1108. Dziecięcy nauczyciele

Ostatnie dwa tygodnie nieźle dały mi w kość. W tygodniu właściwie nie miałam czasu dla siebie. Po powrocie do domu ok. godziny 20:30 najczęściej coś wrzucałam na ząb, brałam szybki prysznic i szłam z książką do łóżka. W międzyczasie dawałam tylko radę zajrzeć na główną stronę poczty elektronicznej i facebook, żeby zobaczyć czy nie mam jakiejś ważnej wiadomości, bez wchodzenia do dodatkowych folderów typu spam. Następny dzień praktycznie zaczynałam ok. 4:30 - 6:00, a że wolę być wyspana, to raczej nie siedziałam do późna ani z książką, ani tym bardziej przed ekranem komputera. W najlepszym wypadku nie było mnie w domu od 8:10 do 20:30, w najgorszym: od 5:15 do 20:30. Sami więc widzicie, że było ciekawie.
Dzisiaj miałam pierwszy luźniejszy dzień od dłuższego czasu. Dzięki temu sprawdziłam dokładnie konta na pocztach elektronicznych(jedno mam na gmailu, drugie na onecie), wraz z folderami pobocznymi. I właśnie w spamie zobaczyłam wiadomość, na którą czekałam. Jakiś czas temu zapisałam się na indywidualny bilet na Misterium Męki Pańskiej w Krakowie. Ponieważ wszystkie bilety na tegoroczne spektakle były już wykupione, jedyna szansa to taka, że ktoś zrezygnuje ze swojego. Tak też się stało i we wtorek dostałam meila, że istnieje możliwość zdobycia biletu na dzisiejszy spektakl, muszę tylko dać odpowiedź do środy do godziny 13:00. Szkopuł polegał jednak na tym, że wiadomość ta trafiła do spamu, a ja w tygodniu byłam tak padnięta, że nie zajrzałam tam.
No nic, jakoś przeżyję. Jest przecież tyle pięknych rzeczy, które mogą sprawić człowiekowi radość. Czytanie książki, wiara, obcowanie z drugim człowiekiem, pomoc, pomimo ograniczeń, jakie narzucił nam los. Wczoraj z dzieciakami w Oratorium robiliśmy wiosenną dekorację sal. Tyle kwiatów, motyli i ptaków salki Domu Młodzieżowego jeszcze chyba nie widziały. Od razu zrobiło się radośniej. A potem razem z Kropką i jej siostrzeńcami robiliśmy naleśniki. Jak oni się z tego cieszyli, nie macie pojęcia.
Tak sobie myślę, że takie codzienne sprawy, a przede wszystkim uśmiech dzieci, sprawiają mi najwięcej radości. Zawsze lubiłam pracować z dziećmi, dlatego działam od dawna w Oratorium. Swoje doświadczenie wykorzystałam chociażby podczas ostatniej 14 dniowej współpracy z Ośrodkiem Wychowawczo - Opiekuńczym dla upośledzonych umysłowo dziewcząt. Oczywiście, jest to już inna specyfika pracy z dziećmi i młodzieżą, jednak niektóre czynniki są niezmienne. Cierpliwość, kreatywność, otwartość, życzliwość, empatia - te cechy zawsze się sprawdzają. A dyrekcja chyba była ze mnie zadowolona, bo znowu wystawiła mi taką opinię, że poczerwieniałam aż po uszy.
Dzieci dużo mnie nauczyły, a pokłosiem tej nauki, niech będzie poniższy, ułożony dla nich wiersz:

Dziecięcy nauczyciel
Popatrz na dziecko,
jak śmieje się promiennie
na widok torby cukierków.
I ufnie wyciąga ręce
w kierunku swoich rodziców.
A dźwięczny jego śmiech
koi ludzką duszę,
niczym najlepszy balsam.
Weź je na ręce i spójrz w jego oczy,
które nie wiedzą jeszcze co to zło.
Przytul je do serca,
niech stopi ten lód,
co je pokrywa i sprawia,
że dorosłym daleko jest do dzieci.
Czy to dorosły jest nauczycielem dziecka?
Czy może dziecko uczy dorosłego?

No właśnie, my dorośli automatycznie jesteśmy naturalnymi nauczycielami dla dzieci, bo przecież one muszą od kogoś nauczyć się życia. Jednak bardzo często zapominamy, albo wręcz nie dopuszczamy do siebie myśli, że dzieci też mogą nas czegoś nauczyć. Czasami trzeba jednak uniżyć się, nabrać pokory, wsłuchać w ich głos. To tak niewiele, a może dać niewymierne korzyści.