1344. Pielgrzymowanie w czasach pandemii

Po rocznej przerwie, spowodowanej pandemią coronawirusa, ponownie udałam się w pieszą pielgrzymkę na Jasną Górę. Podobnie jak to było w poprzednich latach, do najważniejszego polskiego sanktuarium Maryjnego zmierzałam w ramach Zagłębiowskiej Pieszej Pielgrzymki, organizowanej już po raz 30. Co ciekawe, Kropka wysłuchawszy moich relacji z poprzednich lat zdecydowała się dołączyć do pątników. Tegoroczną nowością, oprócz Kropki - rzecz jasna, było to że chociaż trasa była taka sama jak zwykle, to jednak większość z nas zjeżdżała na noc do własnych domów, po czym na drugi dzień autokary odwoziły nas na miejsce wyjścia tych, którzy nocowali na polach namiotowych(chyba za rok będzie trzeba zainwestować w namiot). Czyli odpadła największa atrakcja jaką jest wspólny nocleg na salach gimnastycznych i świetlicach remizowych.
Zagłębiowska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę zawsze wyrusza 23 sierpnia, tak aby po 2,5 dnia dojść do celu, czyli w wigilię wspomnienia Matki Boskiej Częstochowskiej(które przypada 26 sierpnia). Kilka dni wcześniej w bazylice odbyło się spotkanie organizacyjne. W zasadzie co roku przekazywane są  podobne informacje. W tym roku była ta różnica, że omawiano jeszcze kwestie przejazdów dla beznamiotowych pielgrzymów. Prawdę mówiąc to myślałam, że będzie to bardziej skomplikowane, na szczęście okazało się, że w najgorszej opcji wyjeżdżaliśmy sprzed bazyliki o 5:45. To już wcześniej jechałam do Grodu Kraka, kiedy miałam na 8:00 rano zajęcia. Na spotkaniu dostaliśmy identyfikatory, a ten kto nie miał, mógł sobie jeszcze wziąć śpiewnik oraz chustę. No i jeszcze uregulowałam opłatę zarówno za samą pielgrzymkę, jak i transport. 
Pielgrzymkę tradycyjnie rozpoczęła Msza święta pod przewodnictwem biskupa Grzegorza Kaszaka w kościele na będzińskiej Syberce. Widząc procesję księży zmierzającą do ołtarza podczas wejścia myślałam, że wszyscy oni wezmą udział w pieszej wędrówce. Jednak w rzeczywistości wielu z nich "odprowadzało" nas tylko do miejsca pierwszego postoju, czyli położonego ok. 5 km. dalej Będzina-Łagiszy. Bardzo wymowne było kazanie wygłoszone przez pasterza naszej diecezji, które nawiązywało do trudów podróży Maryi do Elżbiety. Poszła w kilkunastokilometrową niebezpieczną drogę w wysokie góry. Po drodze pewnie wielokrotnie raniła swoje święte stopy o ostre kamienie. Jednak po dotarciu na miejsce, zgodnie z ówczesną tradycją, dostała miednicę z chłodną wodą, która ukoiła jej ból. Biskup przypomniał, że i my będziemy odczuwali podczas naszej wędrówki trudy zmęczenia, może i zniechęcenie. Jednak dotarcie przed tron Jasnogórskiej Pani wynagrodzi nam wszystkie niedogodności.
Po błogosławieństwie zaczęliśmy się formować w nasze grupy. Chociaż przez ostatnie dni pogoda była bardzo ładna, to spod kościoła wyruszyliśmy w strugach deszczu. Szybko odnalazłam Kropkę, chociaż w tym roku naszą grupę tworzyły aż trzy dąbrowskie dekanaty(zazwyczaj szliśmy w osobnych grupach). Zresztą szło w niej więcej moich znajomych - z osiedla, ze scholii, z ośrodka, z liceum...
Na pierwszy postój dotarliśmy po niecałej godzinie. Już wiedziałam, że tempo tegorocznej pielgrzymki będzie iście szybkie. Jak ten pierwszy etap podsumowała mama Patki i Dusi - oni chyba pomylili chód na 50 km ze spokojnym marszem. Taka aluzja do olimpijskiego złotego medalu Dawida Tomali na tym dystansie. Na będzińskiej Łagiszy spędziliśmy ok. godziny. Zazwyczaj rozkładało się koce i spożywało drugie śniadanie, teraz jednak wszyscy stali pod parasolami, przestępując z nogi na nogę. Nawet zrezygnowano z grupowych zdjęć...

