wiódł ulicą Kościuszki

Tuż obok gmachu biblioteki miejskiej, który był kiedyś Urzędem Miejskim

Na deptaku pomiędzy pasami jest pomnik patrona ulicy -
aby nikt nie miał wątpliwości, do kogo ona należy

Blok z herbem miejskim zwiastował koniec trasy

Wcześniej jednak minęliśmy gmach pocztowy, pamiętający czasy
okupacji niemieckiej

Ostatni zakręt był pomiędzy słynnym sklepem handlowym "Społem"
i wagonikiem z węglem na fragmencie toru

A Pałacem Kultury Zagłębia - kolejną wizytówką miasta

I w końcu widzieliśmy upragnioną metę(wyobraźcie sobie dmuchaną zieloną
bramę na środku zdjęcia)

Na której czekały na nas takie oto medale

Wszystkie zdjęcia zostały wykonane z perspektywy chodnika. Podczas biegu, oprócz alejek parkowych, poruszaliśmy się po ulicy, na której wstrzymany był ruch.
Nie wiem, która byłam na mecie, ani nawet w ile pokonałam ten niewielki dystans(ok. 2 kilometrów). Wiele osób przybiegło przede mną, wiele za mną. Ja jednak spokojnie stałam i czekałam na medal. A w między czasie wypytywałam chłopców, którzy chodzą do nas na Oratorium, jak im się biegło. W sumie gdyby K. przed biegiem nie powiedział mi swoim słodkim głosikiem "Dzień dobry" to nie wiedziałabym, że biegną. Nie zdążyłam mu odpowiedzieć i tylko pomachałam mu ręką, na co odpowiedział mi jeden z jego starszych braci tym samym. Potem na biegu gdzieś mi uciekli, ale na mecie sami mnie odnaleźli. Całą czwórką otrzymaliśmy medale, które dumnie wisiały na naszych szyjach. 

W końcu zmęczona, ale szczęśliwa postanowiłam wrócić do domu. Gdzie nie gdzie wolontariusze zwijali taśmy znakujące trasę biegu. Zamieszkujące park ptaki ćwierkały swoje trele. A ja szłam z przeświadczeniem, że udało mi się połączyć świętowanie Dnia Niepodległości z tym co lubię, czyli z bieganiem. A na moje "biegackie" konto zapisały się kolejne dwa kilometry...

Koszulka + medal