źródło zdjęcia

Po godzinie ruszyliśmy w dalszą drogę w stronę Targoszyc. Deszcz to przybierał na sile, to łagodniał. Szczerze mówiąc to bardzo szybko peleryna zadziałała na mnie niczym sauna. Ostatkiem sił dotarłam na plac kościelny. Tutaj postój przewidziany był na 1,5 godziny. Na szczęście pogoda w miarę się ustatkowała. Ba, nawet wyszło słońce. Można więc było w miarę spokojnie klapnąć sobie na trawie i odpocząć. Zbiliśmy się w większą kupkę i spędziliśmy ten czas na posiłku(mama Dusi i Patki wciskała nam swoje kanapki). Nawet nie spostrzegliśmy, aż musieliśmy ruszać w dalszą wędrówkę. Tym razem mieliśmy przed sobą ok. 4 km do placu przy remizie w Mierzęcicach, gdzie zaplanowane było nabożeństwo pokutne. Jednak po drodze nastąpiło oberwanie chmury połączone z burzą z piorunami. Nic dziwnego, że wkrótce po dotarciu na miejsce, właściciel remizy udostępnił nam świetlicę na niej. Jak łatwo się domyślić, nabożeństwo zostało odwołane, tylko kilkoro księży zdecydowało się na spowiedź pod osłoną niskich krzewów. Czy ktoś z niej skorzystał? Nie mam pojęcia. W każdym razie przez najbliższych 45 minut siedzieliśmy pod ochroną czterech ścian i dachu. 

źródło zdjęcia

Nawet ja się załapałam na to zdjęcie (źródło zdjęcia)

Z Mierzęcic czekał nas jeszcze może 5 kilometrowy marsz do Zendka, gdzie kończył się pierwszy dzień pielgrzymki. Lubię ten etap - nie tylko ze względu na odległość, ale i na to, że po drodze mijamy lotnisko w Pyrzowicach, a przy odrobinie szczęścia można zobaczyć startujący lub lądujący samolot. O tempie naszego marszu niech świadczy to, że w Zendku byliśmy ok. 17:15, kiedy w normalnych warunkach docieramy do niego grubo po 19:00. Zaraz po minięciu lasu, na zatoczce, czekały na nas autokary, którymi zostaliśmy odwiezieni do DG. Byłam dumna z Kropki - dała radę. 
Na drugi dzień wyruszaliśmy autokarem spod bazyliki już o 5:45. Podróż trwała godzinę, więc można było np. jeszcze się zdrzemnąć. Z autokarów wysiedliśmy na skrzyżowaniu w Zendku, tuż przy szkole. Powoli zaczęli do nas dochodzić ci, którzy nocowali na miejscu w namiotach. Aż wreszcie zwartą grupą mogliśmy wyruszyć na dalszy pielgrzymkowy szlak w stronę Woźnik.

źródło zdjęcia

W międzyczasie mieliśmy kilkunastominutowy postój na polance przy autostradzie, ale znowu tak padało, że wierni tylko stali w grupkach, chcąc jak najbardziej się ogrzać. Ogólnie ten postój był trochę dalej niż dotychczas, w dodatku zaraz przy autostradzie. Tak więc zamiast tradycyjnej ciszy przerywanej ptasim świergotem, mieliśmy zgiełk przejeżdżających aut... 
Do Woźnik dotarliśmy przed godziną 11:00(zwykle jesteśmy tam na 12:00). Lubię to małe miasteczko z uroczym rynkiem nad którym góruje biała kościelna wieża. W pogodne dni pielgrzymi mają do dyspozycji piękny ogród za świątynią. Teraz chyba jednak nikt nie skusiłby się na rozłożenie koca w strugach deszczu. Wielu z nas znalazło schronienie w kościele, inni w świetlicy parafialnej, gdzie udostępniono też toalety. Trochę mogliśmy odpocząć w suchych pomieszczeniach. Jedyny mankament postoju w Woźnikach jest taki, że trzeba się bardzo pilnować aby nie przegapić, kiedy wychodzi dana grupa. Na szczęście informacja działała bez zarzutu.
Kolejny postój mieliśmy w Ligocie Woźnickiej. Kiedyś odbywała się tam Msza święta na boisku, teraz jednak(przynajmniej od dwóch pielgrzymek) została ona przeniesiona do kościoła w Starczy. Mimo to zarządzono ok. godzinny postój w celu regeneracji sił(tempo marszu wcale nie było mniejsze niż dzień wcześniej). To była kolejna godzina spędzona w deszczu. Jeszcze tylko brakowało burzy...
Wielu z nas z ulgą ruszyło dalej trzymając się myśli, że w Starczy będzie można schronić się pod suchym dachem. W niecałe dwie godziny dotarliśmy na miejsce, gdzie o 15:00 odbyła się Msza święta (do Starczy zazwyczaj docierało się półtora godziny, dwie godziny później). Byliśmy tak zmęczeni, że ludzie siadali wprost na posadzce kościelnej. Wielu z nas nie miało nawet siły wstać w odpowiednich momentach, a przecież jeszcze czekał nas ostatni, ok. 9 kilometrowy odcinek drogi. Podczas nabożeństwa wysłuchaliśmy kazania na temat nauk jeszcze Sługi Bożego Kardynała Stefana Wyszyńskiego dotyczących Eucharystii. Szczerze powiedziawszy to zmęczenie brało już górę i po prostu docierały do mnie tylko jego strzępki. 

źródło zdjęcia

Wkrótce po zakończeniu Mszy świętej wyruszyliśmy na ostatnie 9 kilometrów marszu. Na szczęście deszcz nieco zelżał, a nawet przestał padać. Dzięki temu można było zdjąć działającą jak sauna pelerynę. Nawet nie spodziewałam się, że przyniesie mi to aż taką... hmmm... ulgę? I od razu lżej się szło. Ale i tak do Nierady doszłam ostatkiem sił. Tym bardziej, że dotarliśmy tam krótko po 17, kiedy zazwyczaj o tej godzinie, tak jak pisałam, docieraliśmy do Starczy. Jeszcze tylko musieliśmy poczekać na jednym ze skrzyżowań na odpowiedni autokar i mogliśmy wracać do własnego domu.

Wychodzimy ze Starczy(źródło zdjęcia)

Na trzeci dzień można było trochę dłużej pospać, ponieważ odjeżdżaliśmy do Nierady dopiero o 6:50. Szczerze powiedziawszy to we wtorkowy wieczór powiedziałam sobie, że jeżeli będę czuła, że nie dam rady przejść tych 12 kilometrów, to po prostu dojadę do Częstochowy pociągiem i dołączę do grupy już na słynnych Alejach prowadzących na szczyt. Rano jednak uznałam, że dam radę i poszłam do autokaru.

Po nieco ponad godzinie dotarliśmy na miejsce. Znowu trochę czekaliśmy na członków grupy, którzy nocowali na miejscu, po czym ruszyliśmy w ostatni etap. Tutaj znowu mieliśmy w międzyczasie ok. godzinny postój na polance w lesie, podczas którego mogliśmy się np. posilić. Na szczęście tego dnia nie padało i można było bez przeszkód usiąść sobie na ziemi(oczywiście nie bezpośrednio, ale zawsze przyjemniej jest siedzieć na rozłożonych na trawie rzeczach kiedy nie pada, niż kiedy pada). Po jakiejś godzinie ruszyliśmy dalej. Po jakiś 3 kilometrach naszym oczom ukazały się pierwsze częstochowskie zabudowania - znak, że powoli docieramy do celu naszej podróży. Jednocześnie wejście na teren wielkiego miasta wymagało od nas zwiększonej dyscypliny, zwłaszcza że szliśmy po ulicy. 
Kiedy wchodziliśmy na ulicę, która bezpośrednio łączyła się z Aleją Najświętszej Maryi Panny, czułam, że udało nam się w tej nietypowej pielgrzymce dotrzeć na miejsce. Zmęczenie jakoś odeszło i ustąpiło miejsce nowym pokładom sił. Wiedziałam, że lada moment, lada chwilę, zobaczymy strzelistą wieżę częstochowskiego klasztoru.
Na szczyt wchodziliśmy grupami. Nasza była przedostatnia. Na polowym ołtarzu wychodzącym na Wały stali biskup wraz z kierownikiem pielgrzymki, który przedstawiał mu poszczególne grupy, wraz z ich kierownikami. W naszym przypadku było ich trzech - wszak naszą grupę tworzyły trzy podgrupy. Szczęśliwi stanęliśmy pod szczytem, po czym udaliśmy się do kaplicy oddać pokłon Czarnej Madonnie.

Sam pokłon trwał chwilę, a żeby go oddać trzeba było odstać trochę w niekończącej się kolejce. Po wyjściu z Kaplicy Cudownego Obrazu mieliśmy jakieś 1,5 godziny czasu wolnego. Można było się posilić i pochodzić po terenie narodowego sanktuarium.

Orkiestra górnicza

Podoba mi się ten obraz

Zegary słoneczne

O 15:00 w murach klasztoru odprawiona została uroczysta Msza święta dla uczestników pielgrzymki. To kolejna zmiana, zazwyczaj Msza kończąca pielgrzymowanie miała miejsce o godzinie 19:00 na Wałach. Z drugiej strony, dzięki takiemu rozwiązaniu możliwy był szybszy powrót do domu(o 17:00 wyjechaliśmy spod jasnogórskiego parkingu). W swoim kazaniu biskup sosnowiecki nawiązał do problemu macierzyństwa i postawił pytanie: jaka będzie przyszłość naszego kraju, kiedy kobiety będą świadomie rezygnowały z tej funkcji. Poprosił także, aby wczuć się w sytuacje tych kobiet, które bardzo chciałyby zostać matkami, ale nie mogą ze względów zdrowotnych. Bo to przecież dzieci są przyszłością narodu. 

Po Mszy świętej wolno zmierzaliśmy w stronę naszych autokarów, które zawiozły nas do domu.

Podczas pielgrzymki były wygłaszane konferencje nawiązujące do biografii i nauczania jeszcze wtedy Sług Bożych Siostry Elżbiety Czackiej oraz Prymasa Tysiąclecia Stefana Wyszyńskiego. Zresztą sam Wyszyński był silnie związany z jasnogórskim sanktuarium, z jego inicjatywy odnowiono Jasnogórskie Śluby Narodu, to tutaj uroczyście obchodzono 1000-lecie chrztu Polski. Do dzisiaj w kompleksie znajduje się muzeum jemu poświęcone.
Pielgrzymowanie w czasach pandemii nieco się różni od tego, które znane mi było dotychczas. Co prawda nie mieliśmy nakazu marszu w maseczkach, jednak zachowywaliśmy dystans pomiędzy sobą. Nie było też posiłków rozdawanych przez miejscowych, a więc musieliśmy mieć własny prowiant. Zjedzenie go było jednak kłopotliwe ze względu na panującą aurę. Brak możliwości przenocowania po ludziach i w szkołach sprawił, że organizatorzy musieli zapewnić nam codzienny transport do domu. A że był on na określoną godzinę, dzienne trasy pokonywaliśmy 2 godziny szybciej niż dotychczas. Na szczęście jechało kilka samochodów, które zabierały tych, którzy nie dawali już rady iść(a może i biec). Mam nadzieję, że za rok obostrzenia zostaną na tyle poluzowane, że przynajmniej noclegi będą na trasie. Albo do tego czasu zainwestuję w namiot.